Er is telefonisch contact onderweg. Aanwijzingen over de te volgen route. Ik vorder traag, erg traag, maar zeker. Ik merk gefrustreerde tranen op mijn gezicht. Ook moet ik inmiddels gigantisch naar de wc. De Meester maakt daar plagerige opmerkingen over. Maar ik durf te beweren dat als er geen toilet onderweg aanwezig is, ik op de stoep ga zitten. Uiteindelijk praat Hij mij de 'snelweg' af en ik rijd de stad binnen. Omdat ik bewust vanaf een andere kant de stad in word geleid herken ik de buurt niet meteen. Totdat ik daadwerkelijk de straat in draai. Zie je wel !! Triomfantelijk gevoel: ik had het dus vanaf het begin aan het goede eind !! Hij stapt uit de auto waarmee hij me kennelijk gevolgd is. Hij verrast me daarmee, zoals hij me altijd weet te verrassen. Bovendien ziet hij er anders uit. Ik ken hem tot nu toe alleen in zakelijke kleding. Dit is echter wat anders en … zucht … dit ziet er schandalig goed uit.

We gaan naar binnen. Ondanks mijn hoge nood, wil ik persé eerst de Meesteres in Haar huis begroeten. We hebben elkaar langetijd niet gezien. Eerst de wc opzoeken is er dus niet bij. De Meesteres toont Zich in vol ornaat. Zo zag ik Haar niet eerder. Ze is blij me te zien. Ik ben blij Haar te zien. Dan is er -goddank- de wc. Vervolgens eten en drinken in overvloed. De Meester rommelt heen en weer met borden en bestek. Ik krijg nadrukkelijk een bord voorgeschoteld met datgene wat ik ècht niet eten wil. Hij weet te veel van mij. Maar Hij blijkt lief en uiteindelijk word ik verwend met een heel smakelijke maaltijd. We praten wat.

Bij de kledingcheck blijkt dat ik een slipje te veel aan heb. Mijn vest gaat uit. B.h. gaat af. Ik word recht tegen de muur gezet. Armen boven het hoofd. Polsen vast. Als ik voor mij kijk zie ik twee dingen. Eén: mezelf. Ik jammer. Ik wil mezelf niet zien !! De Meester stemt in en gaat een blinddoek zoeken. Twee: naast mij aan de muur, zie ik via een spiegel een wel heel erg bekende afbeelding. Deze is kleiner en ingelijst, ik weet waar het origineel hangt. Ik ben verbijsterd. Het voelt bizar en laat me niet los.

Zodra mijn ogen zijn uitgeschakeld, raak ik mijn grip op de concrete gebeurtenissen kwijt. Er zijn er velerlei. Van strelingen en aanrakingen tot harde slagen. Van de zachtste, strelende handen al dan niet in combinatie met elektro. Stimulerende golven afgewisseld met stekende pijn. Eerst ervaar ik de Meester en mij alleen. Later voegt de Meesteres zich erbij. Me aan haar overgeven betekent voor mij een grens overgaan. Haar binnen mijn intimiteit te verwelkomen. Haar te mogen voelen en aan te mogen raken. Shit, ze ruikt echt erg lekker. Haar stem verleidelijk en uitnodigend. Haar huid zo lekker zacht.

Dan maken beiden me in de war door tegenstrijdige commando's te geven. Ik weet niet wat te doen. Dan valt het kwartje. Het is onmogelijk alle twee te volgen. Ik zal moeten kiezen. Voor mij het duidelijk. Ik volg de Meester. Electro op mijn toch al gevoelige tepels. Hij weet het, maar gaat door. Ik ben te trots om genade te vragen. Hij weet het en versnelt zijn handelingen. Het gaat hard, snoei hard. Het doet pijn, vreselijk pijn, ik houd het vol omdat ik niet wil toegeven. Dan voelt het niet alleen pijnlijk maar ook uiterst lekker, bevredigend, heftig, dobberen. En breek ik. Tranen. Hij is om me heen en troost me. Heel even rust. En ik ben geil, voel me zo ontzettend lekker ...

De bel. Er is bezoek. De Meester informeert mij dat hij een slaaf aan het spel toevoegt. Het is duidelijk hoorbaar hoe de Meesteres zich ondertussen over hem ontfermd. Ik hoor hem kreunen en dat geluid windt mij en in mijn lichaam op. Zodra zijn opwindende kreunen me laat glimlachen omdat ik weet hoe de Meesteres de slaaf daartoe brengt laat de Meester mij direct ook kreunen.

Dan: de polsen boven het hoofd vastgemaakt, gezicht tegen de muur. De Meesters zet de slaaf plat tegen mijn rug. Ik voel hem over mijn hele lijf. Zijn handen zijn vrij en strelen timide, aarzelend mijn lijf. Het is duidelijk dat hij niets kan zien. Ik heb geen idee wat Zij hem gezegd of verteld heeft. Ze laat de slaaf plotseling hevig kreunen. Zijn handen zoeken mijn heupen en mijn borsten. Vingertoppen vinden mijn tepels en bewerken ze gaandeweg van strelend tot stevig. Ik voel dat hij het met aandacht doet. Dat voelt warm, zacht, lekker. Lief. Dan voel ik ineens koud metaal aan mij lijf. De slaaf maakt even ruimte. Er worden elektroden op mijn schaamlippen geplaatst. Als de slaaf mij weer aanraakt en zijn strelingen voortzet, schakelt de Meester de stroom in. Ik hoor mezelf hard schreeuwen. Het gevoel spiest me dwars door alle streel- en aanraakproporties. Ik kreun, jammer soms. Onbeheerst.

De arme slaaf schrikt zich te pletter. Tussen de overweldigende golven door moet ik onwillekeurig lachen om deze merkwaardige menselijke constructie. Zonder dat wij onze posities kunnen veranderen trekken de Meester en de Meesteres zich even terug. Ze laten ons blijken dat ze zich met elkaar goed kunnen vermaken. Daar heb ik nog meer plezier om. Daar sta je dan: naakt, geblinddoekt, armen uitgestrekt en gebonden met een onbekende slaaf die tegen je aan is bevestigd. Bizar om mee te maken. Maar het windt me ook ontzettend op.

Dan gaat de ene handeling over in de andere. Ik mag bijvoorbeeld toekijken als de slaaf opdracht krijgt zijn huisvlijt te demonstreren. Of hij dat met zin of met tegenzin doet kan ik niet inschatten, maar hij doet het. Het biedt een heel geile indruk en voert me op.

Ik moet er naar kijken maar mag hem aanraken. Er is nu gekreun van pijn, verlangen en wellust. Lijven, beweging, muziek. Het is warm en het ruikt lekker. Er wordt geprotesteerd en gelachen. Het wordt gaandeweg erg, erg, heel erg warm als slaaf en ik in een foliewikkel zijn ingepakt. Het is even erg, heel erg geil om dwars door het dunne folie heen aangeraakt te worden. Afwisselend hard en zacht. Dat is zweterig warm, bizar lekker… De Meester is de schaarknippende redder die ons uiteindelijk bevrijdt. Ik mag even tegen Zijn lijf uitdampen, maar ook Hem pijpen en de Meesteres likken. Ik word gedwongen Hem te bevestigen in zijn opmerking dat ik nu wel kan begrijpen waarom hij zo gek is op dat kutje. De slaaf daarentegen moet zich ten overstaan van ons aftrekken.

De Meester en de Meesteres vormen een mooi stel. Dichtbij elkaar, op een bank is duidelijk dat zij elkaar volledig begrijpen. Terwijl zij ons kwalificeren voel ik dat ik doodmoe, warm en bibberig ben. Blij en gelukkig. Verrukt. Met een gekneusd lijf, zeurderig pijnlijke tepels en extra gevoelig geworden plekken aan mijn lijf. De Meester verzorgt me nu. Ik krijg wat te drinken en mag tegen Hem aanliggen en bijkomen. Hij is om me heen, troost me en maakt me zacht.

Alhoewel ik op commando, tevoren, een hele lijst had ingeleverd met dingen die me aangedaan zouden kunnen worden, bleek de praktijk weer eens veel verrassender. Leuker, lekkerder. Heftiger, geiler.
Meester, Meesteres en slaaf: dank jullie wel voor deze ervaring.

Lees ook: slaaf