Waar, hoe kan…,wie, ... Een bekende stem, dan een gezicht, Andrea, in tranen, langzaam dringt tot me door dat het mis is gelopen, de koude klinkers porren in mijn rug, ik probeer op te staan, kijk om me heen, ik herken de straat, het café. Andrea slaat mijn arm om haar nek en ondersteunt me zo goed het gaat met haar 1.60m, ik voel een brandende pijn in mijn ribbenkast, ademen is bijna onmogelijk. Steunend op Andrea strompel ik de kroeg binnen, naar het toilet. De man in de spiegel is mij niet, visagie heeft er werk van gemaakt dit keer, ik heb wel vaker een portie klappen gehad, maar deze keer is er grondig tewerk gegaan. Andrea vertelt dat ik geschopt ben toen ik al op de straat lag, mijn dreunende kop is er het bewijs van, ik wordt misselijk en kots het fonteintje vol met verschaald bier en schwarma. Godverdomme!! Andrea wil me naar het ziekenhuis hebben, ik niet, een korte woordenwisseling, een taxi en naar huis.
De douche stroomt weldadig warm over mijn rug, met zachte handen maakt Andrea mijn builen en schrammen schoon, in mijn kop nog steeds een doffe brom, duizeligheid, weer overgeven, mijn ribben links doen echt vreselijk pijn nu. Toch maar naar de eerste hulp dan!
Diagnose; Lichte hersenschudding, twee gekneusde en één gebroken rib, diverse kneuzingen in het gelaat, gebroken neus Therapie; Twee weken opname met bedrust, ingetapete borstkas, neusbeen gezet en plastic spalk er overheen getapet Ik zie eruit als een bokser in een B-film, Andrea is allerliefst, het lijkt erop alsof ze trots is op haar B-film bokser, noemt me steeds "haar vechtersbaasje" Haar voortdurende pogingen achter het gordijn de liefde te bedrijven worden grondig gedwarsboomd door de ribben die meer dan voorzichtig ademen niet toestaan, zelfs een onzelfzuchtige zuigbeurt eindigde halverwege in een vlammende pijn! Ze bekent een sluimerende ziekenhuis fantasie te hebben die in volle hevigheid opspeelt nu ik hier lig, haar fantasie is bijna waar geworden alleen werkt mijn realiteit niet mee. Ik zie bij elk bezoek de lichtjes in haar ogen, die stoute blik spreekt boekdelen, ze draagt volgens mij al dagen geen slipjes meer als ze op bezoek komt. Ik vrees ruw verkracht te worden als ik niet héél snel beter wordt. Volgens de arts-assistent kon het nog wel een week of vier duren voor ik weer enigszins normaal kan ademen "enzo"
Arme Andrea, nog nooit heb ik haar in zo'n langdurige staat van geilheid gezien! Het is donderdag, de tweede week in het ziekenhuis, de rochelende ouwe zak naast mij is overleden of opgegeven en naar huis gestuurd om daar te sterven, toedeledokie! Mijn situatie is zo verbeterd dat ik af en toe wat rond strompel, ik mag weer zelf naar de w.c.!!!, dit houdt ik echter nog even stil voor Dré, ik wil kijken hoe lang ik haar in deze staat van opwinding kan houden. Dit kleine psycho-erotische onderzoek boeit me buitengewoon, al een paar dagen probeer ik met zoete beloftes en geile toespelingen subtiel de kwelling nog wat op te voeren, met succes.
Het is vanavond, donderdagavond, rustig op het bezoekuur, koopavond zal er wel iets mee te maken hebben, om half acht komt Andrea binnen. Het is Herfst maar ze heeft een kort en flinterdun lichtblauw zomerjurkje met spaghettibandjes aan onder haar lange leren jas, en ze loopt te klik-klakken op een paar stilettosandaaltjes die ik niet ken. Ik ben totaal verbluft, die slag is haar, zoiets verwacht je niet in oktober. Ik had haar nog wat willen teasen, een sip gezicht trekken en wat kreunen en steunen, zeggen dat ik zo naar haar verlang maar dat de dokter…, kortom het repertoire van de afgelopen dagen.
 |
Ze komt naast het bed staan en zoent me op m'n wang, terwijl ze in mijn oor begint te fluisteren voel ik haar hand op mijn kruis, langzaam knijpt ze door het laken in mijn geslacht en zegt; "Je loopt de kluit te belazeren jochie, ik heb vanmiddag even met de arts gesproken en volgens hem mag je alweer rondlopen, en kun je morgenochtend naar huis, dus ik heb besloten de rollen maar eens om te draaien!!" Na nog even flink in mijn ballen te hebben geknepen doet ze een stap achteruit en trekt haar jurkje omhoog, ik geloof mijn ogen niet, ze draagt zoals ik al vermoedde geen slipje en ze heeft haar schaamhaar tot een klein streepje afgeschoren, om haar middel draagt ze een gouden kettinkje en de tepels van haar kleine stevige borsten staan fier vooruit door de herfstkou. Mijn reactie is duidelijk zichtbaar onder de lakens. Juist op dat moment laat ze haar jurkje weer vallen en buigt zich over me heen, met een ruk trekt ze het laken weg, ze geeft me snel een zoen op mijn wang en zegt; "Tot morgenochtend, ruk maar lekker" Terwijl ze wegloopt glijdt haar hand vluchtig over mijn buik en even streelt ze mijn stijve en weg is ze. |
Die nacht kan ik de slaap maar niet vatten, gek hè?
