HeXX, 

Wat heb je met me gedaan? Heb je me dan werkelijk vervloekt? Welke zwarte magie heb je over me uitgesproken? 
Het brandt in me… Het vloeit door mijn aderen…. Het verwarmt me… verhit me…. Een verterende gloed…
Nee! Laat me! Ik wil het niet!… En dan… Die ogen, zo fel..
Ze raken me, bedwingen me en eens te meer voel ik je aanwezigheid, je besluipt me en, onverhoeds, met die ene laatste flikkeringen, spreek je nogmaals één van je duistere bezweringen over me uit. Alle weerstand in me is reeds gebroken wanneer je voor me oprijst, naakt en mooi, duizelingwekkend mooi. 
Terwijl je over me heen buigt en je betoverende woorden verder over me uitspreekt kan ik niet anders meer dan me schaamteloos voor je open te leggen. 
Je lacht me uit… daagt me uit om je alsnog te weerstaan wanneer ik je streling voel, onverhoopt zacht en teder, maar met een niet aflatende dwang, je adem, je lippen, je tong, je handen, je…. alles. 
“Ik wil je hebben.” Fluister je, kreun je me toe. 
“Ik wil je hebben, ik wil je hebben.” 
Fel en vol begeerte kus je me en ik… ik kan niet anders meer dan het gierende verlangen in me los te laten. 
Fel en vol begeerte kus ik je terug en drink je betovering verder uit je mond op. 

“Ik wil je hebben.” Je woorden hebben nog steeds die magie in zich, maar nu met een helder-lichte feeërieke bijklank. Mijn hartslag versneld….Mijn tepels zwellen.… Mijn schaamlippen zwellen. Alles zo gevoelig, alles zo intens. 
Ik moet me… Jij moet me… Een hand glijdt omlaag en streelt me daar, over en in mijn slipje, vingers betasten me, voelen me en… nemen me. 
Ik voel je… steeds dieper, steeds heftiger…. tot…. Neen!!! 
Ik wil niet terug door de regen, niet nu…, nog niet… 

Ik weet het. Het klinkt wat te… niet? 
Maar het was nu eenmaal een idee dat in me op kwam bij het lezen van je laatste tekst “De regen”. 
En ja, het kwam voor mij iets te snel tot een einde. 

Lieve kusjes Irène.