Jij: "Ik dorst naar warmte... ik zie mezelf drijven in het zwembad van de sauna in … Ogen gesloten, oren onder water zodat ik mijn verbeelding helemaal de vrije loop kan laten. Maar plots ben ik alert (maar ik toon het niet):
		ik voel twee handen, één tussen mijn schouderbladen en één onder mijn billen, die me zachtjes wiegen in het warme water. Ik houd mijn ogen gesloten... Ik wil alleen maar genieten van wat ik voel... Terwijl één hand me blijft ondersteunen voel ik de andere oneindig traag, voorzichtig en licht de rest van mijn lichaam verkennen... Ik beweeg me niet, houd mijn lichaam muisstil om zo elke aanraking in me op te kunnen nemen... Ik huiver en leid met mijn gedachten je hand naar de plekjes die aangeraakt willen worden....
Ik voel nu ook zachte lippen op mijn voorhoofd, ... in mijn hals en langzaam, térgend langzaam lager en lager... Zou ik mijn ogen openen? Nee, het is te vroeg...... Ik dorst de betovering niet te verbreken...."

Ik: "Het was een hele durf.
Niet om je te naderen, want de volstrekt ontspanning waarmee je in het water zweefde, loste ook alle spanning bij mij op. Maar het gebaar, het uitstrekken van de handen … Tot aan de laatste millimeter de gedachte dat de beweging gestopt zou kunnen -en misschien wel: gestopt zou moeten worden- is van een zo grote lading dat durf nodig was. Durf om die laatste millimeter definitief te overbruggen.

Het was de lichte beweging van het water waardoor jouw billen mijn hand eerder raakten dan mijn hand jouw lichaam. Maar het contact was meteen gelegd. Prettig, intiem, lichaam, dunne stof van je broekje: billen. Lekkere billen. Het oneindig opwindend gevoel van de eerste intieme aanraking. Iets wat niet eerder in de kosmos had plaatsgevonden dan op dit breekbare moment. Jouw billen: vol lekker en zacht in mijn handpalm. Zacht en toch stevig, bijna gewichtsloos. Daarmee nam je me op in een overrompelende roes. Sfeer. Ik was heel erg dicht bij je: kon alles van je zien en ruiken. Wilde dat ook. De indruk van jou die in mij groeide was heel sterk. Een overweldigend idee van frisse, verse mango omspoeld met even frisse Sancerre. Deze exotische gedachte was wonderwel heel treffend en wond me op. De gedachte aan vorm, geur, textuur, sap, stevigheid, zachtheid. De gedachte aan de beet, het proeven en de overvloed aan smaak wegspoelen samen met het vruchtvlees, de vezels, de zoetheid. De eerste aanraking van jouw lichaam verwarde mijn zinnen.

Toen je billen je broekje op de ene hand vastdrukte vond de andere de ruimte tussen je schouderbladen. Ik houd vreselijk veel van de huid, de spieren, de vorm en lijnen van een rug. Daarbij heb ik aandachtige en gevoelige handen. Sterke, soepel vingers. Bij vrijwel alles wat ik doe spelen mijn handen een belangrijke rol. Wat ik ook doe of meemaak: het moet als het ware door mijn handen gaan. Ik voelde jouw hele wezen in de aanraking van je rug. De kleinste rimpelingen in je spieren werd ik gewaar. Ik hoorde de minste zucht van ontspanning die uit je mond ontsnapte. Even moesten we zonder verdere bewegingen aan elkaar wennen. Even stilstaan, een stapje terug en dan weer een heel eind verder. Ik was bang dat je je ogen vrijwel meteen zou openen zodra ik je aanraakte. En dat je meteen iets zou zeggen. Verbreking van een betovering. Onze onverwachte woordeloze communicatie maakte het mogelijk dat we het breekbare moment verlengden en verstevigden. Zorgde dat je ogen gesloten konden blijven, en ik me in plaats van afgewezen welkom voelde. Opmerkelijk omdat je toch wist dat ik heel erg dicht -te dicht- bij je was. Dat ik alles van je kon zien en in me kon opnemen. Het is een wonder hoeveel twee onbekende mensen elkaar in zo'n kort tijdsbestek kunnen geven en met zo weinig handeling.

Zoals ik bij je stond, je eerst bewegingloos streelde en in me opnam, kon ik je ruiken en bijna proeven... Ik dacht wat een sterke prachtige vrouw daar binnen mijn bereik aanwezig was. Mijn gedachten gingen vanuit haar kracht verder naar de zachte binnenkant van haar verse kruidige mango. Jouw mango….. Auwww, hoe kan het verlangen toeslaan. Zonder nog een woord met elkaar gewisseld te hebben maakte je de stenen in mij zacht, maakt je vuur in en uit het water, en uit de regen maakte je dorst. Deze sfeer kroop in mijn handen en lijf op weg naar jou.

Vanzelf zochten mijn handen zich een nieuwe weg op en over je. Ik kuste je voorhoofd, zacht en teder, en daarna je oor. Ik pelde je uit het blad en de schil. Een hand volgde je nek en de lange lijn van je rug. Langzaam en kalm om de broze betovering te verlengen. Direct bleek de weerbarstigheid van de werkelijkheid. Het was je kont, die meteen de neiging had om in het water weg te zakken als ik je schouders pakte. Ik moest dus wel van de weeromstuit tegendruk op je billen geven om je drijvend te houden.

Ik probeerde me in te leven wat jij zelf prettig zou vinden, nu je mijn aanwezigheid voor het moment althans had geaccepteerd. Probeerde
om je niet uit het water te tillen maar drijvend te houden. Net zoveel druk over je lichaam te laten gaan dat je mijn streling -want daar was de aanraking op uitgelopen- duidelijk zou kunnen ervaren. Dat ik naar je op zoek kon gaan. Naar je schoonheid, Naar je vrouwelijkheid. Naar hetgeen een man bij een vrouw zoekt en in op wil gaan. Naar hetgeen zij verlangt en mogelijk in ons samenkopmen zo licht kan worden gegeven. Het opvoeren van een subtiel evenwicht tussen twee mensen die elkaar niet kennen, maar wel in durven gaan op kleine wederzijdse indrukken. En daarbij het zinnenprikkelende beeld van mango, van jou, van jou als mango, en jouw mango.

Ik merkte het welbehagen bij het verkennen van je rug. De ontspanning bij de mondhoeken bezorgde me het gevoel dat het jouw handen waren die over mijn rug gleden in plaats van andersom. Intensief leefde ik me je in. Heel onverwacht was de dynamiek van je billen in mijn hand. Het wiegelende water zorgde voor kleine drukverschillen die je lichaam horizontale en
verticale bewegingen liet maken. Om je het gevoel van zweven te laten
behouden was mijn aanraking licht. De beweging van louw lichaam daarentegen was voelbaar als een actieve massage. De omgekeerde wereld. Ervaring van onophoudelijk strelen en kneden van oneindig zachte billen. Het wond me vreselijk op en ik voelde hoe ik werd aangetrokken naar die zachte vrouwelijke plaats daaraan grenzend, op niet meer dan één vingerlengte afstand. Je billen praatten met me, ik verstond je. Ik wilde meer van je, je naar me toehalen, je kussen, je ruiken en proeven. Ik verplaatste mijn lichaam in het water en wandelde naar de rand van het bad. Ik duwde je als een bootje voor me uit. Je hielen schoven over de stang, net onder de waterlijn, die het bad omzoomde. Je mond zei: "Jah...".

Met je hielen op de stang kon ik je billen loslaten; je lichaam met twee handen op dezelfde plaats dragen. Mijn armen gleden onder je door. Twee naakte armen over de gladde naakte huid van je lieve, prettig aanvoelende rug. Een avontuur. Je haren raakten mijn schouder. Je hoofd raakte de zijkant van mijn gezicht. Ik kuste je schouder vol en nat in de holte van je hals. Ik hoorde een diep geluid in je keel brommen. Jouw reactie van ontspanning spoorde me aan om je met mijn lippen aan te blijven raken. Heerlijk om je soepele, aangename huid overal te kussen. Met volle lippen een spoor over je te heen trekken. Ik bewonderde het landschap van je lichaam terwijl ik je schouders kuste. Jouw borsten -zo mooi en vlakbij- en je buik daarachter werden met het moment aantrekkelijker. De wens je aan te raken, de nieuwsgierigheid naar jouw pure naaktheid onder de lapjes stof, de huid van je borsten, de vorm van je tepels ... de aanraking van je buik ...

Het is niet anders dan dat zowel jij, bij wat we samen zo onverwacht mee maakten, als ik vreselijk opgewonden werden. Ik merkt ehet aan alles van je. Je voelde het bij mij waarschijnlijk door de ingehouden intensiteit waarmee ik naar je aan het zoeken was. De afwezigheid van handelingen van jouw kant stimuleerde me buitengewoon. Het was op dat moment veelbetekenend gedrag. Handen gleden zonder gène zoekend op en over je lichaam. Het terrein als steeds bekender ervarend. Je legde je hoofd op mijn schouder, een beetje naar mij toe gewend. Een intiem moment van rust en overgave. Ik haal nog steeds dat enkele moment in mijn herinnering terug en ril er elke keer weer van een ongekende emotie bij deze kleine beweging. "Wie ben ik ?", vroeg je stem ineens heel dicht bij. "Jij bent … pure, … verse, …, … mango …" vloeide het antwoord over mijn lippen, "En wie ben ik ?" "Jij … jij bent … chocola … pure chocolade … lekkerrr" zei je strelende stem dicht aan mijn oor.

Mijn handen zochten je flanken en smachtten naar de tegendruk van je borsten. Ik wilde dat je mijn intense verlangen zou voelen en zoals ik het jouwe gewaar werd. Wilde dit delen. Drukte het uit in een kus achter je oren. Eerst zacht, teder maar vol. Daarna indringender met volle lippen, zoekend, dwingend. Ik dronk water van de plek achter je oor bij je nek toen mijn handen de vorm van je borsten vonden. Dat iedereen het kon zien deerde ons niet. Ik wilde je opzuigen, opdrinken. Sancerre. Ik volgde de vloeiende prachtige lijn van je lichaam, doorlopend naar je buik, benen en voeten, die een stuk uit elkaar geplaatst onbeweeglijk uit het water oprezen. Ik verlangde naar de heuvel en de afgrond van je schoot. Ja, jij wist al dat ik je daar zou willen voelen, en je wilde onmiskenbaar mij daar aantreffen. Zodra ik je zou voelen zou ik verder naar je zou zoeken. Je zoeken in de diepten van jezelf. Je was daar klaar voor.

Ik draaide je lichaam zo dat ik als een welkome cruiser de haven van je gespreide benen binnen zou kunnen binnenvaren. Beiden waren we in een hoek van het bad beland. Daar waren wij de enige mensen. Ik legde mijn verlangen met een kus op de gevaarlijkste plek van je kletsnatte, zachte broekje. Je toonde alleen voor mij voelbaar een kleine, lokkend warme plek. Nu, nu pas … op dit moment zou ik willen dat je je ogen opende.
Ogen, die me direct en onverbiddelijk opnemen en herkennen. Ogen waar ik volledig in op ga. Anderzijds mijn ogen, die jou begroetten, gerust stelden, tevreden en hongerig maaktn. Ja, zo zal het gaan….. Liefste, ik ben heel dichtbij. Wat ons scheidt is minder dan water. Spreid je benen liefste, voor mij. Ik vaar bij je binnen."

Voor Lowieke
Robert Nowan