Buiten
de bioscoop bestaat de film uit vijf kilometer plaatjes van één-twintigste
seconde. Binnen de bioscoop wordt de film een transparante beleving. Met soms zo
diepgaande emoties dat de tijd even stil wordt gezet. Buiten de tijd is mijn
lichaam een opeenstapeling van 3-dimensionale tijdsdoorsneden. Een grillig
4-dimensionaal beeld. Van binnen lijkt het op een tunnel door de ruimtetijd. De
film van mijn leven, die –als je er doorheen gaat- één grote belevenis is.
Mijn tijds-“beeld” slingert zich om de tijdsbeelden van alles om mij heen.
Een massief geheel. Als je dat in dunne plakjes zou zagen levert dat vijf
kilometer plaatjes op. Van mij in wisselwerking met mijn omgeving. Ondenkbaar
dat filmsterren zelf de gang van zaken op het doek bepalen. De film blijft
dezelfde. Terwijl dat ook voor de wereldfilm geldt, denken mensen dat zij de
geschiedenis beinvloeden. Van buitenaf gezien een dwaze gedachte. Vanuit de
beleving volkomen waar. Twee werkelijkheden die elkaar ogenschijnlijk uitsluiten.
Een paradox. Bepaaldheid omdat het leven
vast staat. Onbepaaldheid omdat elk moment
open staat voor nieuwe ideeën en wendingen. Binnen de tijd heerst alleen
het nu. Ook dat is twijfelachtig. NU is het momentum van de beleving. De
beleving zelf is breder. Beleving heeft body. Beleving stroomt. Niets blijft
daarbij hetzelfde. Dat bevalt ons niet. We verzetten ons er tegen. We maken
vormen en relaties die de tijd moeten trotseren. Maatschappij, werk, inkomen en
20 graden op de thermostaat. En niet te vergeten kerktorens en minaretten. Hoe
meer houvast, des te minder openheid voor het andere. Des te minder gevoel. Met
uitzondering dan van angst, een slechte leermeester. Angst voor chaos. Hoewel de
wetenschap daar nu juist een geweldige kracht in ziet. Maar nee: in het
eendimensionale denken worden afwijkende gedachten en gedrag niet getolereerd.
Ze wekken in extremo weerzin op. Ook een beleving, maar wel de verkeerde. Hoe
temidden van botsende structuren toch de brede stroom te ervaren? De oorsprong,
de oerkracht ?
 |
Het
toverwoord is “passie”. Passie onttrekt zich aan structuur. Passie is
uitsluitend beleving. Het pure NU. Passie heeft geen verleden en geen
toekomst. Passie is een continuum dat de tijd weerstaat en deze zelfs
buiten werking kan stellen. Emotie, liefde, religiositeit. Vul maar aan.
Door eerbied en ontzag bevangen. Door de ander. Vanwege het andere.
Tijdloze kieren in het kasteel van het vormelijk bestaan. Geen wonder dat
kerken passiespelen hebben ontwikkeld en dat carnaval en andere feesten
een perfecte afleiding voor de dagelijkse spanningen vormden. Met andere
woorden: terug naar de beleving. Wie mijn leven wil beleven waarschuw ik.
Ik zou het niet doen. Rijkdom tegen een hoge prijs. Maar ik zou de
levens”film” van sommigen van u wel willen beleven. Door u als door
een speeltoestel bij Mac Donalds kruipen. Door de kijkopeningen van uw
zintuigen naar buiten kijken. Misschien wel naar mij. Zonder dat ik dat in
de gaten heb. Of vind u dat een onkiese gedachte ?
geplaatst met instemming van de auteur.
|
|