Drempel.
Weer een spel. Aan jou wordt gevraagd wat jouw drempel is. Stel je eens een fysieke drempel voor. De belangrijkste die jou tegen houdt. Hoe ziet die er uit? Verzin maar iets. Hoe werkt hij, wat doet hij, heeft hij materie, geur, smaak ? Je bent van mening dat de drempel van dien aard is dat hij ogenblikkelijk werkt. Hij is van hard materiaal dat de eigenschap heeft om bij aanraking sneller dan het licht bezit te nemen van al je spieren en zelfbewustzijn. Zelfs van je hele lichaam zodat je niets meer voelt. Je verstijft er door. Steen in je hoofd, beton in je buik. Je kunt niet eens meer je de warmte van je zachte vrouwelijkheid gewaar worden. Het liefst sneed je die plek ook nog eens weg, als dat in je vermogen lag. De drempel is verder doorzichtig. Hij lijkt er niet te zijn, zodat jij het eigenlijk alleen maar zelf bent. Maar hij werkt desastreus op je in, dus moet hij wel bestaan. Je denkt na over de vraag hoe je die drempel kunt slechten. Wat voor plan moet je daarvoor maken? Eigenlijk weet je tevoren van jezelf dat je hem niet zult kunnen slechten. Je bent daar nooit toe in staat geweest en nu wel? Zijn er dan geen andere manieren? Nee. De drempel is niet alleen hard en sterk en niet te slechten maar ook heel erg hoog. Je kunt er niet overheen klimmen anders had je dat immers al lang gedaan. Je denkt er verder over na en besluit tot iets onmogelijks, maar wat wel een creatieve gedachte is. Als het dan perse moet zou je er natuurlijk wel overheen kunnen vliegen. Een goed plan, maar hoe uit te voeren. Wat is er nodig om te kunnen vliegen? Je besluit tot een vliegtuig. Geen Boeiing 747 maar een aardig, leuk uitziend, simpel, maar wel betrouwbaar vliegtuigje. Eén motor is genoeg want je bent licht van postuur en bovendien maar in je eentje. Wat voor brandstof gebruikt het vliegtuigje? Daar moet je over nadenken en besluit dat het iets lekkers moet zijn. Wijn, port, camembert, snoep, chocolade, vul het zelf maar in, wat is het bij jou? In gedachten stel je voor dat je in dat bijzondere (jouw eigen !!) vliegtuigje gaat zitten en omhoog vliegt. In rondjes omhoog. Net zo ver als nodig is om over de drempel heen te kunnen kijken. Je vliegt hoger en hoger maar het eind is nog niet in zicht. Je voelt je vrijer en de wind wappert door je haren. Dan hang je een beetje over de rand van de bestuurdersplaats en kijkt in de diepte die groter en groter wordt. De aarde is kleiner geworden. Ook het beeld van waar je gestart bent, en wie je daar benden op de grond was, is kleiner. Dan slaat de verbijstering toe. Je kijkt je ogen uit je hoofd en kan het niet geloven. Het kan gewoonweg niet waar zijn. Toch is er maar één conclusie mogelijk. De geweldige drempel, naar de top waarvan je al een tijdje op weg bent, blijkt weliswaar heel erg hoog te zijn, maar tegelijkertijd niet meer dan een paar meter breed !! Pas vanuit de lucht valt je dit op.
Verdwaasd vlieg je enige minuten door, want dit groteske idee kun je eigenlijk niet bevatten. Toch is het zo. Al die jaren heb je je suf gestaard naar de drempel. Naar zijn kracht en zijn onoverwinnelijke uiterlijk. Maar nu blijkt dat je er domweg gewoon omheen had kunnen lopen. Hem gewoon passeren. Op hetzelfde ogenblik van deze gedachte ben je weer op de grond beland. Je stapt uit om het fenomeen aan een nader onderzoek te onderwerpen. Inderdaad: je kunt gewoon om de drempel heenlopen. Om het te bewijzen loop je een paar rondjes en bekijkt hem van alle kanten. Het was dus weliswaar de drempel die keihard aanvoelde en je verlamde, maar je was het ook zelf, die niet op de gedachte kwam om er minder aandacht aan te besteden. De drempel lost als het ware op in het niets. Zij het dat je even tijd nodig hebt om aan het revolutionaire karakter van dit feit te wennen. Je denkt dat hij er morgenvroeg weer in zijn oude glorie zal staan. Maar misschien zul je nog een keer in het vliegtuigje stappen om er overheen proberen te vliegen. Dat is deze keer niet gelukt. Maar later zal je het vanuit het plezier doen om eens vrijelijk te kunnen vliegen en te onderzoeken waar de top van de drempel nu eigenlijk ligt. Meer als een aardrijkskundig feit. Niet meer vanuit angst en ongewis avontuur. Zonder pijn.

Spel. De kamer is nog steeds donker en je doet je blinddoek af. Daar heb je geen zin meer in. Overigens zie je nog steeds weinig, en dat wil je zo houden. Je doet daarom vrijelijk gewoon je ogen dicht. Dat is beter dan een blinddoek. Ja, je mag worden uitgekleed. Maar je doet het niet zelf. Zorgzame handen, die je zelf niet voelt, ontdoen je van je schoenen, je kleren, je bh en je broekje. Je haren los. Het blijft aangenaam warm. Je weet dat er naar je gekeken wordt. Er gebeurt niets. Je wordt ongeduldig. Er gebeurt niets. Je voelt dat elke minuut het gevoel van je huid zich meer en meer aan je opdringt. Je bent niet bang meer, helemaal niet, maar je wordt gelogenstraft in het idee dat er nu van alles gaat gebeuren. Er gebeurt niets. Niets sexueels. Hoewel je je pijnlijk bewust bent geworden van je borsten en je tepels. Het voelt anders dan in je eigen bad- of slaapkamer. Je benen en je buik voel je in de lucht prikkelen en je bent je bewust van je geslacht, dat duidelijk zichtbaar moet zijn. Dat naar je gevoel duidelijk een lijntje naar de andere delen van je lichaam blijkt te hebben, ook al wil je er geen aandacht aan schenken. Gaandeweg dringen gevoelens en chaotische gedachten zich bij je op, als wolken die zonder meer door je heentrekken.

Robert Nowan