Ik dwaal als een gebalsemde mummie door de straten van Kortrijk. De voorbije
dagen zijn weer erg zwaar geweest, te veel gedronken en te veel gegeten.
Tja, hoe gaat dat in die periode van oud naar nieuw. Het is koud en de stad ligt
er stil en verlaten bij. Niemand schijnt nog te moeten werken en niemand is dat
ook nog van plan. Met de komst van de euro zit blijkbaar iedereen thuis de
nieuwe muntjes en biljetten te aanschouwen en na te denken hoelang het zal duren
vooraleer onze kronkelende hersens in
euro's zullen denken en rekenen.
Ik heb er nog geen, maar daar komt zo direct verandering in. Ik stap een
bankfiliaal binnen alwaar ikzelf een rekening heb. Er staat geen geld op mijn
rekening, maar dat hoeft ook niet, als je maar een rekening hebt. Ik vraag aan
de dame aan het loket of ze mijn briefje van tienduizend Belgische franken kan
omwisselen in euro's. Doe maar van alles wat, zeg ik haar. En ze doet van alles
wat, behalve haar kleren uitspelen. Haar diep uitgesneden decolleté laat mij
vanachter het driedubbel dik glas eventjes watertanden over datgene wat voor mij
van hieruit bekeken totaal onbereikbaar is. Die euro's kunnen mij gestolen
worden, tieten wil ik, dikke warme tieten wil ik nu in mijn handen houden en ze
in mijn geldbeugel stoppen om ze straks thuis te voelen en te bekijken. Jammer,
dat het nieuwe Europese geld
niet bestaat uit tieten! Ik bekijk de dame achter het loket met de mooie boezem
in slow-motion en laat mijn verdorven geest zijn werk doen.
Hoe kleiner de tieten, hoe kleiner de waarde, hoe groter en dikker, hoe groter
de betaalwaarde. Stel je even voor, dat je straks bij de slager vraagt: en
slager, hoeveel moet ik u? Nou, dat is dan twee tiet zestig. Betalen zou een
feest zijn, twee tiet zestig, twee heerlijke warme tieten schuif je dan over de
toonbank, gevolgd door een klein tietje van vijftig en een tepeltje van tien. Of
je heeft de slager drie mooie volle tieten, zodat hij dan wat tiet gedoe uit
zijn lade moet halen en waarop je dan kan zeggen: slager, u hebt mij één
tepeltje te weinig teruggegeven, waarop de slager dan weer: tja, het is nog even
wennen met die kleine tepeltjes. De vrouwen zouden nooit meer lastig gevallen
worden door geile vieze
mannen, die zich her en der staan af te trekken, nee met het tiet geld komt
iedereen aan zijn trekken, zelfs de vrouwen. Staan ze dan naakt voor de spiegel
te pronken en te vergelijken in hoeverre hun eigen tieten de economie een handje
zouden kunnen meehelpen. Hoe meer tiet ze hebben, hoe rijker ze zich
zouden voelen.
De goedkeuring voor het verkrijgen van een lening bij de bank zou enkel en
alleen nog afhangen van het tiet gehalte die er in het huishouden aanwezig is.
Een vrouw en een stelletje rijper wordende dochters zouden voor voldoende pand
kunnen zorgen voor de lening van je nieuwe woonst en op een tepeltje meer, zowel
links of rechts wordt er dan ook niet meer gekeken. Op reis gaan zou nu
eindelijk geen marteling meer zijn, maar een eindeloos genieten van Nederlandse,
Franse, Duitse, Spaanse, Griekse of Italiaanse
tieten die je zomaar in je binnenzak mag stoppen, zonder dat iemand zich vragen
begint te stellen wat iemand nu in godsnaam met al die tieten 's avonds op zijn
hotel kamertje gaat doen. Dan kan je al die
tieten groot en klein uitspreiden op de bedsprei met de tepeltjes naar omhoog,
je er zachtjes naakt op neerleggen en zodanig wegdromen, dat je vergeet wie je
bent en van welk land je afkomstig bent. In Europa hebben we nu allemaal
dezelfde tieten, als dat niet gemakkelijk is!
Een stuk in je kloten drinken en alsnog een tiet in de mond nemen, zou nu geen
probleem meer mogen zijn, tenzij de vrouw achter de bar u er attent op maakt,
dat u bij haar nog voor vijftig tieten en twaalf tepels
in het krijt staat en of u nu eventjes zou willen afrekenen? Thuisgekomen vraagt
de vrouw des huizes of u nog vlug eventjes haar tieten wilt strelen voor het
slapengaan en dan kan je met een gerust gemoed zeggen, dat je vandaag al genoeg
tieten in je handen hebt gehad en dat het nu welletjes is geweest. Van dat
tieten massage gezeur ben je nu ook verlost en dat allemaal door die nieuwe
Europese munt.
De volslanke dame achter het bankloket schuift mij diverse briefjes in mijn
handen, ik breng ze tot tegen mijn wang en voel geen warmte, ik kus de briefjes
en voel geen erectie, ik lik aan het kleine briefje
en voel geen tepeltje. Al wat ik zie zijn een paar vers geschilderde koude
bankbiljetjes die door ijskoude handen zijn ontworpen en gesmeed. Fantasieloze
klootzakken krijgen altijd als eerste de kans om iets nieuws te ontwerpen en dat
met een demente kop waar droom en fantasie taboe zijn. Ik zie en voel
niets nieuws, ik zie een volslanke dame voor mij met een diep uitgesneden
decolleté en zie twee warme, roodgloeiende tieten die straks hun waarde zullen
verliezen als er niet vlug ingegrepen word. Op mijn vraag, of ze het niet fijn
zou vinden als ik even haar dikke tieten geldbeugel mag vasthouden om zo
haar kleine tepelgeld te kunnen tellen, trekt de dame daarbij een zodanig lelijk
smoel dat ik van schrik uit mijn droomwereld ontwaak. Ik stop mijn versbakken
geld in mijn binnenzak, draai me om en verlaat het gebouw. Misschien moet ik er
straks als ik thuis ben, maar even over nadenken om bij een andere
bankinstelling een nieuwe rekening te openen. Misschien bestaat het geld bij die
bank uit vrouwenkontjes? Mocht het zo zijn, dan denk ik,nee, ik weet het zeker,
veel geld zou ik dan niet meer uitgeven.
Die vrouwenkontjes stop ik dan meteen in mijn wollen wintersok en iedere keer bij het slapengaan tel ik dan zorgvuldig al mijn kontjes, neem ze in mijn armen en val met een brede glimlach in een diepe slaap.
| Krisse Krasjes |  |
