Meesteres Misty

“Je vergist je als je denkt dat ik je lichaam wil bezitten”, zei ze.
“Ik wil je geest.”
“Dat lijkt me moeilijk”, zei de man.
“Hoe doe je dat, iemands geest bezitten?”
“Heel eenvoudig”, zei ze.
“Door je te boeien zonder pols en enkelbanden,
zonder touwen en kettingen.
Je het zicht te benemen zonder blinddoek.
Je naakt te laten voelen met al je kleding nog aan.
Je pijn te doen zonder je aan te raken en
je aan te raken zonder pijn te doen
Door te fluisteren dat jij de slaaf bent waar ik altijd van gedroomd heb.
Door je wakker schudden, behoedzaam weliswaar,
maar zo wakker dat je duidelijk ziet wie je bent.
Wát je bent.
Mijn slaaf….
En je zult je afvragen hoe je ooit iets anders heb kunnen zijn.
Een schrale troost; Je wist niet beter.”
De man zuchtte. “Maar dat gaat ver!” zei hij.
“Ja”, zei ze. “Verder dan je ooit geweest bent”.
“Durf je dat?”
Hij fluisterde;”Ik weet het niet.”

Maar dienen we altijd alles te weten?
Bang te zijn voor waar we naar verlangen?
Te vrezen voor de hunkering die we voelen?
Waarom?
Wat is er mooier dan aan niet bestaande
ketenen te rukken en te smeken
om harder, dieper en meer?

Ze had de deur van zijn kooi op een kier gezet.
De keuze was aan hem nu.
Hij zou zichzelf moeten bevrijden
voordat Zij dat kon doen.

Ze glimlachte en wachtte op verleiding….

Miss-T

0
9
0
6

6
4
7
7
8
8
8

M
R
S.

M
I
S
T
Y

Hoe dichtbij durf jíj te komen?