Als kleuren vervloeien tot een onaards mooi pastel
Dan draag ik jou mijn lief, verliefd, verdwaasd, verbaasd, 
vastberaden naar de einder – ver weg van een boze hel
tevreden lachend als een kind
voel ik je ranke lijf in mijn armen
je bent naakt, maar op een hemels schone wijze
we zijn vergeten dat slecht slecht kan zijn en kennen alleen het goed
We zitten jaren op de rand van de groene heuvel
ons stil verlustigend over het ongewone rood van de roos
het onmooglijke geel van de narcis
het ruime blauw van een onmetelijke lucht
hoe verheven was de kunstenaar die dit bedacht
tranen van geluk wellen op in onze ogen
het is te veel, meer geluk dan we dragen kunnen
Hoe hebben we dit kunnen missen
Ik lees je gedachten en ontmoet geen enkele blokkade
Ik lees liefde, ik lees verlangen, ik lees reinheid, 
en kus een zilte traan weg
De zon vermengt zich met een zachte bries
Als je haren meebewegen in de wind kijk ik je 2 weken aan om je vast te leggen
In het hart van mijn herinnering
Ik raak je aan, er was twijfel of je echt was
O laat ik niet wakker schrikken, laat mij niet dromen
En tot mijn verbazing ben je echt
Ik voel je huid, ik zie je gebronsde lichaam en de groefjes van je lach
en voel de zachtheid van je huid
Je zacht geprevelde naam lijkt een zacht lied
gezongen door een niet zichtbaar koor
Uren rijden we op de eenhoorn
en laven ons vermoeid aan de bron
Dat water zo vol kracht kan zijn
Tijd vervaagt, niets dringt ons,
Wat teneerdrukte glimlachen we weg
Wat zal er zijn achter de horizon?
De uitdagende schoonheid dringt ons verder te reizen
Om meer puur te zijn
en het bevattingsvermogen te hebben
schoonheid te zien waar schoonheid is
Open je ogen mijn lief
Open je ogen
Er is meer te zien
reis je mee met me om te zoeken naar dat wat meer is.
Kom dan zoeken we samen, kom dan reizen we samen
Kom dan zullen we zien
en vermenigvuldigen we ons geluk met tien maal tien

SoulMate