Eén blik volstond om me rats te doen vergeten wat ik op het Muntplein kwam zoeken. Wat ik van haar kon zien was gehuld in een zwarte mantel met houtje-touwtje sluiting, dichtgeknoopt tot hoog in haar hals. Haar koperkroezend haar had ze strak weggekamd achter haar linkeroor. Langs haar rechterwang waaierde het wijd uit in een laaiende baaierd van vuur. Felle oogschaduw, het arrogante rouge van dat éne zichtbare jukbeen en het scharlaken litteken van haar mond schreeuwden kleur tegen haar smalbleke gezicht. Mooi kon je haar met geen mogelijkheid noemen. Daar was haar gezicht trouwens te hoekig en te onregelmatig voor. Ze was echter veel meer dan mooi. Ze was fascinerend. 

Ze stond bij de naaktsculptuur van een jong paartje, dat zich slechts half had weten te ontworstelen uit het blok blauwgrijze steen waaruit ze waren gehouwen. Of misschien trachtten ze zich er opnieuw in te veréénzelvigen? De jongen leunde over het lichaam van zijn geliefde heen en boog het hoofd naar haar gezicht. Het meisje lag half op haar zij, half op haar rug en bood hem de kelk van haar mond voor een zoen. Ontroerend waren ze in hun liefde. 

Ze kwam van achter het beeld tevoorschijn. Haar mantel viel haar tot op de voeten. Onder de zoom schemerden een paar fraaie enkels door zwartzijden kousen. Samen met haar gezicht en haar handen waren het de enige vlekken naakt. Hooggehakte schoenen deden haar wreef welven als een zwanenhals. Las ik op haar lippen de vorm van het woord “Kom” vlak voor ze zich in beweging zette? Ik volgde haar en sloot me bij haar aan. We stapten naast elkaar op. Stilzwijgend. Alles was immers al gezegd. We verlieten het Muntplein langs de Bisschopsstraat en staken de Anspachlaan over, richting Kanaal. Rechtdoor ging het nog een klein eindje. Bij de eerste hoek aangekomen, sloegen we links de Zwarte Lieve Vrouwstraat in. Was ze soms op weg naar de Kafka? Neen, die liep ze zonder verpinken voorbij. Ze stopte wel aan het naamloze pleintje dat zich had gevormd rond een losstaande boogvormig paneel waarop een aantal zwart-wit foto’s waren aangebracht van bekende en minder bekende, oude en minder oude films.

We sloegen de Melsenstraat in, die ons langs de nationale zetel van de Vlaamse Liberalen en Democraten voerde. Nu ja Vlaams, zo Vlaams waren die ook weer niet als je weet dat de regering Verhofstadt deze stad met het Lambermontakkoord nog een beetje meer heeft uitgeleverd aan Franstalige willekeur en wanbestuur. Terwijl ik mijmerde over de teloorgang van Brussel hadden we de Sint-Katelijneplaats bereikt. Aan de linkerkant werd de toegang tot het plein bewaakt door een zandstenen toren, die als enige de afbraak van de oude kerk had overleefd. Wrokkig keek hij naar de nieuwe kerk aan de overkant, die daar de schuld voor droeg. Tussen die twistende partijen stapten wij het plein over, dat we dwars overstaken en verlieten via de Vlaamse Steenweg. Links en rechts werd die beslopen door gangetjes met smeuïge namen zoals Voermansgang, Land van Luikstraat, Sichelgang, Roostergang, Zeehondenstraat of Naam Jezusstraat. Nu zijn deze gekasseide steegjes oases van rust in de jachtige drukte van de stad. Iets meer dan honderd jaar geleden echter leefde hier het proletariaat in erbarmelijke omstandigheden en zweetten de muren de stank van ongewassen lichamen, verschaald zaad en promiscuïteit. Was zij er zich van bewust - zo vroeg ik me af - dat zij de droom van decennia verbeten arbeidersstrijd belichaamde? Stond zij daar bij stil terwijl ze stil stond bij de etalage van winkel Amanda? Niet aan de trouwjurken op de benedenverdieping vergaapte ze zich, maar aan de levensgrote etalagepoppen die elk in een prismavormige glazen erker op de eerste verdieping hun met rijen hals- en heupkettingen behangen naaktheid  uitstalden. Aan de overkant was trouwens ook een boutique met bruidskledij, die zich met de iets meer prestigieuze naam "Au Louvre" had getooid. Ze waren de  winkel nog volop aan het inrichten. De mannequins droegen voorlopig enkel  sluier en bruidsrok, terwijl het bovenlichaam onbedekt bleef. Ach, misschien was dat wel de bedoeling en was ik getuige van de lancering van een nieuwe trend. Prille bruidjes de tieten bloot, het leek me een aanlokkelijk vooruitzicht. Automatisch keken we elkaar aan. Ze zag zichzelf door mijn grage. "Kom" gaf ze mij de hand en trok me mee.

We waren bij de Papenvest aanbeland. Het muziekwinkeltje waar ik voor de belachelijke som van 200 BEF het programma van het Vlaams Nationaal  Zangfeest van 1941 had gekocht, had de deuren blijkbaar gesloten sinds de laatste keer dat ik er voorbij was gekomen. Ze volgde de ronding van het plein om plots te worden opgeslokt door de Ooievaarstraat, nog zo een overgebleven gangetje. Halverwege het steegje was een boom aangeplant tegen de straatwand. Ongeveer een meter hoog splitste de stam zich in twee takken die elkaar omstrengelen de hoogte in waar hun liefde ontbotte in wel duizend bladertwijgen. Over de straat heen reikten zij naar de klimop op de gevel aan de overkant. We werden onder de lustboog door verder het steegje in gezogen. Het eind van de steeg kwam in zicht, afgesloten door een gietijzeren hekken. Nummer dertien had een lage massieve houten deur. Erboven was in een cartouche op de gevel in halfreliëf een zwaan aangebracht. Ze haalde haar sleutelbos te voorschijn en stapte naar binnen.

Reeds terwijl ze de inkom betrad, knoopte ze haar mantel los. Met nieuwsgierige ogen zag ik hem langs haar schouders zwaar op de grond glijden. Eindelijk kreeg ik te zien wat ze er onder aan had. Ze droeg een kort zwart naveltopje, een al even kort tartanrokje en dijkousen. Ik hunkerde naar de stroken blote huid boven haar kousen en beneden dat truitje  Ze liep voor me de trap op. Enkele treden onder haar dronk ik gretig haar kuiten, de vouw van haar knieën en de omtrek van haar billen in.

Haar kamer was van een overweldigende éénvoud: ruw gepleisterde witte muren, een rond bed met zwartsatijnen lakens en boven dat bed een uitvergrote zwart-wit foto van een negerfallus. Ze draaide zich naar me toe en begon zich voor me uit te kleden. Ze was teveel vrouw om zich daarbij te verliezen in zogenaamd verleidelijke gebaartjes. Met gekruiste armen trok ze haar topje over haar hoofd vooraleer het minachtend in een hoek te gooien. Ze maakte haar rok los, stroopte haar broekje over haar benen naar omlaag en stapte eruit zonder haar schoenen af te nemen. Louter kousenbenen en hoge hakken stond ze voor me. Ik bekeek haar zoals ik nog nooit een vrouw had bekeken. Aan dat lijf van haar klopte dan ook werkelijk niets. Haar reeds smalle gelaat vervaagde haast in de achtergrond van haar wijd uitstaande kapsel, waardoor haar hoofd buitenmate groot ging lijken. Haar bovenlichaam, waaraan nauwelijks reliëf werd verleend door haar afwezige borsten, leek dan weer weg te slinken naast het brede bekken en de einderloze benen. Zoals gezegd, aan dat lichaam van haar klopte niks. Maar dan ook helemaal niks. Desondanks – of moet ik zeggen juist daarom - ademde haar lijf rauwe seksualiteit. Niet in het minst door de haast obscene manier waarop de krijtwitte afdruk van haar slip mijn ogen naar haar kaalgeschoren seks toe trok. Zij was zich bewust van de macht van haar kut. Ik kon er mijn ogen niet afhouden.

En zij kleedde mij uit met háár ogen. Toen ik op mijn boxershort na naakt was, draaide ik me om en trok de slip tergend traag over mijn strakke kont. Nauwelijks was ik uit mijn broekje gestapt of ik voelde haar nagels op mijn achterste. Ze trok mijn billenhelften van elkaar en ademde heet in mijn anus. Die adem van haar streelde me zoals geen van mijn minnaressen me ooit met handen en lippen had kunnen strelen. Ik draaide me om in haar handen. Mijn erectie staarde haar in het gezicht. Zachtjes blies ze over mijn ballen, mijn schacht en mijn eikel. Ze deed mijn geslacht hijgen in elke individuele porie.

Over haar schouder en de insnijding van haar rug keek ze hoe ik naderbij kwam. De onverholen gulzigheid van haar blikken streelde mijn ego en mijn pik. Ik kwam op het bed zitten, schoof mijn knieën langs haarrechterbeen en plette mijn erectie tegen haar kuit. Ik legde mijn handen om haar fraaie enkel en streelde die met beide duimen, terwijl mijn tong een spoor van wellust likte over het glansleer van haar schoenen. Toen ik haar naaldhak in mijn mond zoog, zoog zij luid sissend lucht in tussen haar opééngeklemde tanden. Een hand kwam van tussen haar billen geslopen. Wijsvinger middenvinger ringvinger kwam zij geslopen.

Ik kwam op mijn zij naast haar liggen. Mijn handen zoenden haar billen en de luwte van haar rug. Ik zoog haar vinger uit haar venus en proefde puur vrouw op mijn tong. Ik nam haar enkel weer beet en plooide haar éne been helemaal door tot de hak zich tegen haar kut aanvleide. Toen ik met de hak haar lippen ontvouwde en haar er zachtjes mee ging neuken, kreunde ze extatisch. Haar ogen stonden glazig van geilheid. Zij streelde zich onder haar lichaam door terwijl mijn tong als een volleerd evenwichtskunstenaar over het smalle bruggetje tussen haar anus en haar venus danste. Haar blik had iets smekend gekregen.

"Kom" bleef ze als in trance prevelen. "Kom", gleed ik uit haar en ging op mijn knieën zitten. "Kom" gleed ze op handen en voeten naar me toe. "Kom" plaatste ze haar ellebogen op mijn dijen. "Kom" zoende ze zich mijn ballen in haar mond. Ze maakte een vuist rond mijn pik en trok me eisend af. Mijn eikel barstte paars uit de omknelling van mijn erectie. Met lange halen streelde haar tong over heel de lengte van mijn schacht. Ze zoende mijn lul alsmaar groter alsmaar dikker. Eindelijk stulpten haar lippen zich rond mijn eikel. Porie na porie vergde haar mond mijn geslacht tot haar lippen de wortels van mijn pik de wortels van mijn zijn raakten. Haar gezicht werd beweging en haar lippen werden vloeibaar rondom mij. Ze pijpte mij naar een afgrond van verrukking terwijl ze de halve manen van haar billen verleiding liet deinen achter de wolk van haar haren. Onderhuids dansten de spieren van haar rug. Ze seinde onverzadigbare overgave. Nog vollediger wilde ze zich aan me geven. Ze wilde me overal in haar, ze wilde zichzelf vervullen van mij. Met minder nam zij geen genoegen.

We mochten dit niet langer uitstellen. We kwamen samen. En in die éne flits van herkennen stegen we een ogenblik lang boven onszelf uit, werden we één met tijd enruimte. Een ogenblik lang waren we overal en nergens. Een ogenblik lang was er geen Ik en Zij meer, maar vergaten we ons in elkaar. Een ogenblik lang was er oneindig begrijpen. Een ogenblik slechts. En toen waren we opnieuw alléén, zo verschrikkelijk alléén als alleen twee mensen samen kunnen zijn.   Ze gleed van me af op haar rug. Ze opende zich helemaal voor me. "Kom" fluisterde ze. Mijn leven kapseisde