Als gewoonlijk op een zondagochtend, was ik ook toen bezig met voorbereidingen voor de komende werkweek, zodat het personeel weer aan de gang kon, zonder al teveel oponthoud: een paar platen koekjes maken, bloem afwegen voor de broodbakkers, platen schoonmaken, vlees uit de vriezer halen enzovoort. 
Het was een warme ochtend, rustig op straat en de radio aan. Eigenlijk zo`n tijd waarin je handen automatisch gaan en je hersenen maar een beetje aanrommelen. Ik hoorde gestommel bij de achterdeur en keek om. Een van de winkelmeisjes kwam even binnenwippen. het gebeurde vaak genoeg dat iemand op zondagochtend even langskwam om te kletsen of een kop koffie of gewoon een mop kwam vertellen, dus alles was doodnormaal. Ze hopte op de bank tegen de muur en zette een doosje naast zich neer. 
,,Druk" ? vroeg ze. 
,,Niet echt". antwoordde ik. ,,Gewoon een beetje aanklooien". 
Zo praatten we een beetje over het werk, de winkel en andere wissedingetjes. 

Na een beetje babbelen stapte ze van de bank en maakte het doosje open dat ze had meegebracht. Ze haalde er vijf kleine cactusjes uit en zette die op ongeveer 40 centimeter afstand op een rij op de rand van de werkbank. Nou ben ik niet iemand die veel vragen stelt en ook nu ging ik er vanuit dat de bedoeling wel duidelijk zou worden. 
,,Koffie" ? vroeg ze. 
,,Graag". Ze liep het gangetje in naar de personeelskeuken en ik voelde met wat verwonderd dat ik niet even uitleg kreeg over dat zootje flora op de bank. Waarschijnlijk was het een heel verhaal en om dat uit te leggen moest er eerst ff een bakkie bij. Oke dan, je doet maar en ondertussen spuit ik gewoon wat koekjes vol. 
Wat er na drie minuten uit het keukentje kwam lopen zorgde ervoor dat m`n spuitzak uit m`n handen viel, dat ik me moest vasthouden aan de bank, dat m`n mond in 2 seconden voelde alsof ik 3 droge beschuiten in 4 seconden had weggekauwd en dat m`n benen wilden dubbelvouwen omdat alle scharnieren opeens als rubber voelde. 
Wat moest ik doen ? De politie bellen ? Een groot pak ijs halen ? Wegrennen ? Haar bespringen ? Het ziekenhuis inschakelen ? Snel "Baas in eigen bedrijf" nog eens nalezen ? 
Ik deed niets ! Ik stond daar maar wat ! Ze kwam teruglopen met niet anders aan dan een pilotenpet op haar hoofd, een kort, open pilotenjasje,een gouden kettinkje om haar gebruinde middel en een paar hooggehakte korte laarsjes. 

Ze liep naar de bank met haar cactussen en met haar voet haakte ze er een bus onderuit die ze gebruikte om erop te klimmen. Snel en soepel vleide ze zich achter de potjes en het viel me op dat het enige haar dat ik kon zien haar wimpers en oogleden waren. Ze lag op haar zij met haar gezicht naar me toegekeerd, haar onderste been languit en het andere opgetrokken, zodat alles wat vrouw aan haar was open en overduidelijk, als een aantrekkelijke etalage,lag uitgestald. En ik leed pijn!! Pijn in m`n benen, m`n buik, mijn ogen, mijn schouders,maar bovenal: mijn hersenen. Dierlijk graaide ze met haar hand door haar kale poes en sloeg toen haar hand voor haar gezicht en likte die gretig.  ,,Doorwerken, klootzak" snauwde ze en geschrokken bukte ik m`n hoofd.  Werken was niet meer het woord dat je kunt gebruiken toen ik even later naar de troep voor me keek. Een kleuter kon me dat met 1 hand verbeteren.

En opeens begreep ik de cactussen: Vader was aan zijn tweede ongelukkig huwelijk bezig en de nijd werd op het kind uitgenomen. En het kind van 20 lag hier nu wraak te nemen en gebruikte mij daarvoor. De cactussen waren de psychologische barrière die ze tussen haar en mij had neergezet. Maar, mijn god, hoe kon ze weten dat ze dat zomaar kon doen ?? Want er was niet echt een fysieke grens en opeens moest ik grijnzen om die kleine potjes. En begreep! En begreep dat ik haar gewoon maar moest laten gaan. En vreemd genoeg, ik kwam tot rust. Ik pakte een zak bloem en legde die bij haar hoofdeinde neer. Ze zei niets, alleen een heel vage, korte glimlach, die genoeg was om te zeggen dat ze dankbaar was dat ik begreep. Ze draaide zich op haar rug en met beide handen streelde ze zichzelf, haar dijen, haar buik, haar gezicht, haar heupen, maar vooral haar borsten. En stap voor stap, beetje bij beetje streelde ze haar kruis. Langzaam schoof ze een vinger in zichzelf en weer en weer. Langzaam aan ging haar hand steeds vaker naar haar kut en wreef en wreef. En ze verdween.

Haar ogen verdwenen, maar haar mond spuugde de meest gore taal naar met toe. Maar ik had rust en vreemd genoeg genoot ik van de sensatie. Dat was het! Op een of andere onbegrijpelijke manier wist ze dat ze aan een behoefte in mij voldeed en dat was haar garantie. 
,,Kom hier schoft" krijste ze. En ik liep op haar toe. 
,,Knijp in mijn tepels". Voorzichtig, over de cactussen heen pakte ik haar tepels tussen duim en wijsvinger en kneep , en draaide ze en kneep en onder me voelde en zag ik iemand die niet meer aan het spelen was maar die zichzelf tot een trillend hoogtepunt aan het werken was. En toen ze kwam , sidderend, vloekend, zwetend en trillend, zag ik een mens dat iets van zich had afgegooid. Langzaam liet ik haar tepels los en streelde haar. 
De wereld buiten, waar auto`s voorbij reden en mussen tsjirpten was een onwerkelijkheid geworden. De zonnestralen die door het raam achter haar speelden leken dwaas en van een andere tijd, of liever: van een al-tijd. 
Met gesloten ogen bleef ze een poosje langzaam zuchten en zuchten en kleine kreuntjes maken. Ze deed haar ogen open, keek me aan en ging zitten, terwijl ze de cactussen nonchalant opzij veegde. 
,,Ik hou van uniformen" zei ze, en sprong van de bank. 
En toen pas ging ze koffie maken. Trut.

En voor jaren heb ik met een heleboel vragen rondgelopen. 
Totdat in een heel andere stad ik opeens een telefoontje van haar kreeg, als een blikseminslag. De simpele vraag, die antwoord genoeg was: 
,,Hoe gaat het met je ?? "

FOSCA