Wederzien! door HonestY

Hoe lang was het geleden dat ik haar had gezien, 2 a 3 jaar. Ik sprak haar nauwelijks nog omdat haar nieuwe vriend, ‘die gladjakker met die sportwagen’ het haar verbood om nog  vrienden te hebben, zeker met de mensen van Internet moest ze afrekenen.
Van het losbandige leven werd ze door hem het leven van de kleine burgerlijkheid in getrokken. Natuurlijk liet het me al snel koud want buiten de spannende nachten en de zwoele avonden was er weinig wat ons bond. Op de avond dat ze me vertelde dat ze haar love of her life tegen was gekomen kreeg ik een brok in mijn keel, ik moest haar los gaan laten. In een andere diepte van mijn ziel was ik dolgelukkig voor haar, iemand zoals zij verdient de liefde puur.

Haar sms-je afgelopen donderdag sloeg in als een bom. De afgelopen 2 a 3 jaar hadden we elkaar misschien twee keer gesproken. Beiden keren wist ze me te vertellen hoe gelukkig ze was en dat voelde zo oké aan. Nu daar in tegen schreef ze me dat het niet zo goed meer ging. The love of her life was een overspelige echtgenoot en ze wilde van hem af,  nog geen drie maanden nadat hij haar hand vroeg.
Ze moest op zoek naar werk en woonruimte, een te grote verandering omdat ze thuis de huisvrouw uithing. In het gesprek wat op dat berichtje volgen ging het over koetjes en kalfjes. Over muren die op je af komen als je alleen thuis zit, die muren werden ons samen te veel. Een ontmoeting op een neutrale plaats tussen ons was snel gemaakt.
Mijn leven was na de breuk met Claire en ook op een doodlopende weg gaan lijken, ik verdronk mijn geest liever in alcohol en werk dan dat ik zocht naar de zin van het leven, laat staan dat ik probeerde er van te genieten.

Om kwart voor zes reed ik het afgesproken carpoolterrein binnen terwijl we  tussen zes en half zeven hadden afgesproken. Ze had nog steeds dezelfde paarse franse wagen, ik herkende hem meteen al dacht ik dat er een andere vrouw in zat. Ik had er rekening mee gehouden dat ze er anders uit kon zien maar dit was een ware metamorfose. Ze had veel langer haar, haar strakke mantelpakje had plaats gemaakt voor een luchtige rok met een kort T-shirtje met vlechtjes. Maar haar bruine ogen waren nog steeds even bruin.
Ik liep op haar af en gaf haar drie zoenen op haar wangen. Natuurlijk probeerde ik met mijn lippen de hare te raken, maar het leek erop dat zij haar best deed omdat te voorkomen. 
Nog net niet uit het veld geslagen vroeg ik; “Hé Karin, hoe is het nu met je”. 
“Gaat wel” antwoordde ze en pakte haar tas uit de auto en vergrendelde het portier.
Ik ontgrendelde het portier en klopte met mijn hand op de bijrijderstoel. Nadat ze instapte zette ik de radio zachter en reden we weg in de richting naar de grote stad.
In de auto hadden we het over van alles, de kronkel in mijn carrière(die nog niet echt in een stroomversnelling zat) de toekomst van haar kinderen, mijn stukgelopen relaties en die ene van haar. Natuurlijk hadden we het ook over vroeger, dat alles vroeger toch veel mooier was.
Aangekomen in de Domstad liepen we een paar uur rond de oude gracht, niet alleen door het mooie weer maar ook omdat we zo in het gesprek gingen dat we vergaten waar we heen liepen. Gelukkig had ik nog een half oog niet op haar gericht zodat ik de derde keer langs de Griek haar naar binnen duwde. 
Het eten was lekker, het gesprek kreeg nu echt persoonlijke vorm en voordat we het doorhadden was het 2 uur later en zaten we aan de koffie, terwijl de wijn onze subjectiviteit verdoofde. 
Omdat de bioscoop was uitverkocht en de avond nog niet over mocht zijn besloten we een terrasje te pakken. Waarschijnlijk mocht het niet zo zijn want we hadden nog geen slok van onze wijn genomen of de regen kwam al met bakken uit de hemel. Dus zat er niets anders op dan naar de auto te druppelen. 

Op de terugweg was haar blote been ‘die door de spleet in haar rok het avondlicht zag’ mijn grootste blikvanger.Verkeerspleinen, stoplichten, zelfs fietsers die van rechts kwamen en tegenwoordig voorrang hadden leidde mij niet zo af als het blote been, wat zag die er wild uit.  Gebiologeerd keek ik naar haar benen en droomde ik bijna weg in de gedachte er tussen te mogen komen. Maar haar strenge stem die vroeg of er iets was, zorgde er voor dat deze gedachte als sneeuw voor de zon verdween. Eenmaal terug op het carpoolterrein evalueerden we de avond en vonden we het allebei heel geslaagd geweest. Op het moment dat ik dacht ik geef haar drie kussen en rijdt terug naar huis pakte ze me vol op mijn mond en zei zwoel, “Dit wilde je toch heel de avond toch al doen, volgende keer moet je dat gewoon zeggen”. Verpletterd bleef ik op mijn stoel zitten en keek ik strak naar voren. Even wist ik niet wat te doen, maar eenmaal over de grootste schrik heen wist ik wat ik kon doen. 
Er waren twee opties, niets doen en iets doen.
Bij niets doen had ik misschien over een paar dagen tot mijn dood spijt, wat kon me gebeuren als ik er op in ging. Ik had geen relatie, zij ook niet. Eigenlijk waren er dus alleen 2 lichamen die tot elkaar aangetrokken werden, de pure evolutie zoals Clair het altijd noemde.
Op die kus ging ik vol in , alsof het de kus van Rodin betrof gingen onze lichamen binnen een minuut helemaal op in elkaar. Mijn handen bevoelden haar lichaam, de hare de mijne. Misschien duurde het uren, misschien seconden maar het leek eindeloos.
Onze monden op elkaar, tongen die elkaar achter na zaten en  handen die overal kwamen. Tijdens het gezoen bespraken we sommige dingen die cruciaal zijn, zoals de zin van het leven, het toeval van onze ontmoeting of het Lot.
De grote vraag blijft of ons leeftijdsverschil niet te groot is geworden. Plots vraagt ze of ik het warm heb. 
“Zo vaak ligt er niet een hijgende vrouw tegen me aan, lieverd” hijg ik in haar oor en kom weer uit gedachten. Natuurlijk heb ik het warm, ik wil twee dingen mijzelf uitkleden en haar uitkleden in welke volgorde dan ook. Ik bedenk me dat de optie Airco toch nuttig kan zijn. Ze probeert mijn broek open te maken, ik wil haar te helpen maar ze duwt mijn hand terug en zegt, “Nee ik moet het zelf doen, laat mij maar.” Ze haalt mijn lid uit mijn onderbroek en begint hem te masseren. Ik vraag me af waarom ze hem niet in haar mond neemt, de vuurdoop jaren geleden was niet alleen dat ze hem in haar mond nam maar ook slikte. Dat was een ontmaagding pur sang, een ontmaagding met de grote O.
Wat niet is kan nog komen bedenkt ik me terwijl ik met mijn hand tussen de spleet in haar rok naar haar onderbroek zoek. Bij het uittrekken van haar slip helpt ze mee en een maal uitgooien we hem op de achterbank neer. Met mijn vinger probeer ik haar lipjes te scheiden en voel ik dat het daartussen al goed nat is geworden.  Het voelt heerlijk warm en vochtig aan. Ik probeer nu om mijn vinger in haar te laten glijden. Aan haar gekir te horen lijken het me geen verkeerde bewegingen. Na de eerste vinger probeer ik ook de  tweede in haar te krijgen ze vind het nog steeds lekker. Ik maak maar een complimentje(dat doet het altijd goed) “je bent nog warmer en lekkerder dan dat je in mijn fantasieën bent geweest.” Ze glimlacht en vraagt of ik condooms bij me heb.
Natuurlijk niet, condooms waren vroeger helemaal geen issue voor ons.
“Als ik al iets heb, heb ik het van jou”, zeg ik op geïrriteerde toon. 
“Bedankt, nou ik vertrouw je wel hoor” zegt ze lachend en klimt op me. 
Als ze me bij haar binnenbrengt voel ik pas echt de warmte die ik gemist heb. In gedachten schiet de vergelijking me Clair door me heen en daar schaam ik me voor, ik voel mijn wangen rood worden. Natuurlijk mag ik ze niet vergelijken. “Kom niet te snel” fluistert ze dreigend in mijn oren en ik bedenk me dat ik nooit te vlug kom. Terwijl we tongzoenen gaat ze omhoog en omlaag in een ritme wat niet onprettig is. Nog geen minuut later voel ik dat het me te veel word doordat ik te lang droog heb gestaan. Met mijn handen die haar billen masseren probeer ik haar stil te houden maar ze laat zich niet sturen. 
Ritmisch gaat ze door en voel ik dat over het “point of no return” heen ga. Met harde kreten in drie of vier schokken kom ik diep klaar in haar en schreeuw ik het uit. Aan haar ogen te zien vindt ze het niet erg dat het vuurwerk voor mij te vroeg komt. Ik kus haar vol op de mond en verontschuldig mezelf; "sorry dat ik zo snel kwam maar je bent zo warm en zo lekker".
 Ze stapt van me af en gaat op haar knieën in de passagiersstoel die inmiddels ook al in de lig stand is komen te staan. Onze tongen zijn nog steeds verstrengeld  dus ik verbaas me over de acrobatiek van haar. Met mijn hand zoek ik haar lipjes weer, en breng mijn vingers weer waar ze willen zijn. 

Aan haar gekreun te horen vindt ze het niet erg dat mijn vingers mijn kleine broertjes plaats hebben ingenomen. Op haar gevoel berijdt ze mijn hand en stuur ik af en toe bij.Mijn geheugen blijkt selectief te zijn ze komt in stilte klaar, maar aan de vonkjes in haar ogen trek ik haar orgasme bijna in me. Wat kan genieten en laten genieten toch lekker zijn. Ze zucht en draait zich om en laat zich in de stoel vallen. Ik leg mijn arm onder haar lichaam en leg mijn hoofd tegen de hare aan. 

“Zo nu eerst een sigaretje” zegt ze en graait in haar tas naar haar pakje sigaretten. Haar slipje die ik per ongeluk op haar tas had gegooid stopt ze ook meteen in haar tas; "opgeruimd staat netjes"  zegt ze en dat het broekje te toch te nat is om te dragen.

Ze draait het beslagen raam open en steekt haar sigaret aan, ik bedenk me dat er nu wel veel vreemde nieuwe auto’s op het carpoolterrein staan. Toen ik uren geleden aan kwam rijden was mijn auto de enige en nu red ik het niet met 5 natte vingers.
Ze rookt haar sigaret op, blaast de rook gelukkig niet in mijn gezicht want op dit soort momenten van pure ontlading vind ik het nog altijd moeilijkst om niets-roker te zijn.
“Ik had graag met je geslapen maar je weet dat ik je niet kan uitnodigen bij mij thuis. Ik heb met Jan afgesproken dat we geen nieuwe liefdes meenemen naar huis en ik moet de honden gaan uitlaten”
Ze geeft me nog een lange diepe tongzoen, wenst me een veilige terugreis en maakt aanstalten om de deur open te doen. Ik kus haar drie keer op haar mond en zeg: “tot snel, we doen het snel een keer over in een echt bed.”

back to HeXX-page