Hoewel er niets gebeurde werd een erotische spanning opgebouwd. De lading was zo sterk dat noch de man, noch de vrouw hem van zich af konden zetten ... Na het merkwaardige avontuur was haar vakantie niet meer dezelfde. Er stroomde een onrustige energie door haar heen. Ze wilde het beeld van de man verdringen. De man, die haar binnen een paar minuten in de diepte van haar gevoel wist te treffen. Ze moest iets doen, iets ondernemen. Een lange wandeling over het strand gaf haar vleugels. Halverwege rustte ze uit tegen een stuifduintje. Ze liet wind en zee tot zich doordringen. De ogen gingen naar de meeuwen, die moeiteloos op de wind zeilden en over het strand scheerden. Al gauw merkte ze dat ze niet alleen de meeuwen, maar ook de passanten scherp opnam. Een vraag drong zich op. Zou hij daar ook zijn? Zou hij dat zijn ? Of degene die een paar honderd meter voor haar liep? Een scherp gevoel van gemis trok leegheid in de maagstreek. Was hij er eigenlijk nog wel, of was hij vertrokken? Met vrouw en -wie weet- met een schare kinderen? Ze kon om deze zelfkastijdende bespiegeling niet lachen. Het was eerder pijnlijk. Ze had een beeld ontwikkeld waarbij de man jong was, dynamisch. Als minnaar zowel sterk als lief. In ieder geval volledig onafhankelijk. Dus: geen kinderen. Eetbaar en beschikbaar. Maar wie weet was hij een uitgebluste figuur met een zielloos leven. Maar nee, dan was er niet die explosieve vonk overgesprongen. Ze gromde diep in haar keel en voelde zich een dier. Ze stond op, schudde haar haren en voelde zich ineens weer sterker en een stuk geciviliseerder.

De fietstocht de volgende dag bood evenmin soulaas. Eerst gedonder met het huren. Geen goede fiets beschikbaar. Eenmaal goed en wel op weg begon het te regenen. Na een uurtje trappen kwam de vraag in haar op waar ze nu eigenlijk naar toe wilde en wat ze nu eigenlijk op de fiets te zoeken had. Een dwaze vraag die er niettemin toe leidde dat ze direct rechtsomkeert maakte en het hele klere eind tegen de wind in terugspurtte. Haar conditie was uitstekend en het harde werken vormde zweetstroompjes over haar lijf. De lekke band ontstond godzijdank minder dan een kilometer van de fietsenstalling, en was aanleiding om alles flink van zich af te schelden. Ze kikkerde er danig van op en voelde zich strijdlustig. Tijdens het diner was ze bereid om elke goed uitziende man in te palmen. Er waren alleen geen kandidaten.

De derde dag was bijzonder mooi. Ze pakte zichzelf en haar spullen bijeen, kocht een nieuw boek, een krant een tijdschrift en liep voorzien van koffie en lekkere dingen het strand op. Ze zette zich breeduit op een prettige plek die door andere mensen de dag tevoren zo was ingericht. Een brede ondiepe kuil met een omwalling waartegen je lekker kunt zitten. Ze zat niet ver van een strandtent bij de laatste opgang naar de boulevard. Boven aan stond een eenzaam bankje. Leeg. Weinig wind, weinig publiek. Maar toch genoeg passanten om op veilige afstand te bekijken. Er desnoods over te fantaseren. Tevreden met haar keuzes liet ze de aangename temperatuur en sfeer tot zich door dringen. Aandachtig wreef ze zich met zonnebrandcrème in. Ze bekeek de frontpagina van de krant, bladerde in het tijdschrift, sloeg het boek open en begon te lezen. Na twee bladzijden deed ze haar zonnebril op, legde het badlaken breeduit en schonk zichzelf een kop koffie in. Na de koffie deed ze demonstratief haar bh af, stroopte het broekje aan de achterkant een stuk omlaag, en ging op haar buik liggend verder lezen. Ze wist later niet meer bij welke bladzijde ze in slaap was gevallen.

Toen ze wakker werd was de zon weg. Haar hoofd en armen lagen in de schaduw van de man die naast haar zat. Dat wil zeggen. Ze zag onder de rand van haar bijzonder scheefzittende zonnebril zijn blote voeten en zijn lichte broek. Ze wist meteen dat hij het was. "Je haren hebben je verraden", zei hij "en je zonnebril seinde dat er hulp nodig was". "Donder op, ik heb geen hulp nodig", zei ze redelijk assertief. "Maar je zonnebril wel", zei de man en nam voorzichtig de bril in twee kapotte helften van haar gezicht. Daar had ze dus bovenop gelegen. Zonde, dure bril. "Donder op", herhaalde ze boos en schoot twee tellen later in de lach. Hij zei niets, maar warrelde speels met een hand door haar verwaaide haardos. Drie vingers als een herkenningsteken over de hoofdhuid. Verdomme, verdomme dacht ze, maar wist niet waarom. Een aangename ontspannen hand kwam tot stilstand op gevoelige spieren in haar nek. "Ohhh", kreunde ze en vervolgde obstinaat met de vraag of hij dat wel meer zo deed bij vrouwen. "Jij bent de eerste", zei hij. Hij had een aangename stem. "je liegt" zei ze. "Nee" was het antwoord. Ze liet hem. Ze wilde niet en ze wilde graag, zo graag.

Hij trok zijn handen terug. "Blijf nog even zo liggen", zei hij, "ik vind je prachtig zo en het herinnert me aan de vorige keer. Ik heb je niet kunnen vergeten". "Jij was het dus", concludeerde ze overbodig, en bleef in dezelfde houding liggen. "Waarom ging je zo plotseling weg?" Hij vertelde dat zij hem die dag al vanaf een afstand intrigeerde. Aan de ene kant maakt hem dat onzeker maar aan de andere kant werd hij als het ware naar haar toe getrokken. Toen hij eenmaal naast haar stond vond hij haar buitengewoon aantrekkelijk. Vlak bij haar gekomen was het alsof het beeld van haar zich om zijn gemoed slingerde. Hoe haar te naderen? Hij raakte in vervoering bij het idee dat zijn schaduw haar lichaam streelde en dat zij dat zou weten. Hij was haar zo dicht genaderd dat hij de grens van intimiteit was overschreden. In die intimiteit hadden ze beiden op elkaar gereageerd. Een breekbare situatie. Hij zei dat als hij toen had gesproken of haar lichaam had aangeraakt het erotische moment dat niet zou hebben verdragen. Hij voelde ook een sterke lading bij haar.

Naarmate de man vertelde lette zij minder op zijn woorden. Wat hij vertelde was eerlijk en eenvoudig. Geen omhalen. Hij zei dat de aanraking van zijn hand door haar haren hem niet meer los had gelaten. Er leek een elektriserende intimiteit in de aanraking verscholen. Hij wilde haar persé weer zien. Dit was de derde dag dat hij haar zocht.

Verwarmt door de stem, de aardigheid van de woorden en de directheid van het verhaal bleef ze op haar buik liggen. Ze voelde zich vreemd genoeg niet bang of gespannen en had ook geen behoefte meer om sneren uit te delen. Ze accepteerde de onbekende. Ze hoorde hem ademen en voelde dat hij haar begreep. Weer de hand die zoekend door haar haren ging. Kracht en tederheid in de aanraking. Ze sloot de ogen en met een kenmerkende zucht stroomde de spanning van de laatste dagen over haar lippen weg. "Ik heb zo heerlijk naar je gekeken en van je genoten". Zijn stem was onvast geworden en dat vond ze prettig. Ze wilde zijn handen op zich voelen. Een hand gleed over de haargrens van haar nek over naakte huid. Zacht masserende bewegingen over haar schouder en warme schouderbladen. Bij elke beweging voelde ze dat hij haar lijf verkende en dat ze daarvan genoot. "Je bent lekker glad" zei hij overbodig, "en zo ... lekker" voegde hij er welkom aan toe. De hand gleed over haar rug, vrij over haar flanken, naar het kuiltje in haar rug.

Abrupt richtte ze zich op, draaide zich naar hem toe en zwaaide met het hoofd het haar uit het gezicht. Ze was zich er erg van bewust dat zijn ogen in een deel van een gulzige seconde haar lichaam helemaal in zich opnamen. Alsof de zee in één slok werd opgedronken. "Zeg niets" zei ze, en bracht haar gezicht langzaam en onderzoekend naar het zijne. In de intimiteit van de enkele centimeter, die hun van de aanraking scheidde, proefden beiden elkaars nabijheid, adem, geur, haren. Dit was het moment waarop ze nog terug kon. Maar hij beviel haar. Zijn stem was prettig en zijn ogen stonden rustig. De mondhoeken trokken omhoog in een glimlach. Langzamer dan het oog waarneemt bracht ze haar lippen naar de zijne. Zonder de beweging te onderbreken ervaarde ze de meest tedere aanraking; dan gleed ze in een voller besef van zijn ontvangende lippen en zocht plotseling de vochtige diepte van zijn mond. Ze voelde zich welkom en nam bezit van zijn ruimte. Zo zou ze dagen bewegingloos willen blijven zitten. Voldaan trok ze zich terug en keek hem aan. Een metamorfose had zich voltrokken. De afstand tussen beiden was volledig verdampt. In haar ogen haar was hij een plas diep water geworden, klaar om haar op te nemen en in haar te stromen. Het sprak uit de glinstering van zijn ogen. Hij was sprakeloos en zijn handen waren naar haar onderweg om haar te omarmen. "Wacht", zei ze en kuste hem nogmaals teder en indringend. Nu zonk haar mond verder in de zijne. Ze voelde zijn hele wezen met haar meegaan. Ze voelde zich sterk. Ze verkende ze hem verder en genoot van zijn aarzelende maar veelbelovende antwoord. Tongen in voorzichtige vervoering bij de allereerste aanraking.

Terwijl ze hem kuste bracht ze haar gewicht over op één arm. De andere hand stuurde ze vaardig en doelgericht over de soepele stof van zijn broek. Haar beweging was snel en effectief. Ze vond de hardheid van zijn pik en nam hem door de stof heen stevig beet. Nu kreunde hij en zo moest het zijn.

In dit moment lag alles al besloten. De wederzijdse opgebouwde spanning. De vergeefse zoektocht van de afgelopen dagen. De vanzelfsprekendheid en de hartstocht waarmee ze elkaar zouden verkennen, strelen en nemen. Ze proefde zijn speeksel en voelde hoe hij het hare opdronk als louter teken van het opgaan in elkaar. Hij nam bezit van haar mond, haar gezicht, neus en ogen. Zij hield haar hand strak om zijn lul gesloten. Ze wist dat ze daarmee een definitieve greep op zijn gehele lijf had. Zijn handen gleden nu voor het eerst over de huid van haar borsten. Teder, aandachtig en zoekend. Zacht lagen ze in zijn handen en ze genoot van de strelende beweging. Door de beweging verloor hij zijn evenwicht. Samen rolden ze op het brede badlaken. Het geluid van de zee werd ogenblikkelijk gedempt door de omwalling, die een gevoel van beslotenheid gaf. Zij hield zijn harde geslacht in haar stevige greep. Zijn handen zochten nu wanhopig naar haar lijf, haar flanken buik. Als dorstige dieren zochten zij haar schoot onder het broekje dat nog steeds slordig om haar billen hing. Het wond hem en haar des te meer op. Hij zocht en voelde haar warme vochtige lijf. Vingers dronken uit het water van haar moeras. Ze kreunde als een gewond dier.

"Wacht", zei ze voor de tweede keer. "Doe het als toen. Ik weet hoe jij het wilde en ik wilde zo vreselijk dat je mij nam. Doe het nu, alsjeblieft kom bij me". Ze rolde op haar buik en duwde haar billen ver omhoog. Wurmde haar broekje van haar billen en benen af en bleef zo liggen. Hij smeet zijn kleren uit terwijl hij keek hoe zij op hem wachtte.
De benen iets gespreid waardoor hij haar kut vol en zwaar naar beneden zag hangen. Hij pakte haar heupen met twee handen stevig beet, streelde haar kort terwijl hij zijn pik tegen haar aan liet komen. Ze drukte zich achteruit en voordat hij de beheersing over zijn lijf terug had was hij in haar. Met eerbied bewonderde hij haar rug en genoot hij van de aanblik van haren armen, billen en benen. Het is voor de man een makkelijke houding om te stoten en het ging vanzelf. Een grotere kracht dan hijzelf liet hem sterk in haar doorstoten. Zij leidde hem met haar bewegingen en geluiden. Haar vrouwenlichaam was op deze manier maximaal om hem heen geplooid. Beiden wilden nu kort en hevig de diepte zoeken, komen wat ervan komt. Hij voelde hoe zij zichzelf zocht en hij kon niet anders dan zijn bevrediging zoeken. Heftig omhelsden de beide lichamen elkaar en de eigenaren genoten in een blinde passie voor elkaar.
Naakt lagen ze naast elkaar, wisselden kussen uit en veegden zandkorrels uit elkaars gezichten. Ze spraken weinig want vooralsnog te vol van elkaar. Ogen verkenden de ander. Ze lachten als kinderen om eenvoudige dingen. Onhandig hielpen ze elkaar met aankleden. Het was vooral een manier om elkaar veel aan te raken. Hand in hand liepen ze het stand af, de opgang op. Boven op het bankje zaten twee oudere mensen. Die hadden alles kunnen zien. Vrij van schaamte en licht in de benen liepen ze langs deze mensen heen. In het voorbijgaan was duidelijk te zien dat de mensen elkaar heimelijk streelden en daar genoegen aan beleefden. Op de boulevard aangekomen schreef ze haar telefoonnummer op de hand van de man. Stapte op haar fiets, omhelsde hem intens, en zei: "verras me nog eens". Warm, licht en duizelig zag hij haar gaan.

Lees het andere deel van dit dubbel verhaal: Zon....
Lees het andere deel van dit dubbel verhaal: Schaduw....