Jij loopt horden over de hekjes van moraal,
 slaat hard woest en soms zelfs asociaal.

 Je ogen kijken dan dwars door mij heen.

 Zo hou ik het meest van je, zo heerlijk gemeen.

 Ik voel de spanning, je wilt me breken,

 Nee, vergeet het, vandaag zal ik je niet smeken.

 Met zachtheid weet jij nu niets te beginnen.
 ’t is juist daarom dat ik je oneindig zal beminnen.
 

 Je nagels snijden brandend in mijn warm willig vlees.

 Mijn geilheid stijgt op, zonder enige vorm van vrees.

 Je dwingt ons tot duivels genieten.

 Keer op keer maar toch niet schieten.

 Mijn lichaam hunkert, maar ik laat je graag begaan.

 Plots mijn wekker, het is weer tijd om op te staan.

 Kreunend denk ik nog eens jouw armen om me heen

 Ondanks mijn zacht smeken, toch weer alleen