Vreemd gaan kan iets ongelooflijk positiefs hebben. Neem mijzelf. De afgelopen muziekweek ben ik niet anders dan vreemd gegaan. Ik verkeerde nog lange tijd in een roes. Het was fantastisch. Ik heb me uitgeleefd. Ontdekkingen gedaan. Mensen, muziekstukken en dus mezelf beter leren kennen. Hevig en heftig. Thuisgekomen wachtte mijn partner mij met plezier op. Haar ogen schitterden. Blij dat ik een week lang intens heb kunnen genieten. Iets dat vrijelijk van me afstraalde. Onmogelijk het haar in concreto over te dragen. Daar kan ze trouwens niets mee. Ze kan zich er wel iets bij voorstellen en gunt het mij ten volle. In mijn enthousiasme leg ik uit hoe bijzonder het is om het voor de eerste keer te doen. Bijvoorbeeld een trio met onbekenden. Of een kwartet of gewoon samen met zijn tweeën. En dan nog diezelfde dag vreemd gaan in een kwintet. Waar haalt een mens de energie vandaan?

Mijn verbazing en verrukking tijdens de week werken aanstekelijk. Na één keer doorspelen van een nieuw stuk: verbijstering. Prachtig is het. Voorstellen om het opnieuw te doen; met meer uitwerking en diepgang. Bemoedigende, vreugdevolle reacties. Glinsterende ogen. Dan tenslotte a tempo, met kracht en aandacht voor de grote lijn. De gezamenlijke verzuchting: “Tjééeeee…!!” Volslagen bevrediging. Opgenomen worden in iets groots: het leven, het heelal, elkaar. Geen wonder dat er in de kamermuziekweken in Westelbeers ook mooie dingen tussen mensen onderling ontstaan. Zelfs huwelijken komen eruit voort. Het hoort er allemaal een beetje bij. Een scheut magie is nodig. Een week lang wordt er met overtuiging en inzet vreemdgegaan.

Intensief spelen en communiceren. Taal dus. Geestdrift. Een psychologische doorspoeling die slakken en sintels verwijdert. Die mensen opent voor indrukken en voor elkaar. Voor het nieuwe, het vreemde. Gezamenlijk proberen om dat te ontdekken, te snappen, open te leggen. Deur na deur. Geen platitude, maar wederzijdse interesse, wederzijds houvast. Geen eisen en bezit, maar nieuwschierigheid. Een positieve benadering van dit vreemdgaan kan bergen energie opleveren in plaats van verloren doen gaan. Stel je voor dat je dat negatief zou kwalificeren. Zo van: ‘Ja, maar dat hoort niet, dat wil ik niet, je blijft hier want je hoort bij mij’. Die opvatting komt vaak voor, met voorspelbare negatieve emoties. Nutteloze kapitaalvernietiging. Jerry Springer heeft er goud aan verdiend. Ik moet er niet aan denken. Het is niet gezond.

©2003 KC.