Lees een paar van je lijf-emoties. Vond het op zoektermen `verhalen/meester/sex`Waarom? Ik ga een vrouw ontmoeten. Niet dat zij de eerste is. Of de laatste. (Noem mezelf parallel monogaam) Maar er komt een ervaring bij, die ik nog niet (voldoende) ken. Waar ik in ieder geval mezelf nog onvoldoende ken. Zij zoekt naar de lijfelijke ervaring vanuit meester-onderdaan verhouding, die uiteraard spelmatig wisselt. Waarin zij van mij de meester rol verwacht. Mijn sexuele aandacht naar de vrouw is intens/zorgzaam/speels, altijd zo geweest. Mijn eigen orgasme staat achteraan. Kan dat ook lang uitstellen. Homo Ludens.

Echter wordt dit een nieuw spel, waarvan ik nog niet weet of dat bij mij past. Het blinddoeken? Het vastbinden? Ik snap de sensatie, die dat teweeg zal brengen, de overgave die ervoor nodig is. De overgave die ook verlangd wordt door betreffende vrouw. Zowel van haarzelf als (naar ik vermoed) van haar lover. Dit weekend zal ik haar ontmoeten. Dit weekend zullen we elkaar voelen. Ik moet vertrouwen op mijn zijn als minnaar. Op mijn empathie naar de ander.

In verhalen die ik nu zoek via het net, probeer ik inzicht te krijgen in de diepere roerselen van vrouwen & mannen, die gevoelig zijn voor `anders`. Dat ik je dit schrijf is een klein opmaatje naar iets nieuws. En spannend om te doen.

Je schrijft prettig.
Dank voor het delen.

A.

We hadden afgesproken om 15.00 uur. Ze kwam met een hondje. Ik heb het niet zo op honden. Maar dit was een klein hondje. En ze had me voorbereid. Op het hondje dan. Alhoewel; ik was ook voorbereid op meer en anders. Door haar. Een vrouw met wie ik alleen nog maar via MSN en de telefoon had  gecommuniceerd. Ik wist, dat zij een dominant zocht. Zo vermeldde ze in haar profiel, op een datingsite. En ik had haar benaderd. Vanuit dominant? Nee. Laat ik zeggen, dat ik geintrigeerd was door haar profiel, zoals omschreven op die datingsite. Als `spelende mens`, was ik geraakt. En bovenal nieuwsgierig.

Zij zag mij het eerst.
Geheel tegen de verwachting in (van mezelf).
Ik had me zo opgesteld, dat ik haar ruim zou kunnen beschouwen, voor de daadwerkelijke ontmoeting.
Maar het ging dus anders.

Ze stond lachend naar me te kijken, met naast haar voeten dat hondje.
Later vertelde ze me, dat dat moment voor haar een bevestiging was om mij te willen ontmoeten en ontvangen.

Waarom?
Wat zag ze?

Een stevige korte vent met een kort versleten leren jasje aan, Youp-van-het-Hek-brilletje en rossig haar.
Tijdloos.
Zelfverzekerd.
En ze zag een geheim.
Wat haar raakte.
Daardoor was het haar geheim.

Ik zag haar naar mij kijken en lachen.
Er zat nog een dubbele tramrails tussen,
Halverwege kwamen twee lichamen elkaar tegen,
de hond als ballast & gegeven, ergens beneden op de rails.

Zij zoende mij en ik haar, behoedzaam,
wetend van wat komen gaat zonder de details te weten.
Al zeker voor een novice-dominant.
Wat verwachtte deze vrouw?

Zelfverzekerd, haar een diepe intense ervaring te bezorgen
gedurende de tijd, vanaf ons eerste oogcontact, tot
ons afscheid,
begeleidde ik haar naar mijn auto.

Ze was kleiner en tengerder, dan ik had verwacht.
De lijn van haar jas rond haar lichaam verraadde kleine borsten.
Lieve lach en mooie heldere blauwe ogen.
Ietwat scherpe lijnen in haar gezicht.
Dunne brede geprononceerde lippen.
Ik weet uit ervaring hoe gevoelig zulke lippen kunnen zoeken.

Onze ontmoeting was open en natuurlijk.
We hadden beide geen behoefte aan zinloze woorden.

Zo ontvoerde ik haar naar mijn schip.
Mijn paleis op het water.
Afgezonderd van huizen en mensen.
Midden in de natuur, er bijkans een onderdeel van zijn.
Mijn schip, gedragen door het water,
de oer-schoot.

Ik hielp haar aan boord.
En gaf haar de tijd om alle nieuwe indrukken
tot zich te nemen.
Ze was enthousiast en bijna euforisch.

De atmosfeer vulde zich met onze verlangens.
Elk woord elke beweging kreeg een dubbele betekenis.
Maar we liepen en spraken ook op het scherp van het onbekende.

Ik hielp haar uit haar laarsjes en paste haar een paar met bond gevoerde binnenschoentjes aan.

De ontmoeting was begonnen.

Ik troonde haar mee naar de stuurhut. Een plek hoog boven het uitgestrekte water. Overal leven van vogels en boven prachtige kleuren in de lucht. beneden rusteloos water in rust.

Het was fris en ik wikkelde haar in een slaapzak.
Een oogopslag van genegenheid kreeg ik terug.
Zette haar op een troon en
ging zelf op de andere troon zitten.

Ze begon te praten en ik voelde dat ze het vertrouwen
van de omgeving onderging en zich ontspande.

Ik luisterde naar haar en keek naar wat achter haar ogen verborgen zat.
Was alert op elke lichaamsbeweging.
Hoe bewoog ze?
Welke ongesproken taal sprak ze met me?

En ik stemde op haar in.
stemde op haar in.
op haar in.

De schemer kwam en ging over in kaarslicht.

Haar verhaal ging door .

Plotseling ging ik voor haar staan.

Uit impuls en nieuwsgierigheid om haar reactie,
ging ik voor haar staan.

"Zoen mij".......
"Nu!"

Ze viel stil.
Keek me aan en ik zag hoe ze weggleed in een ander univerum.

Langzaam boog ze zich naar me toe.
En haar lippen deden wat ik verwacht had.
Ze zochten de passie.
Ze verkende mijn terrein.

Ik gaf antwoord, beheerst en dwingend.
Al wat gezegd was werd geschiedenis.

De beweging van de lippen nam ik over in een beweging
naar het hart van het schip.

Het was aangenaam warm in het ruim.
En de slaapzak had zijn dienst gedaan.
Ze nestelde zich op de bank.
mijn lijf en mijn geur liet ik vlak bij haar.

Ik besloot de helder blauwe ogen, die mij verrassend hebberig aankeken toe te dekken met een rode sjaal. Langzaam bond ik het om haar hoofd. Dit had ik nog nooit gedaan! Zou ik haar nu kwetsen? Ik volgende enkel mijn gevoel. Zij zocht een dominant zij wilde een dominant en ik had besloten dat te zijn. Als door een pijl getroffen verstijfde ze.

Zoals een prooi plotseling de wil over zijn ledematen verliest
en zich overgeeft aan de jager.

Ik kreeg het kado van haar overgave.
En liet me leiden door mijn eigen impulsen.
Samen met mijn vertrouwen.
In mijzelf.

Ze was half gaan zitten,
toen ik haar de rode sjaal omdeed,
op haar knieën op de bank wachtte ze af.
Bovenlijf gespannen rechtop.
Haar mond, die net onder de sjaal te zien was, half open.
Onbevangen,
bijna kinderlijk.

Mijn handen reikten onder haal oksels en trokken haar omhoog,
van de bank af en op haar voeten.

Ik werd de regisseur van mijn eigen- en haar verhaal.

Langzaam draaide ik haar rond op de maten van de muziek,
die het ruim vulden.

Af en toe wankelde ze, wat de overgave van haar aan mij, nog meer benadrukte.

Duizelig liet ik haar voor een moment alleen in de ruimte van het ruim staan.
Waarna ik haar begon te ontdoen van haar bovenkleding.
Ontdoen,
haar laten zijn.
met haar eigen lichaam
alleen in die onbekende vrije ruimte.
Die voor haar
geblinddoekt,
door de warmte de muziek
het praten daarvoor,
tegelijkertijd vertrouwd,
en bedreigend moest zijn.

De kleine borsten tot dan toe verborgen,
lieten hun vanzelfsprekendheid zien.
Tepels recht en stijf.
Als een eerste aanwijzing voor hoe mijn handen moesten gaan.

En zo volgden ze.

A.: mail