De kracht van mijn meesteres schuilt in haar onvoorspelbaarheid, of anders gezegd in de verrassing. Iedere keer wanneer je denkt dat je een vast patroon hebt ontdekt in haar handelwijze pakt het net weer even anders uit. Net als je het idee hebt waar je aan toe bent wordt alles weer op z'n kop gezet.
Hoe zou ik haar deze keer het beste kunnen begroeten. De vorige keren was mij duidelijk ingepeperd dat ik nu toch eindelijk eens moet leren om dat op gepaste wijze te doen. Moet ik voor haar op mijn knieen vallen? Ik heb geen idee hoe haar deze keer het beste tevreden kan stellen. Met alle onzekerheid in mijn lijf stap ik de hoek om naar haar voordeur.
Daar staat ze. In de zon. Met de buurvrouw. Geen lak, geen leer, geen laarzen, maar niet minder de prachtvrouw die ze is.
"Ga maar naar binnen, je weet de weg." Je kunt op een hoop voorbereid zijn, maar dit….

De najaarszon zet haar terras in een mooi licht. Er straalt nog voldoende warmte af om lekker weg te soezen. Ze komt naast me zitten en samen genieten we van het mooie weer, de stilte op het binnenterrein, het weelderige groen in haar tuin. Het terras is een oase in de verder zo drukke stad.
Achter me hoor ik de voordeur dicht slaan. Het geluid lijkt eerst vertrouwd maar dan pas dringt het tot me door dat het helemaal niet zo gewoon is als het lijkt. Maar wat is gewoon deze middag?
De begroeting is vriendelijk. Een kus voor de meesteres, een stevige handdruk voor mij. Voor het eerst maak ik kennis met de vriend van mijn meesteres. Als ik al enig idee heb wat er gaande is dan raak ik nu het spoor volledig bijster. Het ziet er naar uit dat ik een intens samen zijn met mijn meesteres deze middag wel kan vergeten.
Verder worden er weinig woorden gewisseld. Er is ook een hoop te doen. Binnen worden allerlei spullen in een grote tas gepakt. Naar het schijnt volgens een vooropgezet plan maar daar word ik verder niet in gekend. Er rest mij niets anders dan lijdzaam af te wachten wat er veder komen gaat.
"Ga je mee?" vraagt ze uitnodigend, haar hoofd een beetje schuin. De glimlach en de schittering in haar ogen zijn een en al voorpret. Maar voorpret voor wat?

Het verkeer is al best druk, de avondspits begint al op gang te komen. Langzaam wurmt de auto zich door het verkeer. De tas met spullen achterin. Gaan we de stad uit? Nee, we nemen toch een andere route. Even denk ik dat we naar een straat met een grote sm-studio rijden maar ook daar gaan we voorbij. Pas op het laatste moment dringt het tot me door dat we naar de achterkant van het Centraal Station rijden. Nee toch! Niet nu, op het drukste van de dag. Ik zie al voor me dat ik aangelijnd door het station wordt geleid. Mijn collega's pakken hier op dit moment de trein, klanten van mijn werk, ik kan ze hier allemaal tegenkomen. Als ik uit de auto stap voelt de grond als cake onder mijn voeten.

Bekijks hebben we zeker. Als vanzelf wijkt de menigte in de gang onder het station uiteen. Op dit soort momenten is ze echt op haar best. Hier loopt een vrouw die weet wat ze wil, met kracht, met uitstraling. Onwillekeurig kijken ze allemaal om, de schooljongens, de mannen in hun kantooroutfit, de toezichthouders. En ik? Ik mag er naast lopen. Gelukkig is de ketting deze keer in de tas gebleven.

In het restaurant aan de voorzijde van het station zoeken we een plekje in één van de comfortabele fauteuils, wat afgezonderd van de overige gasten. Lange tijd gebeurt er niets. Gaat er wel iets gebeuren? Ik probeer in me op te nemen wat er verder in het restaurant gebeurt. Maar verder dan wat zakenlieden die net iets te luidruchtig hun handel van die middag nabespreken en de kelners die de voorraad bijvullen gebeurt er verder niet zo veel. Althans niets wat mij opvalt.
"Zie je die vrouw aan de bar?" fluistert mijn meesteres in mijn oor. Ik moet me iets voorover buigen om de bar helemaal te kunnen zien. Dan zie ik haar zitten. "Ga naar haar toe en biedt haar een drankje aan." Even denk ik dat ik haar verkeerd versta maar ze laat er geen misverstand over bestaan. "Vooruit waar wacht je nog op. Je hebt toch gehoord wat ik zeg!"
Onzeker over wat komen gaat, stap ik op de vrouw toe.

Ik word alleen gelaten aan de bar. Mijn meester heeft mij zijn instrukties gegeven nadat hij een verrukkelijk koud biertje voor zichzelf besteld had en, tot verbijstering van de jonge gozer achter de tap, voor mij heel nadrukkelijk niets. Even daarvoor had hij mij gesommeerd naar het toilet te gaan en met mijn slipje in mijn rechterhand terug te komen. 
Op mijn vraag, een paar dagen eerder, 'wat ik aan moest doen', was mij te kennen gegeven dat ik een klein slipje dragen moest. Hij voegde daar die middag nog een polsboei en mijn collar aan toe. De torenhoog gehakte laarzen, vielen door een ongelukje, goddank af. Ik moest mijn eigen schoenen aan. Geinspireerd door 'het verhaal van O' mocht ik 'niet op mijn rok gaan zitten' tijdens de autorit, op de achterbank, 'in het midden zitten!!!' was de nadrukkelijke eis. 'En niet je ogen opslaan'. Hij had me lopend meegenomen, door de drukke stationshal. Waar hij er halverwege achterkwam dat zijn zonnebril nog in de auto lag en mij moederziel alleen, geboeid, gecollard, zonder m'n ogen op te mogen slaan in de drukke menigte liet staan...... Nu laat hij me weer alleen, met de instruktie dat ik de heer die mij een drankje aanbiedt, mijn slipje moet overhandigen en hem moet vertellen 'dat ik een geile slavin' ben. 

Ik zit alleen aan de bar. De mannen erachter volgen het gedoe. Nieuwsgierigheid druipt van hen af. Ze zijn 'druk' met vanalles en opvallend dicht in de buurt. Mijn polsboei, mijn heftig groene slipje (wat niet helemaal in mijn hand past) mijn collar.... Mijn Meester die nadrukkelijk 'niets, voor haar' bestelt, mijn gaan en komen, zijn gaan..... 

Dan schuift er rechts van mij iemand aan. Ik gluur opzij en overtreed mijn 'niet je ogen opslaan' regel. De heer naast mij vraagt mij of hij mij iets aan mag bieden en ik zeg hem dat dat mag. 'Een jus d'orange heel graag', bestel ik dorstig. Even zitten we zwijgend. Dan zeg ik hem, dat ik iets voor hem heb en steek mijn hand uit 'goed aanpakken, het is van mij' zeg ik hem lachend. Ik moet even moed verzamelen voordat ik erbij durf te vermelden dat ik 'n geile slavin ben. "Als je bent wie ik denk dat je bent, dan geloof ik dat" zegt hij. En dan lachen we samen. We praten wat, nuttigen ons drankje en het voelt relaxt, hoewel ik zelden gespannener ben geweest dan juist nu, voor dit gebeuren. 

Mijn Meester komt terug en voert, aan een lila hondenriem, Brutus 'Meester der Chihuahua's' mee. Hij informeert of we kennisgemaakt hebben en zegt dat het er wel gezellig uitziet. De Meesteres voegt zich toe, we begroeten elkaar waarna we vertrekken. We vormen een bont gezelschap, in de nu megadrukke stationshal, waarbij mijn polsboei wel het minst opvallende detail is. 
Terug bij de auto mag ik weer achterin plaatsnemen. Het portier blijft nadrukkelijk geopend terwijl ik te horen krijg 'dat ik wel weet hoe ik moet gaan zitten'. Als ik mijn rok weer omhoog gesjord heb, beslist mijn Meester dat dat TE geil is voor de slaaf die naast me zal zitten en mag ik mijn rok iets meer laten bedekken. De portier wordt dichtgeslagen en de auto achteruit gereden zodat de Meesteres en de slaaf in kunnen stappen. We gaan opweg..... 

De auto draait zich weer het drukke verkeer in. Achterin is het stil. De slavin naast me kijkt strak voor zich uit. De spanning is duidelijk voelbaar. Er staat iets te gebeuren en wij zullen daar samen lijdend voorwerp van zijn, maar wat? Voor in de auto is de stemming aanzienlijk opgewekter. Er wordt veel gekletst en zo af en toe in elkaars oor gefluisterd. Dat leidt iedere keer weer tot gelach en er wordt met ongeneerde voorpret naar de achterbank gekeken.
De rit is lang. Al lang nadat we de stad uit zijn krijg ik het idee dat we zelfs naar Belgie rijden, maar ook dat blijkt niet het geval. Wordt het dan toch een spel buiten, ergens in een Brabants bos? Het weer is er mooi genoeg voor. Opnieuw zit ik er naast. We rijden uiteindelijk een stad in naar een oud fabriekspand. Onvindbaar voor wie er de weg niet weet blijkt aan de achterzijde een ingang te zijn.

De woonruimte is verrassend ruim en licht. We worden ontvangen door een man die zich voorstelt als Meester M. Nog een meester; dat voorspelt weinig goeds. Worden we achter gelaten, uitgeleend? Of is er toch sprake van een ander plan?
Aan de binnenzijde van het pand is een opening die toegang geeft naar de achtergelegen ruimtes. Wat zich daarachter bevindt is niet te zien, maar laat zich raden. Duidelijk is wel dat niemand in de wijde omtrek kan horen wat zich hier binnen afspeelt.
Als eerste wordt de slavin naar achter gevoerd. Eigenlijk valt het eerst niet eens op maar als ik uit de achtergelegen ruimte luid gekerm en gegil hoor opklinken begrijp ik dat het goed mis is. Speeltijd is over, nu gaat het er serieus aan toe. Ik kijk naar mijn meesteres, naar meester M en weer terug naar mijn meesteres. Het kan niet anders dan dat de bezorgdheid en onzekerheid van mijn gezicht afstraalt, maar niets in hun blikken biedt antwoord op de vragen waar ik mee zit.

Naakt sta ik voor mijn meesteres. De uitrusting is inmiddels standaard: pols- en enkelboeien, strak aangegespt. Dit wordt gecompleteerd door een masker. Ook dat wordt strak om mijn hoofd vastgezet. De buitenwereld lijkt ineens een stuk verder weg. Ik kan alleen nog maar recht vooruit kijken en geluid dringt nog slechts gedempt tot me door. Mijn meesteres klemt mijn hoofd tussen haar handen. Bijna liefkozend laat ze een hand langs het masker glijden, alsof ze mijn wang streelt. Nog even raken onze blikken elkaar. Hoe zou ik toch ooit weerstand kunnen bieden? Dan sluit ze de oogkappen en rest me alleen het duister.

Het kermen en gegil wordt luider. "Deze slavin heeft wel wat troost nodig" wordt me ingefluisterd. De aanraking komt toch nog als een verrassing; ik wordt tegen de rug van de slavin aangeduwd en, wat is dat nu? Mijn penis wordt tussen haar benen geduwd. Het is de eerste keer dat ik haar aanraak en direct al dit? Veel tijd voor twijfel is er niet want direct alweer hoor ik de zweep op haar buik slaan. De klap is niet mis en dat laat ze horen ook. Ik druk me dicht tegen haar aan, probeer dicht bij haar te zijn. Wat kan ik anders doen? Ik zie niets en weet niet eens of zij mij kan zien. Spreken of fluisteren lijkt me nu niet gepast.
Weer een klap. Van schrik wijkt ze achteruit en het kost me moeite om te blijven staan. Ik leg mijn hoofd op haar schouder en probeer haar tot troost te kussen.
Weer een klap en meteen weet ik waarom mijn penis tussen haar benen naar voren steekt. De pijn is venijnig en ik kan een kreet niet onderdrukken. Pats weer een klap. Harder deze keer. Vagina en penis worden tegelijkertijd geraakt. Ook ik wil nu naar achter wijken maar wordt meteen op andere gedachten gebracht. Alsof er op gewacht was krijg ik direct een zweepslag over mijn onderrug.
Het moet een mooi gezicht zijn. Slaaf en slavin tegen elkaar aangedrukt, tot elkaar veroordeeld, dansend op het ritme van de slagen die hen worden toegediend.