Stilte na de storm 

De stilte verbaast je
Gierend, striemend was de storm
dagenlang
Niets leek zoals het altijd was
Je ogen toegeknepen om schijnbare gevaren te ontlopen
Alles geconcentreerd op dat ene: vooruit, willen overleven
het goeie wat was vasthouden 
Je slaat het stof van je kleren
je ziet afgerukte takken, je neemt de schade op
je beschouwt je lotgenoten
en hun opgelopen schade

De stilte geeft je rust, je ervaart de stilte lichamelijk
En je peilt in je hart of verlangens, wensen, dromen
nog aanwezig zijn.
Vooruit, met een minimum bagage nu.
Zou het lukken zo zonder je verloren gegane uitrusting, je “leeftocht”
die het leven maakte tot wat het was?

Maandenlang gaf je me te eten, te drinken,
totdat de liefde werd als een niet te beheersen tornado,
onbeheersbaar, wild en onberekenbaar.
Rukwinden van vele kanten
was het hartstocht, was het een orkaan
om behoedzaam voor te zijn?

En dan stilte …..
We gaan verder,
een herinnering rijker,
een ervaring rijker,
ik kijk vooruit
en trek een plan
op die weg die vol bochten is
slechts zeer matig te overzien.
Wat zal de volgende etappe me brengen?
Zal ik haar zien?
Waar dan ook?
Hoe dan ook?
Met haat? Met een lach? Met een gelaat vol liefde?
Met meer dan wat er was?
Vragen rijker, antwoorden armer.
Antwoorden rijker, vragen armer.
Vrouw, je hebt me rijker gemaakt,
ik dank je