Een groep ganzen vliegt in formatie over. In V vorm doorkruizen zij het luchtruim hoog in de lucht. Als twee linten, in de kop aan elkaar geknoopt. Daarboven donkergrijze wolkenpartijen. Wolkenpartijen boven een vlak landschap dat doorweven is door sloten met geknotte wilgen erlangs. Goudgeel riet wuift heen en weer, het water draagt kleine schuimkoppen.

Het is guur. De veelkleurige schoonheid van de herfst is over haar hoogteput heen. Een week lang miezerde het al, was het klam.
Vanuit het raam kijk ik nog even over het polderlandschap heen en draai me dan om. Binnen is het behaaglijk warm.
Ze staat strak tegen de muur. Haar benen ligt gespreid, armen boven het hoofd gebonden aan houten binten die het dak van het monumentale, kleine pension ondersteunen. Statig als een beeld is ze.
Ik zie haar borsten zwaar op en neer bewegen. Bij elk geluid stokt haar ademhaling even. De zwarte blinddoek beneemt haar het zicht. Ik kijk naar haar, zie spieren sierlijk bewegen onder de huid terwijl ze in een afwachtende houding staat. Ze siddert. Ik leg mijn hand op haar warme borst om haar hart te voelen kloppen. Buiten blaast de schrale wind langs het houten pension dat met een paar boerderijtjes verloren in het polderlandschap staat. De regen slaat met vlagen op het dak. Ik denk aan wat Marsman ooit schreef:

Denkend aan Holland Zie ik brede rivieren Traag door oneindig Laagland gaan, Rijen ondenkbaar ijle populieren als hoge pluimen aan de einder staan; en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een groots verband. De lucht hangt er laag En de zon wordt er langzaam in grijze veelkleurige dampen gesmoord, en in alle gewesten wordt de stem van het water met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.

Steeds weer kan ik mij verwonderen over dit gedicht. Zo wonderlijk mooi, zo werkelijk.

Een heftig gekraak. Een tak breekt ergens met veel geweld van een boom af. Een hond begint te blaffen. Bliksemflitsen. Eerst veraf en dan nabij. Langgerekt en dan gevold door gerommel dat aanzwelt en dan het geluid dat die van duizend kanonnen overstijgt. Ze schrikt. Als ze geen blinddoek voor had gehad, had ik haar schichtige blik gezien. In een schrikbeweging trachtte ze vergeefs overeind te springen. Alleen de stoel kraakt onder de aangezette kracht van haar spieren en verschoof een paar centimeter.
Ze zat stevig op de stoel gebonden. Haar armen achter de rugleuning vastgeknoopt. Haar benen gespreid aan de voorpoten van de stoel. Haar middel met een touw aan de spijlen van de rugleuning. Het was een mooi beeld. De rondingen van haar lichaam. De zacht glooiende lijnen.
'Rustig maar, ik ben vlakbij', fluister ik geruststellend en pak dan haar hoofd tussen mijn handen en geef een tedere kus op haar voorhoofd. Ze zweet, ik veeg het nat van haar voorhoofd.

De wind dringt binnen tussen de kieren van de ramen door, het dak en de deuren. Van tijd tot tijd gaat er een koele luchtstroom door de ruimte heen. De waxinelichtjes die branden flikkerden dan als een ballet van kleine vlammen. Dan neemt de warmte weer bezit van de ruimte. De kachel loeit. Speeksel dat zij door de rubberen bal niet weg kan slikken loopt vanuit haar mondhoeken over haar kin. Ik proef het met mijn lippen, veeg het weg met mijn tong. Wat is er groter, het verlangen of de angst voor deze nacht, voor de storm?! Ik voel haar strijd en wil de absolute winnaar zijn. Ik wil alles voor haar zijn, omdat zij vannacht van mij is. Haar ridder, haar bezitter, die neemt en geeft. Waar ze veilig is, waar ze zich veilig voelt.

Af en toe hoor ik buiten iets vallen. Glas, hout, maar ook het doffe geluid van steen dat kapot slaat. Het moeten dakpannen zijn, bedenk ik mij. De geluiden worden door de storm weggedragen.
Ze schrikt als ik vanachter met mijn linkerhand een van haar borsten pak, hem door mijn hand laat glijden tot ik bij haar tepel ben. Onder de tepel druk ik mijn duim en wijsvinger samen. Met mijn rechterhand plaats ik een klein klemmetje op haar nippel. Het is een gemeen klemmetje, strak, met kleine tandjes die zich ik de huid vastbijten. Aangeschaft in een winkel voor huishoudelijke artikelen. Ze kreunt en ik voel hoe haar spieren zich aanspannen, hoe ze kracht opbouwt in haar armen, benen, buik. Haar vingers ballen zich machteloos tot vuisten samen. Dan ook zet ik een tweede klemmetje op de andere. Ze trilt en haalt snel adem. Ik hou mijn gezicht bij haar neus en voel de warme luchtstroom wanneer zij uitademt. Ik geniet van die warmte.

Even is de storm wat geluwd. Buiten hoor ik stemmen, geroep van mannen. Ook begint de hond weer te blaffen.
Dan doe ik iets gemeens. Pak twee lange veters, de uiteindes knoop ik vast aan de klemmetjes. De twee andere uiteindes aan haar duimen die ik iets naar achteren trek, trek dan de veters strak. Ze kermt zacht en wordt nu gedwongen om haar duimen naar achteren gebogen te houden om de pijnscheuten die de klemmetjes door haar tepels laat gaan, dragelijk te houden.

Ze is nat, ze kreunt, ze kermt. Ik voel dat ik een voorsprong op de storm heb, masseer haar bemoedigend en trek dan mijn hand terug. Ik hoor haar teleurstelling als zij vanachter de rubberen bal zacht jammert en schenk mijzelf dan een glas wijn in om naar haar te luisteren, haar te bekijken, van haar te genieten en ga met een tweede houten stoel tegenover haar zitten. Ik voel mijzelf gloeien. De wereld draait om de onze heen.

De storm is naar een tweede plaats verdrongen. Hoezeer hij ook zijn best doet om te imponeren. Zijn adem haalt het niet bij de onze. Woest trekt hij aan de bomen, aan de daken, aan alles wat kan rammelen. Briesend als een dolle stier.

Ik heb het rijzweepje opgepakt en speel ermee. 'Hoever kun je van mij zijn', spreek ik haar zacht toe terwijl ik plagend met de uiteinde van de zweep over haar borsten streel, hoe ik hem de ingang van haar vagina laat vinden en hem langzaam draaiend naar binnen breng. Ik speel met haar. Met haar dijen, borsten, benen, hals en geef een gevoelige tik op haar toch al pijnlijke tepel. Ze schokt, maar slikt dapper kreunend vanachter de rubberen bal een kreet weg. Ik plaag haar, treiter haar, geniet van haar reacties, deel meerdere gevoelige tikken uit, maar ze blijft dapper de tanden op elkaar bijten. Soms wil ze gefrustreerd haar vingers ballen, maar wordt dan geconfronteerd met het feit dat dit pijnlijke consequenties heeft. Ze probeert een tussenweg te vinden, een beetje weg te draaien met haar bovenlichaam, maar ontkomt niet aan het spel waarover ik de controle heb.

Ik laat het zweepje zakken, sta op en buig mij over haar heen. Ik kus haar speeksel weg, voel haar adem schokken, haar hijgen, laat haar op adem komen, masseer haar hals, schouders, haar handen, kus haar neus. Dep het zweet van haar voorhoofd.
'Ben je van mij vannacht'? vraag ik haar fluisterend. Ze knikt terwijl ze probeert te antwoorden. 'Wat wil je liever. Wegkruipen voor de storm of van mij zijn', ik pauzeer even en ga dan verder, ' wegkruipen voor de storm? Knik dan maar. Ik snij dan alle touwen los en dan kun je jezelf onder de dekens verbergen'.
Ze schudt haar hoofd van nee en legt haar hoofd dan achter in de nek. Haar ademhaling is gejaagd. 'Goed, we gaan dan naar de bodem van je wensen, naar het middelpunt van je verlangens, naar de grenzen van je dromen, we reizen vannacht samen. Ik leidt'.

Ik maak de veters voorzichtig los van haar duimen. Voorzichtig omdat ik mij ervan bewust ben dat dit nu een erg pijnlijke handeling voor haar was. Ze kermt dan ook. Ik druk haar gezicht tegen mijn borst. Voel hoe ze snikt, hoe ze pijn heeft. Ik ruik haar haar, laat er mijn vingers doorglijden, laat het door mijn vingers glijden.
Als ze wat rustiger ademhaalt vraag ik of het nog gaat. Dapper knikt ze van ja en kus dan haar lippen rondom de rubberen bal vochtig.

Beneden in het pension hoor ik gestommel tussen het gegier van de storm door en wat vage stemmen. Dan ook een klap. Ik vraag mijzelf af of ik niet moet gaan kijken? Er is misschien wat aan de hand zijn en wellicht was mijn hulp meer dan welkom?
Ik hoor dat er wat verplaatst word, maar de stemmen kwamen verder rustig over. Ik besloot geen polshoogte te gaan nemen. Als het nodig mocht blijken dan zou ik dat wel horen, aan de toon van de stemmen, of misschien wel aan geklop op de deur? De strijd tussen ons en de storm zou op deze zolderkamer uitgevochten worden.

Ik was achter haar gaan staan. Mijn God, wat was het een heerlijk en opwindend schouwspel, hoe haar lichaam schijnbaar traag en mooi bewoog in al zijn beperkingen. Met haar diepe ademhaling was ze krachten aan het verzamelen, ik ging zitten en bekeek haar weer vanaf een afstandje. Een kleine pauze om van het schouwspel te genieten., voelde haar verlangen die mij uitnodigde.
Ik hield van dit spel. Iemand bespelen, tot bijna wanhoop op te jagen, te pesten. Totdat ze uiteindelijk als kneedbaar was in mijn handen is.
Ik pakte een vibrator, zette deze zachtjes aan en drukte hem strelend tegen haar vulva. Er ging een schok door haar heen, en ze drukt haar bekken naar voren. Een bijna wanhopig geluid komt vanachter de bal vandaan. 'Ik heb je', bedacht ik mijzelf glimlachend. Geen storm kan tegen ons op. Ik voel haar lichaam schokken, maar verbied haar klaar te komen. Steeds weer druk ik plagend de vibrator tegen haar vulva, soms een beetje strelend tussen haar lippen door. Ik hoor frustrerende geluiden, bijna gejammer, als ik hem dan weer terugtrek, zwaar beweegt haar hoofd heen en weer.

Dan stop ik na een tijdje, maak haar benen los en bind haar enkels, met een kort stuk touw ertussen, aan elkaar, loop naar achter de stoel en ontknoop het touw dat haar handen en middel aan de rugleuning van de stoel gebonden hield.
Vervolgens pak ik dan de uiteinde van de vetertjes beet en trek deze langzaam omhoog. Oei, de pijn op haar tepels moet fel zijn als ze zo kermend gedwongen overeind komt. Ik doe het voorzichtig, weet dat het verdomd veel pijn moet doen, maar als ze meegaat met de beweging, dan blijft die pijn beperkt. Braaf schuifelt ze met mij mee. Schuifelend omdat het korte stuk touw tussen haar enkels, daadwerkelijke passen verbiedt. Ik hoor haar snikken. 'Je bent nog steeds van mij', fluister ik haar zachtjes en vragend toe. Ze slikt even voor ze dit knikkend bevestigd. Voorzichtig maak ik de riempjes van de rubberen bal los. Ze staat intens te trillen. 'Beloof me dat je niets zegt. Elk woord wordt bestraft'. Ik druk mijn lippen op de hare die hevig trillen en kus haar zachtjes, proef haar tong, haar speeksel, terwijl mijn handen over haar lichaam strelen en ik mijn stijve lid in mijn broek tegen haar vulva duw. Er gaat een huivering door haar heen. De aanraking van mijn lichaam tegen de klemmen op haar tepels. Ze draagt het. Ik neem dan een slok van de rode wijn, laat het in mijn mondholte en geef het haar middels een kus. Zet dan het glas aan haar lippen en hou haar stevig vast.

Dan twee harde knallen boven ons hoofd, gevolgd door het grimmige gefluit van de storm die via het dak probeert binnen te dringen. Het waren pannen die van het dak werden afgeslagen door de kracht van de briesende. Het lukte hem niet om zich bij zijn hopeloze achterstand neer te leggen.
Ik kijk eens grijnzend naar boven en richt dan mijn aandacht op mijn lief.

BorDom: mail Uw reakties  of bezoek: BorDom