Harde jongens

Ik ben niet zo gecharmeerd van die jongens die niet direct gaan staan als ik binnen kom. 
Ze lijken zo ongeinteresseerd, terwijl het natuurlijk ook best verlegenheid kan zijn.
Nou ja, bij de jongen die ik vanmiddag ontmoette was dit gelukkig niet het geval. 
Het was een tamelijk grote jongen en hij sprong onmiddelijk overeind toen ik de kamer betrad. 
"Beheers je" fluisterde ik, terwijl ik hem zachtjes met mijn zweepje streelde. 
Toen dat niet bleek te werken, greep ik hem ruw beet en trok hem achter mij aan naar de slaapkamer. 
Daar bond ik hem stevig vast en wel zo dat hij geen kant meer op kon. 
Zo, dat zou hem wel leren! 
Ik liep heel even weg en toen ik terug kwam leek de aandacht van de grote jongen verslapt, hij hing slap in de touwen! 
Bij het horen van mijn stem kwam hij onmiddelijk weer tot leven en begon weer te worstelen om zich te bevrijden.
Het touw bleek gelukkig sterk genoeg om hem op zijn plaats te houden. 
"Was je aandacht even verslapt?" fluister ik liefjes. 
Venijnig bewerk ik hem daarna met mijn nagels en mijn zweepje. 
Zijn aandacht is weer helemaal terug, zoals het hoort! 
Hij blijft proberen om te gaan staan en stiekem bewonder ik hem toch wel een beetje om zijn hardheid. 
Ik voel me niet beledigd daardoor, integendeel durf ik zelfs te beweren. 
Ik weet dat hij het uiteindelijk toch op zal moeten geven, want ik zal 'm klein krijgen! 
Ik krijg ze uiteindelijk altijd klein en dan zal ik hem zien zoals maar weinig vrouwen hem gezien hebben; kwetsbaar en zacht... 
Ik maak de touwen los en onmiddelijk springt hij overeind, heel even genietend van zijn vrijheid lijkt het wel.
"Je kwijlt!" zeg ik. 
Dan klemt mijn hand zich eromheen en nog geen twee minuten later heb ik 'm klein gekregen, precies zoals ik voorspelde...

Meesteres Misty