Op Internet lees ik het begin van een vervolgverhaal. Soms bekruipt me het gevoel om een bijdrage te leveren. Een combinatie van fantasie en werkelijkheid die een eigen leven gaat leiden.  Ik lees over een vrouw die na een dag hard werken onderuitgezakt een cappuccino drinkt. Ze is verslaggeefster voor een vrouwenblad, is getrouwd met Paul en heeft een paar kinderen. De zorgen van de dag vallen van haar af. In het huis aan de overkant ziet ze een man en een vrouw. Zo te zien dansen ze. Het blijkt een intensieve omhelzing te zijn. De vrouw laat zich voorzichtig achterover vallen en trekt de man mee. Beiden verdwijnen uit het zicht. Jammer. Na dit voorval staat de vrouw op en neemt de koffie mee naar het bureau. Ze gaat zitten en opent de mailbox.  Ik raak geboeid en lees snel verder:  "Er rollen wat mailtjes binnen. Snel scan ik de namen van de afzenders. Mijn hart gaat wilder kloppen. Ik zie een bekende maar mysterieuze naam: 'de Filosoof'. Ik ken hem alleen maar vanuit de chat. Hoe heeft hij mijn e-mail adres gevonden?." Dit lezend ben ik direct háár........

Met licht bevende vingers geef ik een dubbele klik op het mailtje. Het bericht bevat een enkele zin. "Volgende week woensdag diner Barcelona 23pm restaurant ..." Ik staar naar de woorden zonder ze te bevatten. Dan bonkt de tekst in mijn keel. Ik bèn maandag in Barcelona! Een bliksembezoek van drie dagen. Een rapportage over het toegenomen gevoel van vrijheid bij vrouwen. Barcelona, een prachtige stad. Waar het leven zich op straat afspeelt. Ik boekte gisteren een mij bekend hotel in het centrum.

De gedachte aan het hotel slaat direct deuren van herinnering open. Warme nachten op straat en een niet te negeren erotische sfeer. Mensen die blij zijn te leven en dat tot laat in de nacht uiten. Onbevangen. Zomaar, midden op straat. Zonder schaamte of terughoudendheid. Vooral bij de vrouwen valt dat op. Mooie beweeglijke mensen met een persoonlijkheid die de intimiteit van de taferelen waarborgt. Een thema voor een artikel. Barcelona is de enige juiste stad daarvoor.

De filosoof !! Hoe weet die verdomme van mijn reis? Slechts een paar mensen zijn op de hoogte. Paul bazuint het vast niet rond. Robert, zijn vriend, weet er natuurlijk wel van maar heeft er geen enkel belang bij om het door te vertellen. Zou de filosoof iemand van het werk zijn? Verdomme, verdomme!!! Woest kijk naar het beeldscherm alsof ik de afzender door het glas heen kan trekken. Dan dringt het tot me door dat ik door ben uitgenodigd voor een diner. De filosoof kent de sfeer en de plaats, weet dat er om 11 uur s'avonds wordt gegeten. Lekker uitgebreid eten tegen middernacht, als de temperatuur nog aangenaam is. Eten en drinken onder een uitstaande parasol, die enige intimiteit verleent. Een halve fles wijn als extra gezelschap. De associaties volgen elkaar op. Prikkelingen trekken door mijn lijf.

Hoe lang heb ik daar niet gezeten en naar de mensen gekeken. Me bewust van mijn eenzaamheid, die ik niet als naar ervaarde. Integendeel. Behalve dan in het hotel. Daar woelde ik me om zonder in slaap te komen. Midden in de nacht werd ik een vrouw gewaar. Dat wil zeggen: ik hoorde haar door de luchtkoker, waar enkele wijd openstaande ramen op uit kwamen. Ik hoorde iemand zuchten. Dieper dan normaal. Duidelijk een vrouw. Ik kon me niet vergissen. Was er iets? Was ze ziek? Huilde ze?

Langzaam drong het tot me door dat ze reageerde op een streling. De directheid die van de geluiden uitging schokte me. Geïrriteerd liet ik me uit bed zakken en boog me uit het raam. Het geluid kwam uit de kamer direct schuin beneden mij. De vrouw lag dus niet meer dan een paar meter van me af. Er brandde een klein licht. De gordijnen waren dicht. Ik zag iets dat op de onderzijde van een bed leek. Verder niets. Ik gooide mijn te warme nachthemd uit en ging weer liggen. Het toenemende geluid van wellust kon ik niet verdringen. Het vulde de sfeer van mijn kale hotelkamer. Ik deed het bedlampje uit. Het werd aardedonker in de kamer.

Mijn handen zochten gevoel en vertroosting op mijn lichaam. Mijn ergernis was verdwenen. Natuurlijk bemint men elkaar in deze stad openlijk, met Spaans temperament en zonder terughoudendheid. Ik was warm en opgewonden. De vrouw kreunde nu duidelijk hoorbaar. Ze was met een man. Jammer maar helaas. Als het op stemgeluid aankomt zou ik op dat moment twee vrouwen prefereren. Het denkbeeld schokte me en wond me op. Als met een zweepslag.

De vrouw leidde en ontving de man op niet mis te verstane wijze. Hij nam haar. Eerst met zachtheid, zonder geluid te maken. Maar al snel werd hij heftiger. Elke keer dat hij in haar stootte rolde er een dieper klinkend, gesmoord "ááchh..!!" uit de mond van de vrouw. Tot ze haar remmen losliet en het haar niets meer kon verdommen dat ze gehoord werd. De hele wereld liet weten hoe onbehoorlijk breeduit ze klaar kwam. Ademstoten en gemompel. Daarna werd het stil. Ik had me een tijdlang niet meer bewogen. Ik was jaloers dat deze onbekende vrouw zich zo ongegeneerd liet gaan. Dat zou ik niet kunnen, dacht ik. Ik was jaloers dat zij en niet ik haar knieën uiteen had gelegd, en haar benen had gespreid om iemand te verwelkomen. 

Ik spreidde mijn knieën. Ik voelde mijn lichaam branden. Het was op zich al broeierig en nu voelde ik me nog warmer. Opgewonden golven trokken door mijn lichaam door de opgeroepen sfeer van erotiek en de directe nabijheid van sex. Opwinding versterkt door een onmiskenbaar gevoel van eenzaamheid dat verdreven wilde worden. Ik had niets kunnen zien maar me wel van alles voorgesteld. Ik streelde mijzelf. Op de mij bekende manier. Traag over mijn borsten, snel over mijn buik naar mijn liezen en verder. Ik was nat.

Toen ik de vibrator -die ik altijd mee neem- op de tast vond en aanzette liet het me koud of de vrouw haar emotie gespeeld had of niet. Liet het me koud of ze zich verplicht had laten neuken of haar minnaar had omhelsd. Ik zonk in het warme duister weg in mijn eigen gevoel en verlangde wezenloos naar sex. De vibrator en ook mijn ademhaling moeten te horen zijn geweest. Toen ik over de rand van mijn schaal was aangekomen raspte mijn adem door mijn keel. Mijn gevoel golfde over de rand en ik was niet meer te houden. Dat wilde ik ook niet. Ik wilde stromen en blijven stromen. Ik wilde veel handen op en over me voelen, die me op dit cruciale moment van komen streelden en vol stopten met kleine en grote dingen. Wanhopig drukte ik mijn bekken omhoog in een onuitgesproken vraag om genomen te worden, me over te kunnen geven. Ik wilde alleen nog maar de diepste bevrediging en daarna niets. Oh mijn god, bevrediging, warmte, loomheid en dan slapen. Er flitste een schel lichtje door de binnenkant van mijn hoofd. Verdómme, de filosoof!! Ik nam me voor om hem de eerste tien dagen te negeren.

Robert Nowan