Ik zoek een rustig plekje op de gang om te kunnen bellen. Het duurt even voordat er wordt opgenomen en als ik vervolgens netjes mijn naam noem is de toon gelijk gezet. "Ja natuurlijk weet ik wie er belt. Het is toch twaalf uur. Nou ja, twaalf uur? Je bent al weer vijf minuten te laat!"
"Ja maar het is pas één over" probeer ik nog, maar ik heb het al verloren. Alles wat ik nu nog zal zeggen kan alleen maar mis zijn.
"Je bent toch vrij vanmiddag? Je gaat om 1 uur naar huis, je doet je gordel om en dan kom je naar me toe. We gaan boodschappen doen". Het merkwaardige gevoel van opwinding terwijl tegelijkertijd de moed je in de schoenen zinkt slaat in alle hevigheid toe. Dit heb ik nog nooit gedaan! Hou ik dat wel vol? Boodschappen doen met mijn meesteres duurt echt geen vijf minuten. Het vooruitzicht de hele middag met mijn gordel om te moeten lopen, buiten, is tegelijkertijd beangstigend en vreselijk opwindend.
Mijn meesteres merkt dat het me even niet lukt om een woord uit te brengen. "Je schrijft wel allemaal mooie stukjes in mijn forum, maar je moet het ook maar eens een keer waarmaken. Al dat fantaseren is wel leuk maar laat mij ook maar eens zien dat je het kan". Ja, ik heb wel eens wat geschreven, maar dat ging over iemand anders. Maar ja, ik zit in de val. Mijn meesteres weet zo donders goed dat ik niet in de gelegenheid ben om tegenwerpingen te geven. Mijn collega's zouden, ook al zitten ze op hun kamer, goed kunnen horen wat voor gesprek er gevoerd wordt. Het plezier van een twistgesprek over spannende, intieme zaken kan ik ze toch onmogelijk geven.
"Nou dan zie ik je dadelijk wel" en voordat ik nog iets kan zeggen hangt ze op. Hoezo tegenwerpingen? Ik zou niet durven.

Ik moet even rustig op bed gaan liggen. De dildo is fors en ik moet me goed ontspannen. Zachtjes druk ik hem tegen mijn anus. Eerst doet het zeer, maar dan glijdt hij soepel naar binnen. Ik haal hem een paar keer heen en weer en de pijn verdwijnt, maakt plaats voor genot. Ik probeer de cockring die aan de gordel zit om mijn pik en balzak te krijgen, maar dat lukt maar met de grootste moeite. Het klaarkomverbod dat mijn meesteres mij de afgelopen weken heeft opgelegd doet zijn werk. Het gevoel van de dildo in mijn anus is zo geilmakend dat mijn pik stijf staat als nooit te voren. Als het eindelijk gelukt is sta ik voor de keuze. Als ik de riemen van de gordel op een comfortabele stand vast maak kan de dildo nog iets bewegen en dat is een eerlijk gevoel. Het betekent ook dat er een bobbel in mijn broek te zien zal zijn. Aan de achterkant. Trek ik de gordel een gaatje strakker aan dan loop ik het risico dat de cockring gaat schrijnen. In een vlaag van overmoed trek ik de gordel strak; je moet wat over hebben voor je meesteres tenslotte. De dildo wordt nu nog iets dieper in me gedrukt. Als ik met mijn onderlijf draai kan hem verdomd goed voelen.
"Klik". Eerst het ene slotje. "Klik". Daar gaat de tweede. Er is nu echt geen weg meer terug. De sleuteltjes van mijn gordel zijn in bezit van mijn meesteres. Zij en zij alleen kan me bevrijden van die forse dildo en er is meer voor nodig dan een glimlach om haar daar toe te bewegen. Ik zal ervoor moeten lijden. Met het klikken van de slotjes neem ik afscheid van mijn zelfstandigheid; ik ben overgeleverd aan mijn meesteres. Een gevoel van rust en diepe afhankelijkheid en tegelijk het verlangen om haar te behagen maakt zich van me meester.

Zoals mijn meesteres het wenst parkeer ik de auto om de hoek en bel om te laten weten dat ik voor haar klaar sta. Een wachtende slaaf voor de deur dat geeft geen pas. Ik hoor mijn plek te kennen en dat is om de hoek.
Het is mooi weer en dat maakt het wachten aangenaam. Maar als ze er na vijf minuten nog niet is begin ik me toch wat zorgen te maken. Ik leun tegen mijn auto en gelijk laat de dildo zich gelden; ik voel hem diep in me opsteken. De buren zitten aan de overkant in het zonnetje en na ruim 10 minuten wachten staan ze op, toch wel nieuwsgierig wat ik bij de auto's sta te doen. Daar zit ik nou net op te wachten om op dit moment uit te leggen wat ik hier aan het doen ben. Juist op het moment dat de buurman aanstalten maakt om op me toe te lopen word ik gered en verschijnt mijn meesteres om de hoek.
Ze ziet er weer fantastisch uit, een zwarte rok en een zwart topje met daaroverheen een doorschijnende blouse. Geen leer, maar o zo meesteres. Ik smelt.
Hoe ze het doet weet ik niet. Ik twijfel nog over een kus om haar te begroeten maar ze is me al voorbij en staat naast het portier van mijn auto. Met haar hoofd schuin opgeheven straalt ze vooral ongeduld uit; dat die sukkel nu nog niet het portier voor haar open houdt. Ik ren.
Nadat ik mijn meesteres heb helpen instappen loop ik om de auto heen en plof achter het stuur. Oh ja, dat was ik even vergeten. Ik voel. En diep.

"We gaan de stad in, kousen kopen bij de Bijenkorf. Ik moet daarna ook nog wat andere zaken regelen en daarna pakken we ook nog een terrasje. Jij krijgt wel je boeien aan. Het moet ten slotte wel duidelijk zijn dat jij de slaaf bent nietwaar…..". De schrik slaat me om het hart. Even had ik me er nog mee verzoend dat ik deze middag achter een karretje door de supermarkt zou sjokken. Maar nee, de Bijenkorf, dat is zo'n beetje naast mijn kantoor en waar dat terrasje is kan ik me ook wel indenken.
Ik kijk naast me en zie een lachend gezicht. Dit is goed voorbereid en natuurlijk weet ze hoe de vork in de steel zit. Ze zal me brengen tot de grenzen van wat ik durf en misschien wel daar overheen. Welke keus heb ik? Mijn meesteres heeft de sleutels tot mijn verlossing. Niet voldoen aan haar eisen betekent op slot weer naar huis. Ze heeft me in haar macht en ze geniet ervan. Plezier en superioriteit stralen aan alle kanten van haar af.

Wanneer we de auto op het dak van de parkeergarage neerzetten gaat haar handtas open. Een grote handboei komt te voorschijn. Uitnodigend houdt ze hem voor me open. Ik ben als was. Ze hoeft me niet te dwingen. Ik zou niet durven weigeren; ik zou niet willen weigeren. Ik leg mijn arm in de boei, ze gespt hem strak dicht. De boei bedekt bijna mijn halve onderarm. Dit kan niet doorgaan voor een leren armband. Het is zo duidelijk een boei, zo duidelijk SM. De stalen D-ring staat eigenwijs recht op de boei. Hij glinstert in het zonlicht. De boei voelt vertrouwd.
"Als je je vandaag netjes gedraagt zal ik je misschien belonen". De uitdaging ligt er, maar wat is die beloning? Zal ik verlost worden van mijn gordel? Zal ik worden genomen met de supergrote dildo die ik tegelijkertijd vrees en naar verlang? Of zal ik na vele weken van verbod toch mogen klaarkomen? Het verlangen om mijn meesteres te behagen groeit met het moment.
Gelukkig mag ik mijn leren jasje aandoen, de mouw valt over de boei heen. Het is wel bijna dertig graden.

De Bijenkorf heeft een grote afdeling voor kousen. Een paradijs voor een meesteres die van mooie kousen houdt. Zelf heb ik niet zoveel met kousen, behalve als de meesteres ze draagt. Ik houd dan ook gepast afstand en sta wat afwezig om me heen te kijken terwijl mijn meesteres aandachtig in de bakken zoekt. Ik let niet op en dat zal me later nog bezuren.
Bij iedere stap die ik neem voel ik de dildo in mijn kont bewegen. Hij steekt echt diep. Het lukt niet om de andere klanten in de winkel recht aan te kijken. Het bewegen in mijn kont zorgt voor een waas van geiligheid die er tegelijkertijd voor zorgt dat ik het gevoel heb dat ik er niet werkelijk ben. Er vormt zich een waas om mij heen en het lijkt wel of ik steeds verder van de wereld raak. Alleen niemand van de anderen, behalve mijn meesteres schijnt het te merken. We delen een geheim en niemand anders weet welk spel hier gespeeld wordt.

"Blijf!" Het commando is kort en verbouwereerd blijf ik staan wanneer mijn meesteres de volgende winkel binnenstapt. Het winkelen is me niet gegund, maar zelf neemt ze er ruim de tijd voor. Het had erger gekund. Nu mag ik blijven staan. Voor hetzelfde geld word ik met de hondenriem aan een haak in de muur gezet.
Ik sta dit te overdenken en droom een beetje weg wanneer de winkeldeur openzwaait. De meesteres geirriteerd. "Dat is toch geen houding voor een slaaf. Staat daar maar een beetje te lummelen terwijl je de deur voor mij open hoort te doen. Wat moeten die mensen hier wel niet denken". Ik realiseer mijn fout maar ik realiseer me ook: daar gaat mijn beloning.

De volgende stop is het cafe. Gelukkig gaan we binnen zitten. Het risico op ontdekking door mijn collega's wordt hiermee beperkt. Ik voel me hier veilig genoeg en trek mijn jasje uit. Oei die boei is toch wel erg nadrukkelijk aanwezig. Als ik me in het stoeltje laat zakken laat de dildo zich nog eens extra gelden.
We praten over van alles. Over deze middag, over het weer, de gezamenlijke kennissenkring wordt besproken. Voor de buitenstaander lijken we net een gewoon stel. Zelf weten we wel beter. Het geeft een gevoel van verbondenheid en van bijzonderheid om hier in alle openheid slaaf en meesteres te zijn.
De serveerster komt de bestelling opnemen. Ze ziet de boei maar geeft er heel professioneel geen aandacht aan. Ik voel me opgelucht.
En oh ja, natuurlijk hebben we het ook over kousen. De meesteres heeft hele mooie gezien, alleen niet haar kleur. Ze verlangt van me dat ik die voor haar ga aanschaffen. Wie? Ik? Ik weet helemaal niets van kousen. Maar mijn meesteres is niet te vermurwen. Erger nog ze heeft er plezier in! En als ik iets niet weet of ik kan ze niet vinden dan moet ik maar vragen.
Ik schraap al mijn moed bij elkaar en loop de Bijenkorf in. Ik doe nog wel even mijn jasje aan. De keuze van mijn meesteres was heel expliciet. Die met het bloemenmotief op het boord is echt het mooist, maar dan wel zwart. Ik zoek naarstig door de bakken. Tegelijkertijd probeer ik me voor te stellen hoe de kousen zouden staan bij mijn meesteres en onherroepelijk dwalen mijn gedachten weg. De dames achter de balie houden me vanuit hun ooghoeken in de gaten. Maar de zwarte uitvoering is niet te vinden. Natuurlijk is die niet te vinden. Mijn meesteres geeft niet zomaar een opdracht. Het kan niet anders dan dat ik naar de dames achter de balie toe moet om naar zwarte kousen te vragen.
De jonge verkoopster van de twee is erg toeschietelijk en wil me direct helpen, maar de oudste heeft het direct door. Hier staat een travestiet, niks cadeautje voor een vriendin, gewoon kousen voor jezelf. De afkeuring straalt van haar gezicht. Ik voel me er niet echt gemakkelijk bij.
De verkoopster stapt kordaat voor me uit naar de bank met de kousen. Zo snel als ik kan loop ik achter haar aan. Inderdaad, zo snel als ik kan. De dildo doet zich weer voelen. De verkoopster zoekt rap door de bak en nee de zwarte kousen met het bloemenmotief zijn er niet. Die kan ik wel bestellen, maar ja ik kan nu niet met lege handen aankomen. Dan kan ik mijn beloning wel schudden.

Heel attent helpt de verkoopster me bij het vinden van een alternatief. Welke smaak heeft uw vriendin? Daar kan ik nog wel antwoord op geven. Welke maat heeft uw vriendin? Umpf, dat is toch al wat moeilijker. En heeft uw vriendin lange benen? Daarbij kijkt ze voor mijn gevoel toch net iets te nadrukkelijk naar mijn benen. Met veel gestuntel komen we tot een keus. Ik laat de mooie kousen extra mooi inpakken voor mijn meesteres. Wanneer ik afreken kan het niet anders of de boei komt onder mijn jasje vandaan. Het kan ook niet anders dan dat de beide verkoopsters het hebben gezien. Ik laat ze achter met ongetwijfeld nog een hoop te bespreken. "Kom we gaan, je hebt je beloning verdiend" zegt mijn meesters nadat ze het cadeautje heeft uitgepakt. Ze is blij met de nieuwe kousen. Zal ze die dadelijk ook dragen wanneer ik mijn beloning mag incasseren?

door: albert, slaaf van Misty.