Al heeft Ze je
maar even aangeraakt
Jij die je
nooit aan liet raken
Die vol boosheid door de wereld liep en
al lang niet meer geloofde in sprookjes
Jij wilde niet verslonden worden
door de grote boze wolf
maar werd het wel
En toen Zij zijn buik opensneed
om jou te bevrijden
Dacht je dat het mes in Haar hand
bedoeld was om jou te verwonden
en sloeg je Haar ruw van je af
Dus naaide Ze de buik van de wolf
zorgvuldig weer dicht
en liet je daar waar je was
alleen in het donker
De wolf likte
dankbaar Haar handen
Teder streelde Ze zijn ruwe vacht
"Je bent vrij" fluisterde Ze in zijn oor
"Ik hoop dat je zal vinden wat je zoekt."
Een zacht gejammer leek te weerklinken
vanonder uit zijn buik
"Ja, het spijt mij ook" zei Ze
terwijl Ze de deur achter zich dicht trok
en jou achterliet
in je sprookjeswereld. |
 |
de Filosofe |
