Sleuteltjes: door albert, slaaf van Misty
| Gisteren hebben we een
grote stap gedaan, mijn meesteres en ik. Een stap die voor mij misschien
nog wel de meest ingrijpende gevolgen gaat hebben. We hebben een
kuisheidsgordel aangeschaft. Een tijdje geleden had mijn meesteres van iemand een zelf ontworpen exemplaar gekregen om te proberen. Dat hebben we gedaan, maar hoewel hij mooi ontworpen was bleek het dingetje niet effectief. Ik kon nog steeds overal bij. Maar het fascineerde haar wel. We gaan nogal eens uit eten of naar de film. Het leek haar wel spannend onder de tafel haar voet tegen mijn kruis te drukken, me op te winden terwijl ik daar niets mee zou kunnen. Leuker nog leek het haar om ook controle te hebben over mij als ik niet bij haar ben. Zelf vind ik het ook een opwindende gedachte dat zij meer greep krijgt op mijn leven. De controle over je sexualiteit is in belangrijke mate de controle over je persoon. Ik wil dat aan haar geven. Twee zielen, één gedachte. We hebben er een dagje uit van
gemaakt. Geholpen door het mooie weer hebben we lekker door de stad
geslenterd en verschillende shops bezocht. Lekker lang op het terras
gezeten en samen uit eten geweest. Heerlijk. Ze heeft zo'n uitstraling dat
iedereen omkijkt. Ik ben best wel trots dat ik bij haar mag lopen. Ik mag hem thuis gaan uitproberen.
Proberen de gordel om te doen waar mijn meesteres bij is lijkt een
onmogelijke opgave. Probeer het maar als ze toekijkt, daar wordt ik echt
veel te opgewonden van. Echt passen zal het dus niet. Ik krijg de opdracht
om het thuis uit te proberen. Eenmaal thuis kan ik niet wachten
met uitproberen. Ik ben trouwens best wel zenuwachtig. Ik heb geen idee
waar dit allemaal toe gaat leiden, hoever we zullen gaan, hoever zij zal
gaan. Even is er twijfel of ik het echt allemaal wel wil. Mijn handen
trillen als ik de verschillende onderdelen probeer in elkaar te passen. Het gekke is dat, zodra het slotje dicht klikt, er een soort rust over me heen valt. De zenuwachtigheid verdwijnt. Dit is iets wat ik al heel lang gewild heb, over gefantaseerd heb. En nu is het dus gebeurd. Daar komt bij dat het niet onaangenaam aanvoelt. Je bent je er natuurlijk van bewust dat er iets aan je penis is bevestigd, maar dat is niets nieuws. Het doet geen zeer, zit comfortabel en, heel bijzonder, ik voel zelfs een soort van bescherming. Natuurlijk raak ik opgewonden. Mijn penis wil groeien. Dat kan zeker wel anderhalve centimeter en dan is de ruimte in het buisje op. Het is mooi om te zien hoe het buisje zich vult en hoe de lucht achter het plexiglas wordt weggedrukt. Als het buisje vol is is het net een mooie glimmende plexiglas penis. Het ziet er best mooi uit. Er is alleen één verschil. Het buisje heeft de vorm van een slappe penis en blijft onwrikbaar naar beneden staan. Zeer doet het niet; het eerder een prettig gevoel van volheid. Vervolgens maar een uitgeprobeerd
hoe het gaat met een broek aan. Ik probeer het met mijn wijde spijkerbroek.
Staand zie je er helemaal niets van, zelfs niet als je er echt op let. Als
ik daarentegen ga zitten zoekt het buisje zich een weg mijn broekspijp in.
Voor degene die goed oplet ziet het er uit alsof ik een flinke erectie heb.
Stijf is het wel ja. Hard zelfs. Maar plexiglas is nu eenmaal hard. Ik wil wel verslag doen aan mijn
meesteres en kijk of ze in de chat op haar site is. Als ik achter de
computer ga zitten voel ik onbewust dat mijn penis weer stijf wil worden.
Werktuiglijk, zoals mannen dat nu eenmaal doen, grijp ik naar mijn kruis.
Wat er dan gebeurt is bijzonder, vervreemdend bijna. Natuurlijk voel ik de
harde plexiglas koker in mijn handen, maar mijn penis voelt niets. Nog
eens proberen maar nee, echt niets. Als ik zou willen proberen mezelf te
stimuleren dan kan ik dat echt vergeten. De nacht is eigenlijk reuze
meegevallen. Het lukt om gewoon goed te slapen. Natuurlijk zijn er de
nachtelijke erecties, maar eigenlijk voelt het wel aangenaam. Het gegeven
dat je penis ergens inzit geeft toch wel een prettige sensatie. Alleen
jammer dat je er verder niets mee kan. En nu vind ik het nog lekker maar
misschien ga ik er toch wel heel anders over denken als ik dat ding eens
drie weken of misschien wel langer moet dragen Vanochtend heb ik echt zo lang
mogelijk lopen treuzelen om de kuisheidsgordel af te doen. Het lijkt wel
of hij een deel van mezelf is geworden. Nu al.
|
Mrs.Misty |
|
back to HeXX-page