Al eerder heb je me laten merken dat je kristalhelder ziet waar het hierbij om gaat.
Dat stelt me gerust. Ik hoef me niet te verantwoorden.
Ik hoef dus geen woorden te gebruiken die me verhinderen alles te vertellen.
Je begrijpt dat het er absoluut niet om gaat om mij kapot te laten maken of te laten slopen. Daar zou ik me nooit voor lenen. Integendeel, het omgekeerde is het geval. Het gaat om het kunnen opbrengen en ervaren van ultiem vertrouwen. Hoe tegenstrijdig dat ook lijkt als je de handelingen leest. Hoe vreemd het ook lijkt. Het gaat om een uiterste vorm van respect. Ik ga voor niets minder dan dat. Het bijzondere aan jou is dat ook jij dit respect kunt opbrengen en dat je maakt dat ik je volkomen vertrouw. Ik voel me veilig bij je. Daarom vertel ik je alles, zoals je me hebt gevraagd dat te doen. Niet alleen feiten, maar ook mijn beleving, mijn emoties, mijn reactie.

Ik ken hem al jaren en ken zijn worsteling met het leven. Hij kent het mijne en hij kent mij. Zonder dat is de diepgang van ons spel niet mogelijk. We spreken elkaar soms maanden niet. Plotseling, onverwacht duikt het contact weer op. Hij stelde koffie voor en praten. Maar toen hij me bij zich riep werd me duidelijk dat dit station gepasseerd was. Er werd een plek genoemd, een tijdstip. Er waren kledingvoorschriften en een indicatie van wat er zou gaan gebeuren. Ik moest mijn auto naar een rustige plek rijden op een parkeerterrein dat ik ken. Ik mocht niet om me heen kijken.
In zo'n situatie sta ik op nul. Ik functioneer op een ander niveau. Ik ben meer de ondernemende vrouw in mij dan de daagse liefhebbende moeder, de goede collega of de huis- en echtgenote. Aanvankelijk was ik rustig. Ik was alleen bang voor de mogelijkheid dat ik ongevraagd deelgenoot zou worden van een spel voor drie in plaats van twee. Ik zou dat misschien wel aankunnen, als ik het van tevoren zou weten en we in de gelegenheid waren geweest om wat praktische dingen door te spreken. Mijn vrees werd gevoed doordat ik niet om me heen mocht kijken. Maar nee, hij wilde mij alleen voor zichzelf, en dan ook hélemaal alleen.

Ik had me ongeveer naar zijn voorschrift aangekleed. Rok, laarzen, geen kousen. Een bij passende blouse die je open kunt knopen en vestje er overheen. Voordat ik vertrok had ik mijn slipje uitgedaan. Dat was het nadrukkelijke voorschrift. Die rok trouwens ook. En een tot in de puntjes bijgewerkt kutje (kaal en kort dus) en mooie lingerie.
Ik heb mijn auto geparkeerd, gespannen een half broodje gegeten en afgewacht. Auto's kwamen en gingen. Ik voelde me gespannen, bloed nerveus. Een smsje, daarna nog één ... Achteraf heb ik hem aanzien komen, denk ik. Hij heeft hij zeker een kwartier de tijd genomen om naar mij te kijken. Zonder dat ik wist dat hij er was. Toen heeft hij mij gebeld. Hij zou naar de auto komen. Ik mocht niet om mij heen kijken. Als hij me aanraakte moest ik uitstappen en de auto op slot doen. Daarna moest ik met gesloten ogen met hem mee lopen en op de passagiersplaats naast de bestuurdersplaats op de grond knielen. Met het hoofd op de passagierszitting. Hij zou me blinddoeken en dan gingen we een stukje rijden. Het was zover.

Alles was getimed. Het enige wat ik kon zien was via de buitenspiegel. Ik zag dat iemand naar mijn auto liep: zwarte spijkerbroek, zwarte sweater. Alleen de hoogte vanaf de knieën tot de borst. Hij was alleen. Ik durfde enerzijds amper te bewegen maar anderzijds was ik volkomen zeker van mijn zaak. Ik wilde dit en zou het absoluut helemaal tot het eindje toe mee maken. Wat die lekkere zwarte broek en mooie zwarte sweater ook met me zou doen. Ik wist dat hij van zijn werk kwam en had een jasje en stropdas verwacht. Zijn kleding verraste me.

Ik zag een stukje arm en een hand die uitzonderlijk traag het portier open maakte. Toen de deur los was werd hij niet direct opengetrokken. Ook dat ging héél langzaam. Hij streelde even welkom en teder over mijn haren, woelde zijn vingers er doorheen. Ineens trok zijn vuist samen en greep hij mijn haren hardhandig beet en trok me zo uit de auto. Die deed ik zoals was gezegd op slot. Hij dirigeerde me naar zijn auto. Ik lette op waar ik mijn voeten zette maar durfde niet om me heen te kijken. Bij zijn auto aangekomen nam hij mijn tas en jas en deed die achter in. Rare gewaarwording: weg mobieltje, weg geld, weg rijbewijs, weg identiteitspapieren, weg sleutels en ik had nog altijd niets van hem gezien. Ik rook menthol en tabak. Ik glimlachte. Hij vroeg waarom. Ik vertelde dat hij zo lekker rook.

Hij had het over een 'stukje rijden', maar voor mijn gevoel was de rit eindeloos. Er was mooie stemmige muziek. Voordat ik geblinddoekt werd, kon ik even wat rondgluren, het was een auto waarin geleefd wordt. De mat was hard en deed steeds meer zeer aan mijn knieën. Terwijl we reden sprak hij harde woorden. Hij maakte me duidelijk dat ik vanaf nu volkomen machteloos was, en overgeleverd aan zijn grillen. Hij stelde me vragen. Welke, dat weet ik niet meer maar wel dat ik moést antwoorden, ook al wist ik soms niet wat te denken. Ik voelde dan zijn greep op mij. Ik herinner me voornamelijk de groeiende overtuiging van zijn stem, de muziek, de geuren en zijn handen, die dwingend en steenkoud aanvoelden. Hij benadrukte hoe dwaas het is om te doen wat ik deed. Hoe verachtelijk om me je zonder voorwaarden uit te leveren. Mijn zekerheden achter te laten voor dit. Hij vroeg me of ik bang was. Ik bevestigde de vraag en hij zei dat hij me zou laten merken dat, dat heel terecht was. Hij zou mij breken.

Toen we eindelijk stil stonden was het echt helemaal stil. Soms het aanzwellen en wegsterven van een op een afstandje passerende auto. Terwijl ik nog steeds in elkaar gedoken op mijn knieën lag bond hij mijn polsen met breed tape op mijn rug aan elkaar. Er was geen beweging meer in te krijgen. Zijn koude handen waren op veel verschillende plekken. Af en toe op mijn hoofd en op de huid in mijn nek, strelend of dwingend; duwend, zwaar naar mij voelend over schouders en rug. Wat hij deed was aanraken, contact maken en contact houden. Hij was deze keer groot, streng en bozig. Hij was een beetje beangstigend, maar niet op een manier die me angst aan jaagt. Hij maakte me onrustig. Mijn polsen zaten strak en ik moest op de stoel gaan zitten. Maar ik kon met gebonden polsen geen kant op. Ik worstelde vergeefs omhoog. Onderwijl keurde hij mij nu ook van voren; bekeek en betastte uitgebreid mijn borsten en gezicht. Het voelde heel erg lekker. Op die momenten deed ik dan ook niets, onderging dit alles lijdzaam. Hij is dominant en groot en ik wilde klein en afhankelijk zijn.

Nadat hij de blinddoek af deed kon ik hem in het gezicht en de ogen kijken. Dat deed hij langdurig en grondig. Ik ben niet bang voor zijn ogen en dat vindt hij bijzonder. Hij zegt dat er weinig onderdanige vrouwen zijn die hem langdurig in de ogen durven te kijken. Dat is niet zo gek want zijn ogen kunnen heel dwingend kijken. Absoluut scarry. Ik word er zelf daarentegen minder onderdanig van. Er zijn maar weinig mensen die mij er daadwerkelijk onder kunnen krijgen. De rollen worden dan omgedraaid. Ik was nieuwsgierig of hij het wel zou redden. Ik hoopte van wel, en wenste het, maar het moet wel echt zijn.

Hij heeft vervolgens mijn gezicht gestreeld, me zacht en warm gekust en mijn borst gepakt. Prettig vol, met aandacht en zachtheid. Hij zocht mijn tepel, omvatte die met zoekende vingers, zo heerlijk. Hij kneep en kneusde mijn tepel pijnlijk. Onderwijl heeft hij mij hem laten kussen. Of eigenlijk: steeds nèt niet. Hij haalde mijn hoofd aan mijn haar steeds terug als ik hem wilde zoenen. Ik wilde hem zoenen omdat ik vol was geworden, omdat ik rete geil was en ik zoenen helemaal verrukkelijk vind. Omdat hij een lekkere mond heeft en omdat hij lekker rook. Ik was inmiddels dus al aardig krankzinnig opgewonden geworden. Door het elke keer weer terugtrekken werd ik uitermate gefrustreerd en onrustig. Zo ontzettend begerig, ik wilde hem vreselijk helemaal hebben.

Hij zocht met zijn vochtige mond over mijn naakte borst naar mijn andere tepel. Hij vond en zocht en vond haar. Zette zijn tanden er op en beet. Zonder enige terughoudendheid. Van zacht, naar stevig. Van stevig via hard naar keihard. Wreed. Ik vloog van hijgen, via kreunen, wat hem opwond, naar een verbijsterd geschreeuw. Ik maakte ineens een geluid wat nu nog in mijn hoofd naklinkt. Een schreeuw, een gil eigenlijk, die door merg en been gaat. Ik moet daarbij denken aan het kind bij wie een gebroken ledemaat moest worden gezet. Een geluid dat van ontzettend diep komt en door alles heen snijdt. Zo'n hartverscheurend geluid maakte ik nu zelf. Zomaar. Ik deed het niet. Het gebeurde gewoon. Het joeg verpletterend door alles van mij heen. Ik herinner me de pijn niet echt, wel heel goed het geluid. Daardoor weet ik dat er pijn was maar die herinnering is niet blijvend. Misschien zat die pijn heel veel en misschien meer tussen mijn oren.

Hij had voorspeld dat hij me zou 'breken'. Daarbij dacht ik dat het wel een hele erge knappe jongen mocht zijn die dat bij mij voor elkaar zou krijgen. Dat lukt echt niet zomaar bij mij, hoewel het wel iets is waarnaar ik verlang. Ik wil ervaren wat het is om op de bodem geduwd te worden, en daar tot aan het gaatje gehouden te worden. Dit was geen stimulerende maar echte, allerhevigste pijn. Het deed ontzettend onbeschrijflijk erg zeer. Toch schrok ik meer van mijn geluid dan van de pijn. Ik schrok nog erger van het feit dat ik een grens over ging. De schok te beseffen dat hij mij ineens 'had'. Dat ik me over gaf. Dat ik mijn hele 'zelf' onvoorwaardelijk los liet. Nadenken, sturing, afstand houden: alles was ineens weg. Ik besefte me ineens helemaal niets meer te zijn en kwam daardoor heel heel héél erg dichtbij mezelf. Ik huilde stromen tranen en dat bleef maar doorgaan. Niet alsof er een dijk doorbrak, maar alsof de dijk die de hoge zee tegenhield ineens niet had bestaan.

Ik weet niet waar het ineens vandaan kwam. De oorzaak was die godvergeten heftige felle pijn. Het gevolg was overgave. Ik hoorde het geluid, ik sloeg helemaal dubbel, tranen stroomden en ik hoorde hem zeggen: "Juist! Zo heb ik ze graag". Ik sloeg hem niet verrot, ik weet wat hij bedoelt. Bovendien weet ik dat ik dit zelf wil. Ik wil dit voelen en ervaren en ik weet dat het goed is. En ook iets ervaren zoals : "Dit is het dus.... geen spel meer maar echt. Echt stukgemaakt. Niet spelen maar echt geknakt worden". Hij doet dat welbewust, weet wat hij doet en waarom hij dat doet.

Hij had me geholpen te gaan zitten door het tape los te maken. Op dat moment zag ik gras en koeien, een sloot. De zon stond laag en er was op een paaltje een bordje 'verboden toegang' gespijkerd. Vanaf dat moment is bij mij alle besef van tijd weg. Ik weet ook niet meer welke handelingen op wat volgde. Hij had me leren polsboeien omgedaan. Alleen dát is al zo heftig, zo symbolisch, Leer ruikt lekker. Polsboeien zijn breed, zacht en fijn. Mijn polsen gingen aan elkaar met schakels achter mijn hoofd aan de hoofdsteun. Hij heeft me uitgekleed. Blouse losgeknoopt, knoopje voor knoopje, vest uit en de mooie stof van de bh losgemaakt. Daarna heeft hij me weer gedeeltelijk aangekleed. "Omdat er soms auto's langsreden", zei hij. Belachelijk maar waar. Zo'n simpele opmerking maakt het af. Ik bedoel, hij sloopt me tot op de bodem, maar is gelijk heel bezorgd. Ik weet nog goed dat hij een bondage om mijn borsten maakte en om mijn nek. En dat ik lachen moest omdat zijn touw bijna te kort was. Ik zei: "Het touw is te kort of ik ben te groot". Hij gaf geen krimp en heeft gewoon het hele zaakje strakker aangetrokken (auw). Ik dacht bont en blauw te worden, maar nee.... achteraf een klein kwartiertje een striem te zien maar verder niets. Geen restanten want ruime bondage ervaring aanwezig. Ik heb wel blauwe plekken overgehouden vanwege het klote pokkerige rijzweepje waarmee hij sloeg. Terwijl dat amper zeer deed. Even een felle pets en verder niets. Maar wel zó'n plek gelijk. Daarna spuugde hij me rechtstreeks in mijn gezicht. Ik vond de handeling schokkend. Niet vies. Ik vind niet gauw iets vies, maar zomaar totaal onverwacht vol in je gezicht gespuugd te worden is een heel rare gewaarwording. Gevoel van incasseren en iets van...."ohw.... zo voelt dat dus". Meteen daarna geslagen in mijn gezicht. Ook een schokkende ervaring. Het besef dat hij zich volstrekt niet inhoudt als hij uithaalt. Hij deed niet alsof hij sloeg, hij sloeg gewoon snoeihard. Een paar keer.

Toen ik me schrap zette voor de volgende slag, die ik eigenlijk niet meer wilde verdragen, bleef de klap uit. Hij streelde me heel zacht, heel warm, heel liefdevol. Zijn stem was niet meer streng en dichtbij. Hij praatte zachtjes en lief ineens en meende dat ook. Dat deed heel rare dingen in mijn hoofd. Er ontstond een complete verwarring en maakte me heel wankel. Ik heb eigenlijk geen idee hoe hij zelf was, ik was daarvoor te veel met mezelf bezig. Ik was wel verbaasd dat hij achteraf net zo kapot bleek te zijn als ik. Ik had het idee dat het hem minder aangreep, maar niets is minder waar. Hij blijft weliswaar 'bij de tijd' maar gaat net zo diep. Ik weet zelf alleen nog maar dat er sprake was van een brei aan emoties en gevoel waarbij IK (met hoofdletters) centraal stond, centraal mocht staan. Voor hem was het meer verkennend. Hij wilde weten -voor zich en voor mij- waar ik gevoelig ben en niet, waar mijn passie zit, waar mijn grenzen liggen, hoe ver ik met hem durf te gaan. Een absolute grens is beschadiging. Op het moment dat hij zijn nagels in mijn rug zette heb ik heel, heel erg gejankt en gesmeekt dat ik DAT niet wilde. "Ik moet nog naar huisssssssssssssss!". Die angst zit diep. Ik wil me thuis, naakt in mijn bed, warm en veilig voelen. Niet weken op mijn hoede moeten zijn voor het per ongeluk tonen van beschadigde stukken.

Jazeker ik was zijn slavin. Niet uit overtuiging, ik WAS het gewoon. Verder gingen mijn gedachten niet. Een richtlijn was dat slavinnen NOOIT hun dijen sluiten. Ik ben die regel niet gewend dus vergiste ik me constant. Daarvoor werd ik afgestraft. Geslagen, spanking met vlakke handen op de huid van mijn blote billen. Wat alle jezus zeer deed. Spanking doet echt erg zeer. Dat slaan op je blote reet met vlakke hand doet niet zeer bij de eerste slag, maar wel op dezelfde plek daarna waanzinnig zeer. De derde wordt al bijna onhoudbaar. Hij vindt het, het mooist als hij daarna de huid op een afstandje kan voelen gloeien. Dat is wat er gebeurt. De huid gaat zo sterk reageren dat ze helemaal gloeit. Je kunt dat makkelijk op een centimeter of wat voelen. Het laat nauwelijks beschadigingen na. Je kunt de volgende dag wel wat lastig zitten; je hebt zodoende een prettige herinnering. De billen blijven extra lang gekleurd maar dat zal doorgaans niemand opvallen. Pijnlijk en heel effectief, zonder lastige gevolgen dus. Schokkend vond ik ook nu weer dat ik mezelf zo sterk hoor reageren op zijn slagen. Ik wil niet maar ik krijs vanzelf echt. En hard ook. Ik word helemaal gek als hij uithaalt maar NIET slaat.

Daarna heb ik hem aan moeten raken. Met een hand onder zijn sweater zijn lijf verkennen. Net boven zijn gulp stopte ik mijn hand onder zijn sweater. Heel warm, heel zacht. Lekker lijf om aan te raken. Verzorgd, schoon, bruin. Slanker als ik had gedacht. Hij voelde heel fijn. Een klein stukje buik verkennen, zijn navel voelen. Dan meer naar boven. Tepels zoeken. Vingertoppen maximaal gevoelig voor zijn huid. Kriebel kriebel, hier komt mijn hand, ik wil je kennen, ik wil je voelen. Knijpen, waarbij ik -het risico nemend ongenadig afgestraft te worden- ook zijn tepels kneusde. Ik vind het akelig als ik bij een man NIET aan zijn tepels mag komen. Tepels zijn belangrijk. Hoe harder ik daar aan mag zitten, knijpen, bijten, zuigen, likken hoe aangenamer mij het is. Als de heer in kwestie daar dan ook nog helemaal rete geil van wordt -wat kan omdat het elektrificerend op zijn klaarkomen werkt- ben ik helemaal tevreden. Tevreden merkte ik op dat het ook bij hem een vaag onderdanige reactie teweeg bracht. Maar toen ik hem zei dat hij onderdanig reageerde liet hij me razend weten wie er de baas was. Hij stond toe dat ik over zijn broek zijn pik aanraakte. Om meer te mogen doen heb ik moeten vragen, smeken. Ik had daarbij een associatie die me aan heel vroeger deed denken. Ik vond het heel fijn hem nu -omdat ik dat zelf wilde- hem aan te raken. Ook een soort erekwestie om het hem maximaal naar de zin te maken. Dus heb ik gesmeekt om hem te mogen aanraken, bekijken, ruiken voelen proeven, waarbij ik hem uiteindelijk mocht voelen komen. Hij kwam klaar in mijn mond maar voordat ik het zaad weg kon slikken dwong hij mij zijn mond te kussen. Heel diep: speeksel, sperma, speeksel. Ik weet alleen nog dat het heel diep voelde. Het voelde heel erg en heel erg lekker. Een gevoel van voldoening en macht in combinatie met het gevoel gebruikt te worden. Geven en nemen. Zijn kus met sperma en speeksel ...... Een samengebald moment. Alles ineen, samen, en zo verschrikkelijk dichtbij en intiem. En bij dit alles muziek en geur.

Ik heb heel veel eindeloze tranen laten stromen. Af en toe hartgrondig en diep gejankt. Opgepotte emoties weg gejankt, die een uitweg vonden. Snikkend als een klein kind in zijn armen. In een holletje gelegen. Gewiegd, verzorgd, getroost. Daarna gedanst, gepraat, beet gegrepen. Volgestopt met vingers, hand vol over en in mijn kut geduwd. Geen centimeter ruimte gekregen. Ongelooflijk klaargemaakt. En dan weer janken ... en lachen ... en nog meer janken en vasthouden.

Wat hij kan is spanning opbouwen en daarna spelen met de combinatie van pijn en verwachtingen. Hij doet me krankzinnig pijn om vervolgens met uiterste aandacht te strelen. Als ik streling verwacht slaat hij me keihard en fel. Op mijn billen, gevoelige plekken op mijn dijen, rechtstreeks op mijn kut of in mijn gezicht. Het komt verpletterend aan, pijnprikkels en huid die direct reageert. Schrik. Primaire en secundaire reacties krijgen geen kans. Voor dat ik terug kan trekken heb ik de volgende te pakken. Als ik me schrap zet blijft de pijn weg en volgt een streling, liefkozing van zachte warme helende handen. Geen neiging om terug te timmeren. Wat toch in het daagse leven mijn eerste reactie is. Alleen maar ondergaan. Hij slaat 2 keer, ik bereid me voor op een derde ...en die komt nooit. Ik kus hem zacht in zijn nek en verwacht lieve aanmoedigende woorden: hij scheldt me helemaal keihard verrot. Ik denk dat het meer intonatie en volume zijn die me bij blijven dan de woorden, die vergeet ik.
Ik was een hoer. Nee, ik was ZIJN hoer en ZIJN neukslet. ZIJN geile slet. En ik kus hem weer.
Hij streelde me en vertelde me wat het met hem doet. Hoe het voelt, hoe hij geniet. Ik pijp hem en verwacht een kreunende overgave. Dan vertelt hij me kort en hard hoe een minderwaardige pijpslet ik ben. Hij laat me dat vijf keer in zijn gezicht herhalen terwijl ik hem aan moet kijken voordat ik door mag gaan. Dat wind me waanzinnig op. Waarschijnlijk omdat ik dat wil zijn. Wanhopig wil ondergaan. Ik wil een pijpslet zijn. Ik wil zijn wat in de wereld verachtelijk wordt geacht. Ik wil zijn wat niet hoort en niet mag en niet kan. Weerstand tegen alles waaraan ik me in mijn hele leven aan moet conformeren. Het van me afwerpen door het tegendeel te zijn en te ondergaan. Er is niets wat zo louterend en relativerend werkt. Het is ongelofelijk, verrot lekker om het te ZIJN en te zeggen dat ik het BEN. Iemand die je dat vele keren laat bevestigen. Het is een combinatie tussen fysiek ervaren en 'mind-play'.

Op de terugweg zijn we uiteraard verdwaald. Ik weet de weg nog maar een paar kilometer terug. Ik heb mijn avondprogramma verder opgegeven en ben bij hem gebleven. Dat was de verstandigste keuze in mijn leven. De uren en gesprekken en handelingen erna zijn voor mij van onschatbare waarde. We hebben samen gegeten, heel veel gepraat over alles: gezin, huwelijk, werk, relaties, BDSM, sex, het weer, vakanties, onzekerheden, twijfels, genietingen, het leven. Ik vond de wisseling van verhoudingen raadselachtig. Zo praat ik met een aller beminnelijkst mens, warm en gevoelig en begrijpend. Zo keert er iets en wordt hij één meter groter en ik gelijk één meter kleiner. Heel basaal, heel aards. Heel erg voelen en verder aan niets denken. Ik ben daar dan erg sensitief en wissel per seconde al naar gelang de omstandigheden. Als hij me als mens, als vrouw aanspreekt ben ik dat. Maar als hij die pijpslet wil hebben ben ik dat óók. Binnen een fractie van een seconde. En het is óók zo dat ik dat zelf wil, ik dat heel erg graag. Het is zo heerlijk als er zo met mij gespeelt wordt terwijl ik weet dat hij voor mij oplet. Dat ik vertrouw dat hij me geen te gekke dingen laat doen in het openbaar. Want ik heb mijn grenzen, hoewel vaag en heel flexibel. Hij stuurt.

Buiten hebben we elkaar ten afscheid gekust. Eerst zoals minnaars doen. Zacht, warm en lief. En dan: grijpt hij mijn haar weer beet. Sleurt hij me aan de kant en grijpt me hard met een overwinnaars lach en betast me overal waar hij me betasten kan. En ik schrik me prompt wezenloos en ben acuut net zo opgewonden en geil als toen we in de polder waren. Plotseling geil voelen gebeurt binnen één seconde. Heel heftig. Ik smelt gewoon. Ik moet zeggen dat het me ontzettend veel genoegen doet te merken dat hij dan net zo geil en stijf en opgewonden is als ik. Dat is heel erg lekker. Het geeft een bevredigend machtsgevoel. ik geil........ maar hij minstens net zo geil. Ok, ... ik weer zin, hij ook!!

En daarna zo moe. Zo helemaal leeg gehaald, binnenste buiten gekeerd. Zo veel, zo groots, emoties, pijn, vernedering, zachte handen, troost, begrip, aandacht. Zo moe. Terug naar huis. Ik weet dat hij rekening heeft gehouden met mijn vraag om geen blijvende kenmerken. Ik weet dat hij weet wat hij doet. En toch prijken er twee dieppaarse bloed uitstortingen op mijn lijf. Eentje op mijn borst, eentje hoog op mijn dij. Hij baalt er nog heel veel meer van als ik.

Thuis controleer ik mijn achterwerk. Ik moet gniffelend erkennen dat die niet een daagse kleur heeft. Maar dat deert me niet. Ik wil het alleen niet zichtbaar hebben, dat maakt mijn leven onnodig ingewikkeld en onveilig. Onzichtbare gevoeligheden, kwetsuren en verrekkingen maken me trots. Een lekkere trotse herinnering aan iets heel waardevols.

Als ik mijn systeem aanzet vind ik een mail. Hij is tevreden. Hij heeft ruim twee uur lang geen 'nee' van mij gehoord. Hij heeft me ervaren als volgzaam. Uiteraard waren er wel wat op en aanmerkingen maar voor een eerste verkennende ontmoeting was hij niet ontevreden. En hij sluit af met: ga slapen, je bent echt moe nu. Voor mij heeft het 'spel' een begin en een einde. Hij is anders. Voor hem is 'spel' geen goed woord. Hij is Meester. Dat is hij altijd. Er zijn momenten genoeg dat hij zijn sub niet vanuit de rol van de Meester aanspreekt. Maar net zo makkelijk doet hij het ineens wel. Hij verwacht dan direct absolute volgzaamheid. Het rare is dat je daarop blijft reageren. Ik ben hier nog niet uit. Ik dacht altijd dat ik het spelen kon afbakenen. Maar in de afgelopen tijd merk ik dat het per persoon verschilt. Hij kan mij voortaan aanspreken en ik ga op mijn knieën als hij dat vraagt. Omdat IK dat wil. Omdat dat zo verrot lekker is om te doen. Dan sta je ineens weer aan de muur gespijkerd en wordt je kleding van je lijf geknipt.

Dank je voor je luisterende oor en je begrip.
Dank je voor je niet oordelen.
Liefs sub