De Gentse zomerfeesten hadden een onvergetelijke indruk achtergelaten. De Belgische stad bruiste meer dan ooit. Tussen sfeervol monumentale prachtig onderhouden gevelwoningen lieten muzikanten en straatartiesten zich van hun beste kant zien. Het bier vloeide rijkelijk op de terrassen en de duizenden mensen van allerlei pluimage maakten het zonovergoten feest. Een onverwachte verrassing was Kasteel Gravensteen. Voor zover ik me nog niet in de Middeleeuwen waande hielp het plotseling opdoemende kasteel midden in deze schitterende historische stad me daar behoorlijk bij.

De rondleiding was vriendelijk en de gids merkte mijn bijzondere interesse op toen we na de bezichtiging van de voorraadkamer en de Toren bleven hangen in de Kamer van de Graaf. De kamer, ook wel bekend als gerechtsmuseum was opgedeeld in vier gedeelten en toonden elke de thema's opsluiting, zwakzinnigen, pijniging en verhoor en executie. Een bizar schilderij van Jeroen Bosch maakte het geheel tot een plek waar de harde en perverse realiteit uit vervlogen tijden dichtbij kwam. Een blik naar de vrouw die deze zomerse dag met me deelde maakte duidelijk dat ze zich ongemakkelijk voelde bij deze aanblik van martelwerktuigen. 

	Uitvoerig stonden we stil bij het harde bed met bondage riemen en boeien, bedoeld om uitgehongerde gevangenen bij de meest weldadige maaltijden tot bekentenissen te dwingen.
	De elders in de kamer aanwezige rekbank had vast het meest onschuldige slachtoffer tot welke bekentenis dan ook gebracht. Bij de verzameling klemmen en duimschroeven was elke etalage van een willekeurige BDSM shop kinderspel.

Ik merkte dat mijn slavin in haar gevoelens hinkte tussen geile interesse en afkeer. Ze droomde weg en wilde de authentieke klemmen het liefst uit de vitrine wegnemen. Mijn blik hielp haar bepaald niet zich gemakkelijker te voelen. Dit gevoel werd versterkt toen ik haar duidelijk te kennen gaf wat verfrissends te gebruiken in het restaurant, zodat ik even …. een babbeltje kon maken met de gids. Of het euro's geweest waren, of het zakelijke kennissen waren uit het Gentse circuit zou ze nooit te weten komen. Feit bleef wel dat ik met een triomfantelijke grijns terugkwam en alleen te kennen gaf dat mijn plan meer dan geslaagd was. Het startsein voor een gerechtvaardigde onrust was gegeven. Eindeloze pogingen me te ontfutselen wat ik dan wel geregeld had met de gids troffen geen doel. Toen we ons het voortreffelijk diner aan een van de zomerse grachten smakelijk lieten welgevallen, en haar zoveelste poging om me meer van mijn magistrale plan te ontlokken was het even genoeg. "En NU doe je er het zwijgen toe slet, ELKE vraag die NU nog volgt zal je een serie striemen opleveren die je nog dagen zullen heugen! Je wacht af en hebt niets meer dan me te volgen. Duidelijk?" "De grens was weer eens bereikt. Beteuterd en alleen voor een enkeling zichtbaar mokkend deed ze er het zwijgen toe.

Tot het laatste moment twijfelde mijn slavin eraan dat er echt iets geregeld was in dat Kasteel Gravensteen. In de avondschemering nam het feest in hevigheid toe, vrolijk aangeschoten mensen bevolkten de straten. "Het is je tijd slavin" Ik keek 't strak aan en het in jarenlang ontwikkelde kat- en muispel maakte dat de sexy zomers geklede slavin donders goed wist dat er geen spelletje werd gespeeld. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was knikte ik de portier van Gravensteen toe, wisselde fluisterend wat woorden met hem, en gaf mijn slavin te kennen dat ze zich in de vierkante torenkamer zou omkleden zoals ik haar dat voordroeg. Met een greep in haar nek leidde ik haar naar de kamer. Hoe ooit mijn uitrusting en de voor deze gelegenheid geselecteerde leren kleding Gravensteen hadden gevonden was het zoveelste raadsel. Het ging haar niet aan. "Je draagt deze leren rok, de bustier, je scheert jezelf bij de pomp, en ik wens een meer dan gebruikelijk donkere make up slavin!" waren de korte bevelen. Ik pakte het blonde haar en zette m'n opdracht kracht bij met vier, zes slagen op beide wangen. "Elk kleinste detail waarop je faalt zal afgestraft worden dame!". Ik ontstak een fakkel aan de wand van de Torenkamer en in flakkerend licht in deze eindeloos stemmige omgeving voerde mijn slavin trillend - meer van nervositeit dan de kou - de bevelen uit. Ik verkende de kamer waar ik mijn zinnen had gezet op een klassieke aanpak van dit masochistisch vrouwelijk lustvoorwerp.
Met een glas Jack Daniels en een geurige Balmoral nam ik plaats in een eikenhouten zetel waar vanuit wellicht ooit de Graven Lodewijk of Filips harde taferelen hadden gedirigeerd. "… Kruipen slet ! Nader je Meester, maar dan wel in de meest nederig denkbare positie. Met gebogen hoofd en wijdbeens kruipend nader je me … en komt omgekeerd, afwachtend met geopende bilspleet. Je zult horen wat m'n eisen zijn deze voor mij zo aangename avond." Met horten en stoten nam ze de gewenste positie in. De bekende tweestrijd van een onderdanige die graag haar waardigheid aflegt, maar tegelijk nooit volledig gewend raakt aan de ongebruikelijke bizarre eisen. Stamelend kroop ze in de richting van haar ontspannen en onverbiddelijke Dominant. De moeite nam me op een gegeven ogenblik te veel tijd in beslag. Dit hoorde niet bij een zorgvuldig getrainde slavin-slet. Ik stond op, koos voor de geknoopte leren zweep, naderde het ongelukkige slachtoffer en zette mijn wens kracht bij met een gericht aantal snoeiharde slagen over haar nog ongeschonden rug en slavinnenreet. "Als ik zeg kruipen dan wens ik onmiddellijke gehoorzaamheid, en niet dit geneuzel! Nogmaals, kruipen, NU!" Het vuur in de woorden miste zijn uitwerking niet. Diep vernederd, haar waarde ontnomen kroop ze vlotter over de steenharde plavuizen. De in het dagelijks leven charmante en schrandere automatiseringsdeskundige kroop als een tot dier gedegradeerd wezen over de grond. "Zo bevalt het me beter kleintje, ik zal je belonen slet." De beloning bestond uit een volgend salvo slagen die haar dijen, kont en rug raakte. De geseling werd haar te veel en in een poging de slagenregen te ontwijken krulde ze zich om en zocht een hoek. Ik ervoer het gedrag als opwindend en hinderlijk tegelijk. Het roofdier die rook dat zijn prooi in het nauw kwam. De jager die trefzeker vaststelde dat het wild aangeschoten was. Ik pakte haar polsen beet, sloeg haar enkele malen vlak op de wangen, spuwde grof in haar gezicht en beet haar toe "teef, wanneer leer je dat hier geen ontkomen aan is en leer je dankbaar te ondergaan!" Terwijl ik haar polsen vasthield wist ik de kattenstaart zweep vakkundig te gebruiken, nu over de meer edele delen van dit lustobject. Haar volle borsten, het slavinnen tietenvlees moest het ruimschoots ontgelden. Onophoudelijk ging het sadistisch zoevende geluid van het leer over de dijen, de borsten, ruw rukte ik haar dijen openen en enkele slagen daalden rechtstreeks neer op de warm druipend openstaande schaamlippen. "Au, au, au, stop, alsjeblieft stop ! " De finale smeekbede leverde niet direct resultaat en enkele doelgerichte malen raakte ik met de punt van de zweep het uiterste van de gehavende tepels. "Auuuuuuuuuu, alsjeblieft, STOP" krijste de slavin. Nu … wist ik dat de grens bereikt was. Ik was tevreden, de dame was klein gemaakt, gevloerd, ontvankelijk voor de rest van de avond, ontdaan van elke vorm van verzet. Als bij toverslag en in een inmiddels automatische overgang raakte ik ineens bewogen over deze schitterende vrouw. Ik hielp haar op te staan. Tranen stroomden uit haar ogen en ik trok haar naakte warme lichaam tegen me aan. "Kom, m'n lief, je bent diep gegaan. Het is genoeg. Je mag je nu veilig weten. Rust bij me. Ik hou zo van je. Je bent een slavin uit duizenden. Kom." Haar gezicht begroef zich in mijn oksels. Vanuit een comfortabele fauteuil krulde het naakte lichaam zich op en dat voor haar zo wonderlijke gebaar uit de kinderjaren gaf aan dat ze bescherming zocht: haar duim ging haar mond in en ze slaakte een diepe zucht, snikte in de verte na. "Ssssttt, het is goed m'n lief, het is goed".
Voor elke buitenstaander zou het volstrekt onbegrijpelijk zijn welke mate van opwinding de gebeurtenissen hadden losgemaakt. Intiem zocht mijn hand de kut van mijn verslagen en tevreden slavin. Een uitbarsting van hunkerend vocht kenmerkten deze vrouw. Haar zachte kreunen moedigde me aan. Met zachte bewegingen drong ik licht in de openstaande schaamlippen door en bewoog ritmisch vier vingers in haar. Subtiel raakte ik de naar buiten puilende clitoris die als een glanzende knikker snakte naar een aanraking. Krampend werden de strelingen ingedronken. De geur van sex verspreidde zich door de torenkamer. Het flakkerend licht van de toorts maakte de sfeer sprookjesachtig. Het strelen ging over in een krachtiger ritme en ruwe draaiende bewegingen over de clit maakten dat het zojuist vernederde vrouwenlichaam als een plank verstrakte, het orgasme was intens, hevig. Ingehouden adem en een even verkrampt lichaam maakten duidelijk dat de vloedgolf van gelukzaligheid van top tot teen ingedronken werd … stilte …Twee intens verstrengelde lichamen.
Met een onheilspellend beheerste stem werd het moment van stilzwijgend genot doorbroken. "Kijk me aan als ik tegen je praat!" kliefden de woorden. Als hij ergens kortaangebonden over kon zijn waren het mensen die hem brutaal negeerden. Een bijzonder probleem omdat zijn slavin juist in zijn talrijke dominante buien de blik onmogelijk aankon. Ik pakte haar als een rebels kind bij de kin, dwong haar me aan te kijken en gaf haar onomstoten te kennen dat deze avond nog maar net begonnen was. De leren handboeien werden op haar rug geplaatst en met elkaar verbonden. Een onbedoelde afwering zou verstoring van het spel kunnen veroorzaken.
"Deze borstklem deed honderden jaren geleden heel wat lotgenoten van je hun diepste geheimen toegeven slavin. Ik verlang je pijn te zien lijden lustteef. Mag ik hopen dat je het zal uitkermen van wanhoop en pijn. Ik ga je beproeven. Stel me niet teleur. Een vraag vooraf …" Voorzichtig ver weg vanuit een schuine blik keek m'n slavin me aan en wist uit te brengen "Wat dan?" "Ik hou van je. Ik hou zielsveel van je meisje. Heb jij mij zo lief dat je je pijn als offer verlangt te brengen?" "Ja Meester, ik heb U lief" was zacht maar overtuigd het antwoord. Twee plankjes met leer bekleed, vier draadeinden en acht vleugelmoeren waren genoeg om de prachtig volle borsten tot in bizar samengeperst paarsrood geheel te veranderen. Ik streelde de rijpe borsten, nu nog vrij van sporen van marteling. Geduldig plaatste ik de borstklem en begon de schroeven aan te draaien. Allengs werden de borsten klemgezet en de aanblik van twee langzaam samengeperste borsten die hun oorspronkelijke vorm en kleur verloren was zinderend lekker. Het gezicht van mijn slavin verried die heerlijke mengeling van pijn, wanhoop en oergeile lust. Ik kneep een van de tepels hetgeen haar een zucht en pijnkreet ontlokte. Het laatste aandraaien maakte dat het zuchten overging in kermen. "Gore slet! Je verdient niet meer! Buigen zal je. Klein zal je zijn voor me. Ik verlang je de bodem van je bestaan te laten voelen! Geniet sloerie, Stuur die pijn maar naar je lustkut. Ik nam haar wang en diende enkele vlakke knallende slagen uit. "Lik!" De jarenlange relatie maakte dat ze blindelings wist dat verwacht werd dat de handpalm van haar Meester gekust en gelikt werd. Buiten zinnen van lust likte ze wild zijn handpalm. Een streling van het blonde haar maakte duidelijk dat jij tevreden was. "Je bent er nog niet meisje" fluisterde hij. Twee gel-electroden van 9 volt werden op de tepels geplakt. "Erken dat je een minderwaardige lustslet bent!" "Ik ben uw hoer Meester, alleen geschikt als lust- en neukvoorwerp. Gebruik me" was de reactie. De regelknop van een klein kastje dat met de electroden verbonden was ging tergend langzaam van stand 4 naar 6. Met gesloten ogen om de pijn te incasseren incasseerde de slavin dankbaar wat haar geschonken werd. Het diepste wezen hoe deze pijn resulteerde in een intens geile lustbeleving was me nog steeds niet helemaal duidelijk. Ruw duwde ik drie vingers in de kaalgeschoren (…) slavinnenkut. Mijn vingers voelden een overdaad een crème achtig vocht. "Sloerie! Had ik gezegd dat je hier ordinair leeg kon lopen van gore lust?" Zonder een antwoord te verwachten gaf ik de regelknop een stoot naar stand 9. Een oorverdovende kreet was het gevolg. "au, au, stop, stop, please". Een korte pauze gunde ik haar. Opnieuw werd tergend langzaam de electro marteling weer opgevoerd. Nu poogde dit levende pijnvoorwerp stil te genieten van de duizenden pulserende schokjes. Trots, altijd hard werkend een waardig slavin te zijn was haar grote drijfveer. Geen slavin die alleen met de mond haar kracht moest bewijzen. "Lijd voor me slavin. Lijdt!" Opnieuw gingen de pijnscheuten door de samengebalde slavinnentieten. Het vermaak duurde net lang genoeg om haar niet te vellen. Inmiddels was de blonde masochiste ver weg geraakt en waren woorden meer storend dan doeltreffend geworden.
Ik verwijderde de elektroden, pauzeerde, kuste de tepels en wisselde de elektroden voor twee uiterst gemeen geavanceerde klemmen. Ook eeuwen geleden was met inventief om pijn toe te brengen. Langzaam draaide ik de schroeven aan op de gezwollen gemartelde tepels. Het kreunen kwam van ver. Ik streelde de lippen van het in trance geraakte slachtoffer. Een korte kus en een likkende beweging waren de automatische reactie. Rillend werd de pijn aanvaardt. Ik kneedde de punt van de borsten. En zette de klemmen met de hand extra klemkracht bij. Ik zag het verwrongen gezicht en wist nu dat alles mogelijk was, maar tegelijk dat het overbodig was verder te martelen. Ik was vaardig over haar. Zij was volledig ontvankelijk wat dan ook te ondergaan. Ik zou schandalig misbruik kunnen maken, maar juist nu overviel me meer verantwoordelijkheidsgevoel dan wanneer dan ook. Ik trok me terug in de royale stoel en genoot van de aanblik. Tranen schoten me in de ogen. Hoe onmogelijk mooi was deze aanblik. Ik fotografeerde het moment in mijn brein om dit later terug te halen. Een eigenschap waar ik me in bekwaamd had. Te veel diepe indrukken om in een moment op te nemen. Tijd vervaagde. Zat ik daar seconden, minuten of uren?
Werktuigelijk verwijderde ik de klemmen, een kreet van ver weg maakte duidelijk dat de pijn heftig was. De tepels waren zelfs te gevoelig om aan te raken. Ik maakte de borstklem plankjes los en trok de slavin naar me toe. Zwijgend met een bovenaardse gelukzaligheid legde ze haar hoofd op mijn schoot, knielend in adoratie voor haar Man.
Tijd vervloog. De grand finale meisje … Ik pakte het blonde haar en rukte haar op mijn schoot. Die naar aanraking snakkende prachtige kont kon ik niet laten wachten tot een volgend samenzijn. Liefdevol streelde ik de billen, de bilspleet en liet mijn handen verdwalen naar de nog steeds druipende lustkut. Even plots daalde de hand neer op een van de blanke billen. "Hier!! Teef! Opdat je weet dat er niet met me te spotten valt. Opdat je zal buigen en gehoorzamen! Weet dat je niet het eigendom bent van een player. De harde enigszins tot een kom gemaakte hand daalde achter elkaar vele malen neer op beurtelings beide billen. Korte pauzes, strelingen op de meest intieme plaatsen. Een vinger werd anaal naar binnen gedrukt. En weer daalde de hand neer op de binnenkant van de dijen en sloeg door en door. De hand die hij op had geheven werd voor de mond van de slavin gehouden. "Kus de hand die je kastijdde slet." Ik tastte de billen af. Zocht naar het bekende gloeien van de huid en vond dat royaal. Nam de rode kleur in me op, streelde opnieuw en genoot. Een eindoffensief moest de finale worden. Een onophoudelijk salvo slagen wekte de indruk alsof "hij" nooit op zou houden. Paniek … "Zou jij door het lint gaan in een sadistische verstandverbijstering? Pijn, pijn, pijn, hamerde de gedachten en de indrukken, de pijn leek van ver weg te komen … TE VEEL. GENADE