Zwaar voel ik de
polsbanden als je me vraagt mijn armen naast de stoel waar ik op zit te laten
hangen. Mijn huid gloeit nog na van strokenzweep. Je vraagt me mijn ogen te
sluiten. Want vandaag zou het anders zijn.
Ik heb mijn verlangens, mijn dromen, met je gedeeld. Ik wilde vliegen. Raar dat
je kunt verlangen naar iets dat puur vanuit je hart komt. Eerder was het gevoel
zo dichtbij geweest. Loskomen van alles om je heen. Het gevoel vleugels te
hebben, boven jezelf uit te stijgen en gevuld te zijn met gelukzaligheid. En jij
kon het me geven. Dus heb ik het je gevraagd. Je wees me erop dat de tijd van
spelletjes dan echt voorbij zou zijn. Dit vergde absoluut vertrouwen en overgave.
Een vertrouwen dat ik al heel lang in je had.
| Totdat je me vertelde dat je de naalden zou gebruiken. Misselijk van het idee vroeg ik wat je daarmee ging doen. Je hebt nooit iets gedaan wat mijn instemming niet had. Dus ik begreep je openhartigheid. Maar in dit geval had ik liever niet dat je dat gedaan had. Naalden! Met bonkend hart hoorde ik je woorden. Geen details, die bespaarde je me. Je stelde me gerust en langzaam begon ik aan het idee te wennen. |
|
Weer zou er een
grens verlegd worden. En ik wist dat ik er klaar voor was. De wens te
vliegen was zo sterk dat ik er bijna alles voor over had. Dus viel ik
terug op mijn vertrouwen in je. En vervulde je opdracht de gesteriliseerde
naalden bij de apotheek te halen. |
| Dan kniel je voor me en een zachtjes prikken naast een tepel deed me beseffen wat je deed. In angst kneep ik mijn ogen stijf dicht en mijn handen balden zich tot vuisten. Maar al snel wist ik dat er geen enkele reden was om bang te zijn. Dit was eigenlijk helemaal niet onaangenaam. Met een scherp gevoel van pijn voel ik de naald door mijn huid glijden. Dan hetzelfde gevoel aan de ander kant van de tepel. Iets intenser nu. De pijn gleed door mijn borst. En als altijd verbaasde het me weer hoe ik kon genieten van deze pijn. |
Dan pak je mijn kin. ‘Kijk me aan’, zeg je zachtjes. Gedwee open ik mijn
ogen en zie je liefhebbende blik. ‘Haal eens even diep adem’, hoor ik je
zeggen. En ik besefte dat ik al die tijd mijn adem had ingehouden. Hijgend liet
ik mijn adem ontsnappen en langzaam voelde ik me iets beter. De spanning gleed
van me af. Dan beveel je me weer mijn ogen te sluiten. En plaatste twee naalden
rond mijn andere tepel. Deze keer deed het echt zeer. Sterren kleuren achter
mijn oogleden als ik de naalden door mijn huid voel glijden. En ineens is er het
gevoel van alleen jij en ik. Ik in handen van mijn Meester. Alles om ons heen is
vergeten. En genietend laat ik mijn hoofd achterover hangen. Ik zweef onder de
handen van mijn Meester.
Dan besef ik dat ik zo al een tijdje gezeten moet hebben. De pijn is
weggetrokken en dromerig open ik mijn ogen. Ik zie dat je nog steeds voor me zit
en me met een tevreden blik bekijkt. Nog altijd durfde ik niet de naalden te
bekijken. Bang er misselijk van te worden. Ik lachte naar je, alsof we een
geheimpje deelden. Dan kus je me. Je legt je handen vlak onder mijn borsten en
kijkt me diep in mijn ogen. ‘Jij dacht dat dit het was?’ zeg je, en niet
begrijpend speur ik naar je bedoelingen in je ogen. ‘Ja’, stamel ik. Dit
moest het toch zijn? De naalden waren geplaatst, en ik had gezweefd. Goed, het
was niet helemaal waar ik op gehoopt had. Maar ja, ik dacht echt dat dit het
was. Dan begin je zachtjes te trillen met je handen. Onvoorstelbaar wat er dan
door je heen gaat! Geen scherpe pijn van naalden. Maar een alles omvattende
doffe pijn die recht naar je hart voert.
Geilheid schiet door mijn onderbuik als je het tempo opvoert. Mijn spieren spannen zich en gelukzalig strek ik mijn armen. Ongeloof, geluk en geilheid vielen als een warme deken over me heen. Ik zweefde maar ik bleef stijgen. En ineens was ik vrij. Geen aardse pijn, geen tranen. Alleen puur geluk, vrijheid en genot. Ik vloog. Ik vloog! Lachend strek ik mijn armen. En voel hoe dit alles bezit van me neemt. Het genot giert door mijn buik en ik voel de lipjes tussen mijn benen krampen.
| Mijn ademhaling versnelde en ik voel hoe het orgasme bezit van me neemt. Dit was
pure liefde, puur geluk. Dit was… alles. Dan haal je me langzaam terug. Vermoeid hangt mijn hoofd naar voren als ik voel hoe je de naalden verwijderd. Dan strijk je de haren uit mijn gezicht. Je kust me en zegt: ‘Ik ben trots op je’. Dan zijn er de tranen. Tranen van geluk. En je troost. Uitgeput hang ik tegen je borst. Ik had gevlogen. En weer bedenk ik me hoezeer ik je liefheb. |
 |
scruples {A}