‘Te veel rompslomp’, had Ze gezegd.
‘Ik wil vrij zijn en met een slaaf in de kelder die verzorgd dient te worden, ben ik niet vrij!’
Uiteindelijk had hij Haar weten te overtuigen door een soort van contract op te stellen waarin hij vermeldde niets te eisen en Haar nergens voor verantwoordelijk te stellen en Ze had gezegd; ‘Oké, als je het zó graag wil, kom dan maar een maandje bij me wonen, maar ik wens geen last van je te hebben!’ Hij was op zijn knieën gevallen voor Haar om zijn dankbaarheid te tonen, maar Ze was opzij gestapt en had gezegd dat hij zijn zaken moest gaan regelen. Over drie dagen verwachtte Ze hem terug en bedanken doe je maar wanneer ik je weer vrij laat, had ze er aan toegevoegd.

Hij had gedaan wat Ze hem opgedragen had en zich na drie dagen bij Haar gemeld. Terwijl hij zijn kleding en verdere bezittingen aan Haar overdroeg, had Ze hem doordringend aangekeken en gevraagd of hij zeker wist dat hij dit wilde? ‘Ja Meesteres!’ was alles wat hij geantwoord had. Hij volgde Haar naakt de keldertrap af, met moeite een huivering onderdrukkend. Dit was waar hij van droomde toch? Ze opende de kooi . Er lag een matras op de grond met een deken en in de hoek stond een emmer. ‘Hier zal je het mee moeten doen slaafje’, zei Ze, terwijl ze hem naar binnen duwde en de deur afsloot. ‘Morgen zal ik je de regels uitleggen en ik hoop dat je al gegeten heb, want ik heb vandaag geen zin om te koken. Ze liep weg zonder zijn antwoord af te wachten, hem alleen latend in het donker.

Uiteindelijk was hij in slaap gevallen. Toen hij wakker werd zag hij Haar. Er stond een stoel voor de kooi waarin Ze hem op Haar gemak zat op te nemen. Hoelang zat Ze daar al? Hij had nu al geen benul meer van tijd. “Trek in ontbijt?”, fluisterde Ze, terwijl Ze een broodje tussen de tralies door duwde. Het was dus ochtend. Hij krabbelde overeind, maar blijkbaar iets te langzaam naar Haar zin, want Ze liet het broodje los voordat hij het aan kon pakken. Het viel op de grond voor de kooi, net buiten zijn bereik. “Dacht je echt dat ik je ontbijt op bed kwam brengen?”, vroeg Ze met een vals lachje. “Toch niet midden in de nacht! Mal slaafje…” Ze overhandigde hem een envelop.”De regels”, zei Ze. “Lees ze op je gemak, je hebt alle tijd om ze uit je hoofd te leren. Laat mij je licht in de duisternis zijn vanaf nu slaafje”. Het licht verblindde hem. Toen duwde Ze de zaklantaarn in zijn hand en lachte om zijn verbijstering. “Licht om te kunnen lezen slaafje”, zei Ze. “Wat dacht jij dan, dat ik werkelijk licht geef in het donker? “Ja”, fluisterde hij. “Dat denk ik.
 

Weer alleen in het donker liet hij Haar licht schijnen over de regels. Verrast over bepaalde vrijheden die Ze hem veroorloofde. Een maand alleen maar in een kooi zitten zou niet goed zijn voor zijn lichamelijke en geestelijke conditie, schreef Ze. Dus mocht hij s’morgens zijn emmer legen, douchen en het ontbijt verzorgen. Ook zou hij af en toe met Haar naar buiten mogen om boodschappen te doen. Zichzelf aanraken was ten alle tijden verboden en oogcontact met Haar mocht hij alleen maar in de kelder hebben. Ook spreken zonder toestemming was niet toegestaan. Het meest bizarre was echter dat hij zich zonder erectie niet mocht vertonen aan Haar. Hij, die altijd gewend was geweest aan Meesteressen die geen erectie wensten te aanschouwen en hem daarvoor afgestraft hadden, moest nu het tegenovergestelde laten zien aan Haar! Een harde klik. De deur van de kooi , automatisch ontgrendeld. Geen weg naar vrijheid, besefte hij nu, maar de weg die naar Haar leidde. Hij pakte zijn emmer, sloeg zijn ogen neer en liep de trap op…. Word vervolgd