 |
Impressies.
Subtropisch zwemparadijsje. Ik zit op een
randje van het bubbelbad. Het bad bubbelt niet, water klotst me tegen de
muur en terug. Zacht wiegend droom ik wat voor me uit.
Even verderop een stelletje. Heel jong nog. Meisje is net een puber, de
jongen oogt iets ouder. Ze houden elkaar stevig vast, gezichten naar
elkaar toe. Er vlak naast een tweede jongen, hij praat met het stelletje.
En zwemt om ze heen.
|
Ik gluur naar ze. Natte lijven die tegen elkaar aan wrijven. Het ziet er
lief en aandoenlijk uit. Vakantie liefde? Natte haren, bruine armen. Haar
lijf; strak, jong in een mooie modieuze bikini. Zijn lijf; bruin en nog
lang geen man maar ook geen kind meer. Ze wrijven tegen elkaar, praten,
lachen en genieten. Zij kijkt af en toe wat nerveus om zich heen. Hij is
doel bewuster. Dan neemt hij het initiatief en zoent haar vol op haar mond.
Ik zie haar reactie: ze schrikt, duikt, wil weg, verstijft, ogen wijdopen,
ontreddering, PANIEK.
Misschien dat hij zijn tong gebruikt, ik kan het niet zien, zij doet het
zeker niet.
Hij zoent haar niet langer als een paar seconden en dan laat hij haar mond
weer los. Zijn hand streelt even haar gezicht. Zij kijkt hem niet aan, ze
kijkt rond alsof ze houvast zoekt aan iets bekends in het zwembad.
Zwemgeluiden, zwemgeuren, zwemgespetter. En ik weet, dat zij weet, dat het
nooit meer zal zijn als voor die zoen. Definitief verandert. Welkom in de
wereld van de volwassenen meisje. Wen er maar aan, je ontreddering zal met
de jaren alleen maar groter en groter worden. Je pijn meer, maar
dragelijker. Je ervaren heftiger. Je denkt dat je er bent, leer maar dat
dit nog amper het begin is. Leven is gedoe. Leven is heel heftig moeizaam
gedoe. Leven is leren en ervaren en groeien door pijn.
|
Dorpshuis.
Wachtend in de rij om naar binnen te mogen. Ze hebben veel mensen
uitgenodigd. Groot feest. Allebei net twintig en ogen zo zeker van
zichzelf en elkaar. Zijn ouders: met dankbaarheid aan God maken wij bekend
dat, 20 jaar geleden, is geboren, onze zoon! Haar ouders waren gewoon uit
zichzelf blij met de geboorte van hun dochter. Samenwonen was geen optie.
Er moest getrouwd worden. Hij met overtuiging, zij met twijfel. Hij weet
dat hij eeuwig gelukkig zal zijn vanaf nu. Zij hoopt niet de rol van zijn
moeder te moeten spelen, ze is ambitieus, heeft veel wensen en
verwachtingen van het leven. Vandaag hebben ze samen, voor de gemeenschap
en voor God, beloofd elkaar eeuwig trouw te zullen zijn, tot de dood hen
scheidt. Definitief verandert. Hun leven, hun verhouding tot elkaar….
 |
"De
bruiloft was goed"
zei ze.......... :
Alleen jammer, dat ze er voor gekozen had,
om van haar ouderlijk huis uit te trouwen.
Daar trof ze haar broer,
waar ze 'niet meer goed mee is' ,
dat liep fout.
Maar hij zou toch al niet naar haar bruiloft komen.....
"En zo raar"..... zei ze me....... "ik kan sinds mijn
bruiloft niet meer in gezelschappen binnen zitten
ik heb het zo benauwd, dan stik ik en dan MOET ik even naar buiten...."
"Ik neem maar wat pillen dan", zegt ze, "dan word ik
wel weer rustig"
Ik kijk naar haar, naar haar
onrustige ogen, haar onrustige handen
ik slik
ik kijk de mooie trouwplaatjes
ik zou haar willen vertellen en vertellen en vertellen….
Maar ik kan nu nog niets anders doen,
dan luisteren,
en mijn eigen dingen ervan denken.
Ik blijf maar een beetje in de buurt,
bereikbaar voor haar,
misschien dat ze me nog een keertje nodig heeft.
Ze wilde zo veel: de wereld
zien, reizen, feesten, vrienden, diepgaan,
nu neemt ze maar wat pillen, dan wordt ze wel weer rustig.
|
 |
Auto.
Ik zit op een bankje in de zon. Ik wacht en kijk om me heen. Verderop een
stelletje, niet meer jong. Ze lopen samen naar een auto, ze lachen en
praten zacht en heel erg samen. Afscheid, zij stapt in en neemt plaats
achter het stuur. De deur blijft nog even open, hij staat ertussen en
leunt op de auto en het portier. Ze praten. Hij buigt voorover en trekt
haar tegen zich aan. Zij zoent hem, hij zoent haar, lang en gepassioneerd.
Als ze elkaar loslaten, streelt hij haar gezicht. Zij kijkt met wazige
ogen naar hem, hij kijkt ontroert terug. Ik voel wat ze voelt: afscheid,
opwinding, verlangen, pijn, ontreddering. Definitief verandert. Welkom in
de wereld waar de grenzen elders liggen en de regels niet meer zo helder
zijn. Waar het zwart en wit van voorheen, ineens honderd bont gekleurde
schakeringen grijs tellen. Vallen door alles waarin je tot voorkort zo
heilig geloofde. Alle regels en voorschriften blijken ineens van buitenaf
te zijn gekomen en je moet opnieuw de moeizame zoektocht gaan beginnen
naar wat 'van jou is' en waar je grenzen zijn.
|
Kamer.
Twee mensen in een kamer. Het is donker buiten, de gordijnen zijn half
dicht. Ze kleden elkaar uit, zachtjes en traag, genietend van elkaar en
van de handelingen. Af en toe een woord. Kussend en strelend. Twee mensen
op zoek naar zichzelf en elkaar. Op zoek naar grenzen en genot. Reacties
zijn subtiel, een gefluisterd woord, een onverwachte aanraking, een zachte
streling: kippenvel. Wat en wie ben ik? Wat en wie is hij? Waar ligt het
ultieme genieten en hoe rek je dat? Zoeken, vertrouwen, respect. Het
heilige 'weten' is voorbij, er zijn geen definitieve antwoorden op onze
vragen. Alles is relatief.
|
|
Hij 'dwingt' haar op bed, gooit haar zwarte leren boeien toe, die zij met
een stille verrukte lach om haar enkels en polsen gespt. Hij pakt een voor
een haar benen en armen en bindt ze strak. Benen wijd, armen boven haar
hoofd. Als een heerser staat hij tussen haar voeten te kijken. Zijn pik
stijf, zijn gezicht in een grijns. Zij zullen hun spel spelen, hun grenzen
verleggen, ervaren dat er nog meer en meer te leren is, over zichzelf,
over de ander……
|
|
Hij kruipt op haar getergde en
gepijnigde lichaam. Tussen haar warme benen, waar haar hete verlangende
kut hem wacht en verwelkomt. Jankend duwt hij zijn stijve pik in haar
vochtige wachtende vlees. Hij wil klaar, hij wil klaar nu. Ze hebben
elkaar meegenomen, op reis, op zoek naar haar en zijn grenzen, er tegen
aan duwend en soms er overheen.
Definitief verandert. Niets zal meer zijn zoals het was, niets zal meer
zijn als voordat ze aan deze reis en hun spel begonnen. Onuitwisbaar
verlangen blijft latent sluimerend achter in hun geest en lijf, lang nadat
ze afscheid genomen hebben. |
 |
|