Ik ben benieuwd.
Concerten zijn speciaal, voor mij. Ik ga er graag heen, heb leuke herinneringen
aan concerten van vroeger. Kleine bands. Enthousiaste mensen die zich de
bloedblaren op hun vingers speelden terwijl de kijkers al swingend en zwetend
genoten.
Alles is mogelijk dit weekend. Geen verplichtingen verder, ik zal wel zien wat
er staat te gebeuren. In de auto draai ik muziek om wat in de stemming te komen.
Anouk zingt afgewisseld door Metallica. Lekker hard, strak ritme. Achterin: mijn
slaapzak, tandenborstel en koelbox, er moesten per se twee “kanonnen” mee,
maar die moet je wel koud drinken anders is het nix.
Als ik ruim een uur later op de plaats van bestemming aankom moet ik nog even
zoeken naar het juiste adres. Het is er druk. Veel auto’s geparkeerd in lange
rijen langs de weg. Het is een disco-kroeg combinatie waarachter een zaal is
waar gespeeld zal gaan worden vanavond. Mijn autootje staat ‘veilig’ ver
weg. Niet dat er veel aan verloren kan gaan maar hij is me toch dierbaar, ik heb hem
liever in dezelfde staat morgen weer thuis. Het is donker langs de weg maar er
lopen veel mensen in groepjes richting de verlichte Amstelreclame.
Ik hoor erbij; donkere spijkerbroek, blouse en afgesjouwd spijkerjackie en er overheen mijn gewone jas. Prettige schoenen die lekker dansen en
tegen een stootje kunnen. Ik weet wat er gebeuren kan binnen: bier en glas.
Entree betalen, viezig stempeltje op je hand (verandert er dan echt niets?) en
jas in de garderobe. Ik stap naar binnen. Dit is altijd lastig. Alleen ergens
binnen stappen. Eerst maar kijken waar ik iets te drinken kan halen. Twee
biertjes en verder maar spa, spreek ik met mezelf af. Mogelijk moet ik nog terug
rijden. Voor de bar staan veel mensen. Bestellers en drinkers. Ik sluit me maar
aan. Met iets in mijn handen voel ik me minder hulpeloos. 10 minuten en een
pilsje verder zoek ik een plek ergens halverwege en kijk rond. Het is al
redelijk druk en er komen nog steeds mensen binnen. Het ruikt er vertrouwd. Rook
en bier. Er draait een discotheek. Stevige rock, oud en nieuw werk. De kans dat
ik hier bekenden tegenkom is nihil en een praatje aanknopen met een vreemde
trekt me niet op dit moment. De muziek is te hard om elkaar fatsoenlijk te woord
te kunnen staan en eigenlijk heb ik ook geen behoefte aan een praatje. Ik ben
veel te nieuwsgierig wat de avond me brengen zal. Veel te nieuwsgierig naar jou.
Naar hoe je eruit ziet en of jullie band me boeien kan en eigenlijk ook of jij
me boeien kan. Hier en daar staan wat enthousiastelingen te dansen maar het
merendeel praat, drinkt of kijkt wat wezenloos voor zich uit. Veel jongeren, maar
ik voel me niet misplaatst in het gezelschap. Er is ook een redelijk percentage
‘oudere jongeren’ aanwezig. De plaatjesdraaier van vanavond kondigt jullie
aan, na het nummer dat hij nu draait. En ik loop wat meer naar voren om beter
zicht te hebben. Ik vind het idee, dat jij weet dat ik er zal zijn, zo spannend.
Ik heb je niets gezegd over contact opnemen of niet. Ik wilde me niet
verplichten. Ik wilde het gewoon laten gebeuren vanavond en nu is het dan zover.
“Veel plezier en jullie horen mij na afloop weer……….” De plaatjesdraaier is klaar, en op het podium gaan de lichten aan. De band komt op. Het
publiek reageert enthousiast. Blijkbaar geen onbekenden hier in de buurt.
Gespannen tuur ik naar het toneel. Laatste slok bier en de band zet in. Het
klinkt lekker. En even kijk ik de zaal rond. De anderen die kijken delen mijn
mening. Voorin wordt gelijk gedanst en ik voel dat ik me niet vervelen ga het
komende uur. Eerst nog even mijn tweede biertje halen. Binnen een halve minuut
scoor ik mijn pilsje. De bar is leeg nu en ik ben gelijk aan de beurt.
Ik loop terug naar mijn plekkie en kijk en drink.
‘Ik speel bas’, was wat je me toen zei. Dan moet jij dat zijn.
Geconcentreerd en onverstoorbaar zie je eruit. Eigenlijk ben ik
bloednieuwsgierig of je je realiseert dat ik er ben. Misschien boeit het je
allemaal helemaal niet meer. Misschien heb je het gewoon vergeten. Misschien zit
het allemaal veel meer in mijn hoofd dan in het jouwe. Maakt het eigenlijk iets
uit? Eigenlijk niet en eigenlijk ook wel.
Als je het niet meer weet heb ik sowieso een leuke avond. Als je het wel nog
weet…….
Ineens weet ik ook zeker dat ik niet weg zal gaan zonder je in ieder geval
gesproken te hebben. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet maar ik ga niet
zomaar weer naar huis. Ik ben er nu en ik wil kennismaken ook. Even een hand
geven, even praten, elkaar even in de ogen kijken.
Het ritme is lekker en pakkend. Biertje is op en dansen is een prettig
tijdverdrijf. Ik wring me tussen de mensen door naar voren en voeg me bij de
swingers onder het publiek.
“En dan nu ons laatste nummer voor vanavond, jullie waren een geweldig
publiek, bedankt en tot ziens” klinkt het. Het is ruim anderhalf uur later en
het concert was goed. Tijdens dit nummer neem ik nog even ruim de gelegenheid om
je ongestoord uit je verschoning te gluren. De lichten op het podium gaan uit,
de plaatjesdraaier neemt het weer over. De meeste mensen gaan direct richting
uitgang, ik loop naar de bar, haal nog wat te drinken en nestel me op een tafel
achterin de zaal. Ik heb geen haast en als jullie nog moeten afbreken heb ik
tijd genoeg om contact op te nemen. Binnen een kwartier is de zaal zo goed als
leeg en het valt me op dat de apparatuur niet afgebroken wordt.
Dan zie ik de bandleden verschijnen van achter het podium en één voor één
vertrekken, alleen jij blijft achter. Ik verzamel al mijn moed en loop naar je
toe.
“Hoi, ik zou er zijn
en ik ben er geweest vanavond….” Je kijkt me aan en even denk ik dat je me
totaal niet volgt maar dan lach je breed. Je steekt je hand uit, ik denk om mij
een hand te geven maar, in plaats daarvan, leg je hem in mijn nek, onder mijn
oor en trek je me naar je toe. “Dit gaat lekker” denk ik nog, maar je bent
nog niet klaar. Je slaat je armen om me heen en zoent me dan vol op mijn mond.
Even staan we, dicht tegen elkaar aan “kanonnen tijd” zeg je zacht lachend
en “Ik heb je gezien vanavond. De meeste mensen ken ik hier, jij was vreemd en
je zou er zijn”.
“Kanonnen heb ik in de auto”, reageer ik wat onzeker. “Kom maar mee, ik
heb ze hier”. We lopen naar het podium. “Morgen treden we weer op en ik heb
aangeboden te blijven slapen in de zaal, hoeven we de spullen niet af te breken
en weer op te bouwen, eum….. wel zo handig in dit geval…….” Zeg je wat
ademloos.
We stappen het podium op en je vist twee koude kanonnen uit een koeltasje. “Goed
voorbereid” zeg ik met een knipoog, je voortvarendheid staat me wel aan.
Lachend haal je een stoel voor jezelf en pakt je gitaar erbij. Zachtjes klinkt,
ritmisch je spel door de nu helemaal verlaten zaal. Het is donker, alleen hier
brandt klein licht.
“Proost”... we drinken samen.
Dit bevalt me bijzonder. Je kijkt me aan en ik voel de spanning oplopen. Ik moet
lachen, ik weet wat je wilt en ik wil het ook. “Geen publiek”, gniffel ik
voor me uit. “Nee, geen publiek, liever wat privacy, toch”.
Lachend leg ik mijn hand op je knie en laat hem zacht omhoog glijden. Ik kijk
naar je ogen, jij kijkt naar mij en ondertussen speel je onverstoorbaar door. Je
ziet er net zo cool en ongenaakbaar uit als in het begin van de avond. Maar je
ogen glimmen. En dat geeft me de moed om door te gaan. Ik schuif tussen je benen
en streel je over je kruis. Onmiskenbaar voel ik je opwinding. Als ik je wat
steviger betast geef je me de ruimte, terwijl je rustig verder speelt. Ik sta op
om je te zoenen, warme stevige lippen, zachte tong. Het is opwindend en het
voelt heel goed. Ik streel je hoofd, je nek. Een slok bier en ik ga weer tussen
je benen zitten. Ik maak je rits en knoop los en voel over je slip, in je slip.
Het voelt goed. Lekker stevig en warm. Laat mijn vingers zachtjes strelen en
tasten.
Traag ga je staan, ik lig op mijn knieën voor je. Mijn handen tasten, voelen en
bevrijden je uit je ondergoed. Als ik je kus en lik reageert alles aan je. Ik
voel me heel erg opgewonden raken, het is de combinatie tussen je spel en wat ik
bij je doe, die het allemaal erg spannend maakt.
Diep laat ik je in mijn mond glijden, je speelt door en kreunt hoorbaar.
Zachtjes streelt mijn hand alles wat niet in mijn mond past en de
andere streelt je ballen.
Alles is één gevoel. Je spel, je opwinding, mijn handelingen, mijn opwinding.
Het is heet en geil.
Ik ga door met likken en zuigen en ik merk dat je je inhoudt. Je wilt het nog
niet direct over laten zijn.
Je maakt een hand vrij en laat die in mijn blouse verdwijnen. Ik tril, ik voel
je vingers over mijn tepel glijden die hard en gevoelig is. Ik neem je nog eens
diep in mijn mond maar je trekt je terug en laat mij opstaan. Je gitaar gaat aan
de kant en we zoenen en omarmen elkaar heftig. Tongen strelen, jij proeft
jezelf. Je hand glijdt in mijn broek en je streelt en vingert me. Het is me niet
genoeg, ik wil je helemaal hebben nu.
Ik laat mijn handen over je billen glijden, je broek en slip gaan uit. Jij doet
hetzelfde bij mij. Ik stap uit mijn spijkerbroek en slipje. Je gaat op de stoel
zitten en ik ga schrijlings op je schoot zitten. Diep glijd je, moeiteloos bij
me binnen. Met een harde kreun voel ik je in me stoten terwijl we elkaar in de
ogen kijken. “Ik wil je zo vreselijk hebben nu”.
Je handen maken mijn blouse los en je legt je hoofd tegen mijn borsten terwijl
ik je berijd of mijn leven ervan af hangt. Diep voel ik je in me, terwijl mijn
opwinding toeneemt. Dan sta ik op, je pakt me bij mijn heupen en ik ga op
handen en knieën. Terwijl jij me zalig vingert, neuk je me vanachter. Ik heb
helemaal niets meer nodig nu. Als ik voel dat jij het tempo nog iets opvoert
laat ik me helemaal gaan. Ik kom zalig, diep, warm, met een zachte kreet,
trillend en schokkend klaar. En heel kort daarop doe jij hetzelfde. Je buigt
over me heen en kneedt mijn borsten, terwijl je hoofd op mijn rug ligt en we even
de tijd nemen om bij te komen.
Blij en verwachtingsvol zeg ik je: “ik heb geen haast, alles is mogelijk dit weekend, geen verplichtingen verder”.
