We zijn op weg. Zoals gewoonlijk mag ik dobberen en mij verheugen in onwetendheid. Zelden weet ik wat de plannen zijn, wat mij te wachten staat, wat de eindbestemming is. Was ik de vorige rit onderdeel van ‘slettenvervoer’ en was mijn plaats met armen en benen wijd gebonden op de achterbank voor 100 kilometer, nu mag ik voorin zitten. Was ik de vorige keer vooraf voorzien van oesters en witte wijn, vandaag bestaat mijn maaltijd uit een wrap, frietjes en ’n ijsthee. Alles is genieten. We gaan weer richting het zuiden. Ik mag aangeven waar ik denk dat wij naar toe gaan. ‘Tilburg! ik denk altijd dat wij naar Antwerpen gaan en het is altijd Tilburg, dus vandaag is het ook Tilburg” “Tilburg is toch een mooie plek?” “Tilburg is een superplek, ik kom er heel graag. Maar ik denk altijd Antwerpen en dan wordt het altijd Tilburg” “Wat wil je in Antwerpen?” en dat is weer een vraag te veel. Ik weet wel wat ik wil in Antwerpen. Maar ik durf het niet te zeggen. In Antwerpen heb je het fetishcafe en daar ben ik nog nooit geweest, veel over gehoord en ik wil het meemaken. Maar ik durf het weer eens niet te zeggen. Bizar dat ik na alle tijd samen, altijd nog schroom heb om mijn mond open te doen. Althans, om te praten dan. Bergen op Zoom komt en gaat, Rucphen was ook nog een optie, maar dat gaat ook voorbij, net als Tilburg. We geilen elkaar wat op en ik mag onder het rijden pijpen. Het gaat toch Antwerpen worden. Ik ben blij. Ik weet weinig van Antwerpen, de stad verbaast me. Rare mengeling van oud en nieuw, van prachtig gerestaureerd met enorme gaten in de stoep en bouwvallen tussen de mooie statige panden.

Het is al ‘laat’? en blijkbaar hebben we ‘haast’. Er wordt op ons, of beter op mij als slet en slavin gewacht. Hoewel daar feitelijk niet zo veel van te merken is, van die haast. Ik heb geen haast, ik ben niet laat. Ik heb geen tijd, geen schema, ik volg gewoon. Douchen, schoonmaken, omkleden. De mooie kousen met de rode naad en kant rand doen het niet meer zonder hulp. Het zijn geen stay-up’s meer. Daar baal ik van en mijn jarretelle gordel is niet mee. Wel andere kousen, simpele. Rok erover. Stomme rok: ik moet een andere kopen. Ik ben wel blij met mijn blouse. Mooie blouse, maar er mag geen bh onder? Ik mopper. Ik zie er niet uit zonder! Ik krijg een prik bh. Nog erger. Die doet zeer en blijft niet zitten. Nog een butplug en mopperen durf ik inmiddels niet meer….
We gaan weg. Er gaan veel spullen mee. Ik mag een koffertje dragen. Gelukkig mag ik mijn eigen schoenen aan. Die zijn al ingewikkeld genoeg, voor mij, om op te lopen. Antwerpen: here we come!.
Het is een feit dat ik verdwaal in de wc. Dus laat mij niet los in donker Antwerpen. Alle straatjes lijken op elkaar, alle pleinen trouwens ook. Mijn ene kous heb ik te haastig aangetrokken en zakt irritant af. Na wat halfslachtige pogingen om haar op haar plaats te houden pak ik het maar gedegen aan. Gewoon opnieuw aandoen minimaal vanaf de knie. Beetje genante actie, op straat, maar het helpt wel. Als ik mijn rok weer laat zakken blijft de kous goed zitten. We lopen, lang en ver, maar het is niet vervelend. Tegen de tijd dat het wel vervelend begint te worden, na vijf keer de weg vragen en tachtig straatnaam bordjes ontcijfert te hebben komen onze redders op ons pad. De politie is je beste vrind! Dat blijkt maar weer. Nadat ze in hun stratenboek gevonden hebben, waar wij heen moeten, bieden ze ons een lift aan! Grijnzend zitten we achter in een politie dienstwagen op weg naar een plek die ze waarschijnlijk gedogen. Keurig worden wij aan het begin van het straatje eruit gezet. ‘Bedankt mannen!’.

Ik zie een smal middeleeuwsstraatje. Smalle hoge huizen. Een van die huizen gaan we in. Fetishcafé, trap af en we betreden een statige middeleeuwse kerker. Verschillende niveaus, banken, kaarsen, een bar. Mensen kijken, we worden aangesproken. Ik probeer mijn jas kwijt te raken, geen kapstok, dan maar mee. Ik krijg een spa rood en er is wat geredder om mij heen. Achter de ruimte met de bar is nog veel meer kerker: speelruimtes. Het fetish cafe voldoet aan al mijn verwachtingen. De sfeer is aangenaam en ontspannen, hoewel ik niet ontspannen ben. Ik heb alle vertrouwen maar sta soms toch voor grote en bijzondere verrassingen. (En ik geil en kick daar zo op…..hijg!......). We worden verwacht. Dat is duidelijk. Na ’n drankje betreden wij de speelruimte. Blijkbaar is ze voor ons. Het koffertje waar ik de hele avond al mee rondloop bevat mijn persoonlijk favoriete martelwerktuig, voilet wand.

Ik mag me uitkleden, kousen blijven aan, slipje ook. Schoenen worden gewisseld van draag en loopbaar naar exemplaren draagbaar maar absoluut on-loopbaar hoog. Enkel en polsboeien. Er is veel om mee te spelen, de keuze valt vanavond op het schandblok, niet onaangenaam, de takel, en ’n middeleeuws martelwerktuig waarmee men kan radbraken. Als ik, na het schandblok, met mijn armen strak omhoog getakeld sta, mijn benen gespreid gebonden, hoofdkap op zodat naast geluid vooral mijn zicht tot een minimum beperkt wordt, merk ik dat wij bezoek krijgen. De deur gaat open en weer dicht. Ik hoor een dame en een heer binnenkomen en plaatsnemen. Er wordt gepraat. ‘Dat wij geen beginnelingen zijn’ vang ik op. Dat houd mij bezig. Zijn wij geen beginnelingen meer? Blijkbaar komt het zo over, ik voel me altijd iedere keer opnieuw een beginneling. Wat maakt dat zij dit zeggen? Om hoe het eruit ziet? Ik probeer een voorstelling te maken…. Er is meer social talk, mijn armen gaan serieus zeer doen, mijn enkels houden het niet meer, ik krijg trilbenen. De voilet wand wordt gedemonstreerd, met mij als bruikbaar demonstratie object. Er wordt geslagen met de flogger, mijn favoriet. Fijn dof gevoel, geen blauwe plekken en ook als er écht hard geslagen wordt, kan het nog weinig kwaad. Een van de bezoekers krijgt het aanbod om ook te slaan, altijd spannend. Na een voorzichtig begin, volgen een paar serieuze slagen. Dan is het alweer over.
Ik klaag, ik kan het trillen van mijn benen niet meer onderdrukken, ik pak mijn handen om, om wat meer grip op mezelf te krijgen. Je vraagt wat er is, ik vertel je over mijn ‘sacherijnige armen en benen’ en je vraagt of ik liever wil liggen. Dat wil ik.
De sessie wordt verplaatst naar een toestel dat je uit kan rekken. Benen en armen vast aan takels, liggend op een bank. Het liggen is heerlijk, het rekken bizar. De bezoekers vertrekken op het moment dat ik echt verwend wordt en er extra aandacht is voor mijn kut. Ik vind het jammer dat ze gaan. Achteraf zeg je dat ze het mogelijk gênant vonden worden vanaf dat moment. Vanaf nu raak ik het kwijt. Ik weet dat ik héél erg uitgerekt ben, mijn handen schoten bijna uit de boeien waarmee ik vast zat. Het was raar, niet pijnlijk maar een raar gevoel. Pas de dag erop heb ik aan mijn spieren gemerkt wat het met mij heeft gedaan :)
Jij had het heel erg warm, ik kreeg het net niet koud. Als we stoppen mag ik mij weer aankleden maar mijn schoenen niet wisselen. Als we de barruimte weer inlopen, ik heel voorzichtig, zegt de patron: ‘Jullie zie er ontspannen uit’. Er zitten nog wat heren aan de bar. Ik voel me wel en niet op mijn gemak in mijn doorkijk blouse, zónder bh. Ik heb me erbij neergelegd, maar ik vind het niet leuk. ‘Iets te drinken?’ ‘Water graag, met bubbels’. Ik knabbel wat nootjes en gluur rond. Aan de bar verderop een heerschap dat zijn ogen niet van mij af kan houden. Jammer genoeg geen aantrekkelijke heer, eerder in tegendeel. En vlakbij een meneer druk in gesprek met de barman. Die oogt wel sympathiek. Hij verteld dat hij er voor het eerst is en kennis komt halen bij de deskundigen achter de bar. De bezoekers van tijdens ons spel zijn er niet meer. Jammer, ik had ze graag even gesproken of minimaal gezien. Ik ben nieuwsgierig wat voor indruk ze gekregen hebben.
De terugweg moet ik aanvangen op mijn mega hoge hakken, we gaan voor een taxi, we hebben beide geen behoefte om nog een wandeling door nachtelijk Antwerpen te maken....