Mutter 

Met mijn ogen dicht, zie ik hoe twee partners elkaar vinden in een moment van hartstocht. 
Zie ik hoe de vrouwelijke eicel door het mannelijke sperma bevrucht wordt.

Met mijn ogen dicht, zie ik de glimlach op het gelaat van de toekomstige moeder wanneer ze verneemt dat ze zwanger is, zie ik haar vreugde traan, voel ik de angst in mijn lichaam groter worden.

Met mijn ogen dicht, zie ik hoe haar buik beetje bij beetje groter wordt en voel ik de baby in haar buik bewegen. Zie ik hoe ze van nu af aan meer en meer moet rusten om het kindje niet te verliezen, zie ik een bezorgde moeder die huilt van angst over de onzekerheid van haar baby.

Met mijn ogen dicht, tel ik langzaam de dagen af en krijg ik meer en meer slapeloze nachten, zie ik hoe alles fout dreigt te gaan en zie ik hoe het daarna allemaal wel weer goed komt. Voel ik de hoop en de drang in mij opkomen dat er toch niets mis zou gaan met de baby en dat hij gezond mag zijn.

 

Met mijn ogen dicht, zie ik dat er nog steeds geen opening is ter voorbereiding van de geboorte, zie ik dat het kindje vandaag moet geboren worden maar dat het helaas nog steeds niet komt, zie ik dat de toekomstige moeder samen met mij huilt van angst.

Met mijn ogen dicht, zie ik hoe de kinderarts de beslissing neemt om medicatie toe te dienen om de bevalling te bevorderen, maar dat het geen zin heeft. Ik voel dat ik bang ben dat er iets niet in orde is, ik voel de onzekerheid groeien.

Met mijn ogen dicht, zie ik hoe de kinderarts de plotse beslissing neemt om het kindje via een 'Keizersnede' uit de moeder te halen, zie ik dat de navelstreng tweemaal rond het hoofdje is gedraaid en zie ik dat dankzij de plotse ingreep toch nog alles is goed gekomen.

Met mijn ogen dicht, zie ik mijn allereerste kleinkind, neem het in mijn armen en begin te huilen, niet van verdriet maar van geluk. Ik zie dat alles goed is en dat de baby gezond is, de nachtmerrie is voorbij.

Eens komt de dag, dat alle kinderen gezond op de wereld zullen komen en dat er geen mislukkingen meer mogelijk zullen zijn, ik voel dat we moeten blijven geloven in de wetenschap en in de vakkundigheid van onze artsen, ja, dat zie ik allemaal, zelfs met mijn ogen dicht!

 

 

 

Opgedragen aan mijn lieve dochter en aan alle toekomstige moeders.
door: Krisse Kras.

back to poezie